ระบบขโมยหมื่นพิภพแห่งโต้วหลัวตอนที่27

บทที่ 27 พลังวิญญาณทะลวงขั้น

เมื่อแรงกดดันที่ปลดปล่อยออกมาเพิ่มสูงขึ้น จื้อหลินก็ไม่อาจเก็บงำสีหน้าตกตะลึงของตนเองได้อีกต่อไป เขาจึงเร่งพลังกดดันให้สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อแรงกดดันสูงถึงระดับ 45 จู่จงก็เริ่มต้านทานอย่างยากลำบาก เขาแอบโคจรพลังเคล็ดวิชาเก้าสุริยันขั้นที่สี่ในทันที ภายใต้การโคจรพลังวิญญาณ เถาวัลย์จักรพรรดิเงินครามที่มือขวาพลันยืดขยายออก ปกคลุมร่างของ จู่จงไว้ เมื่อนั้นเขาจึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

จื้อหลิน (ตกตะลึงในใจ): นี่มันสัตว์ประหลาดตัวน้อยแบบไหนกัน?

ระดับ 46.

ระดับ 47.

ระดับ 48.

เมื่อแรงกดดันเพิ่มสูงถึงระดับ 49  จู่จงก็รู้สึกย่ำแย่อย่างแท้จริง เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผาก เขาถึงกับต้องอาศัยการพยุงจากจักรพรรดิเงินครามเพียงเพื่อจะยืนนิ่งๆ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เมื่อสี่เดือนก่อน เขาเพิ่งทะลวงไประดับ 37 แต่หลังจากนั้นก็ติดขัดอยู่ที่คอขวด บางทีนี่อาจเป็นโอกาสอันดีที่จะใช้มันทะลวงผ่านไป

เมื่อเห็นว่า จู่จงใกล้จะหมดแรงเต็มที วิญญาณพรหมยุทธ์จื้อหลินก็ยิ้มและกล่าวอย่างจริงจัง "ถ้าเจ้าทนไม่ไหว ถ้าเจ้า 'เสร็จ' แล้ว ข้าสามารถถอนแรงกดดันตอนนี้ได้เลย"

"'เสร็จ' งั้นหรือ?" ในฐานะลูกผู้ชาย การถูกบอกว่า "เสร็จ" ต่อหน้าผู้หญิง (แม้ว่าจะเป็นกระต่ายสาวก็ตาม) ถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง  จู่จงกัดฟันกรอดและกล่าว "ลูกผู้ชายพูดอะไรก็ได้ แต่จะพูดว่า 'เสร็จ' ต่อหน้าผู้หญิงไม่ได้เด็ดขาด! ต่อเลยครับ"

"อึ่ก!" วิญญาณพรหมยุทธ์จื้อหลินถึงกับสำลักคำพูดของจู่จง เด็กนี่มันพูดเรื่องบ้าอะไรกัน? เด็กสมัยนี้ช่างโตแดดเกินไปแล้ว!

"ดี!" วิญญาณพรหมยุทธ์จื้อหลินตอบรับ พร้อมกับเพิ่มแรงกดดันไปที่ระดับ 50

ร่างของจู่จงสั่นสะท้าน เข่าข้างหนึ่งทรุดลงกับพื้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ยิ่งใหญ่กว่า ราวกับภูผาถล่มคลื่นยักษ์สึนามิ ซัดถาโถมเข้าใส่ทั่วร่าง เขาใช้มือทั้งสองยันพื้นไว้ และพื้นหินใต้ร่างก็เริ่มแตกร้าวทีละน้อย

แสงสีครามอมม่วงเจิดจ้าปะทุออกมา เถาวัลย์จักรพรรดิเงินครามทั้งหมดสั่นไหวไปมาในอากาศ ทุกครั้งที่สั่นไหว ความรู้สึกพิเศษก็บังเกิดขึ้น

พลังวิญญาณของจู่จง — ระดับ 38 ทะลวงผ่านสำเร็จ!

ในฐานะต้นตอของแรงกดดัน จื้อหลินสัมผัสได้ชัดเจนที่สุด: เจ้าสัตว์ประหลาดน้อยในความคิดของเขาได้ทะลวงผ่านระดับแล้ว วิญญาณจวิน ระดับ 38 ที่อายุยังไม่ถึงสิบสามปี

ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบที่รอคอยมานานก็ดังขึ้นในใจของจู่จง

【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์เพิ่มพลังวิญญาณถึงระดับ 38 รางวัล: โอกาสขโมย 1 ครั้ง】

【ติ๊ง! หน้าต่างสถานะส่วนตัวของโฮสต์ได้รับการอัปเดตแล้ว กำลังเปิดหน้าต่างสถานะส่วนตัวอัตโนมัติ】

【โฮสต์:  จู่จง

เพศ: ชาย

อายุ: 12 ปี 5 เดือน

วิญญาณยุทธ์: จักรพรรดิเงินครามเพลิงสุดขั้ว (ปลุกพลังแล้ว) / เนตรวงแหวน

พลังวิญญาณโดยกำเนิด: ระดับ 10

ระดับพลังวิญญาณ: ระดับ 38

ความแข็งแกร่งพื้นฐาน: 1080 (ผู้ใหญ่ชายปกติ: 10)

คลังเก็บของระบบ: คุไน × 100, ชูริเคน × 100, เสื้อผ้า × 5...

การประเมินโดยรวม: ผู้เชี่ยวชาญระดับย่อม

จำนวนครั้งการขโมยที่เหลืออยู่: 8 ครั้ง

ค่าความเกลียดชัง: 131,400 แต้ม

โลกแห่งการขโมย: โต้วหลัวต้าลู่, นารูโตะ, สัประยุทธ์ทะลุฟ้า, ดาบมังกรหยก

เขตแดน: เขตแดนเงินคราม (รูปแบบที่สอง)

ความสำเร็จส่วนบุคคล: วิญญาจารย์

】

สลายเถาวัลย์จักรพรรดิเงินคราม  จู่จงยิ้มออกมา แต่เห็นได้ชัดว่าเขาค่อนข้างอ่อนล้า ฝีเท้าของเขาโซเซ

เสี่ยวอู่ที่ซ่อนอยู่หลังเสา เห็นฝีเท้าที่ไม่มั่นคงของจู่จง ก็ไม่สนใจความกลัวของเธออีกต่อไป รีบวิ่งเข้าไปพยุงร่างของจู่จง

เมื่อได้เสี่ยวอู่พยุง  จู่จงก็ประสานมือและกล่าวอย่างเคารพ "ขอบคุณท่านผู้อาวุโสจื้อหลินสำหรับคำชี้แนะ!"

วิญญาณพรหมยุทธ์จื้อหลินโบกมือและกลับไปนั่งที่เก้าอี้ กล่าวอย่างจริงจัง "ไม่ต้องขอบใจข้า นี่เป็นวาสนาของเจ้าเอง" เขากล่าวต่อ "ข้าสงสัยในความพิศวงของวิญญาณยุทธ์ของเจ้ามาก คุณภาพของมันเหนือกว่าเถาวัลย์ฟ้าครามของข้าเสียอีก ซึ่งหญ้าเงินครามธรรมดาไม่มีทางทำได้"

ดวงตาของ จู่จงหรี่ลงเล็กน้อย ในที่สุดก็เข้าเรื่องแล้วสินะ? แน่นอน เขาไม่สามารถพูดตรงๆ ได้ว่าวิญญาณยุทธ์ของเขาคือจักรพรรดิเงินคราม เมื่อสิบสองปีก่อน มีคนไม่มากนักที่รู้ความจริงเกี่ยวกับการต่อสู้ของถังเฮ่ากับสำนักวิญญาณยุทธ์ แต่เขาก็ยังกลัวว่าจะถูกผู้ไม่ประสงค์ดีค้นพบ ซึ่งจะนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้

เมื่อคิดได้ดังนี้  จู่จงก็แสร้งตอบอย่างจริงจัง "วิญญาณยุทธ์ของหมู่บ้านเราเกือบทั้งหมดเป็นหญ้าเงินครามครับ ตอนที่ข้าปลุกวิญญาณยุทธ์ มันเกิดการกลายพันธุ์และได้รับคุณสมบัติไฟมา ข้าเพิ่งมารู้ตัวก็ตอนที่ได้รับวงแหวนวิญญาณวงแรก"

ขณะที่พูด  จู่จงก็ปลดปล่อยทักษะวิญญาณที่หนึ่งของเขา

"ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง: มังกรพิษพันธนาการ"

วงแหวนวิญญาณสามวงบนร่างของ จู่จงส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง และวงแหวนวิญญาณสีเหลืองวงแรกก็สว่างวาบ เถาวัลย์จักรพรรดิเงินครามขนาดเท่าแขนพุ่งออกมาจากมือของ จู่จง เกล็ดสีดำที่ปกคลุมผิวเถาวัลย์ส่องแสงสีแดง ราวกับเหล็กที่ถูกเผาจนร้อนจัด ทันทีที่มันสัมผัสพื้น มันก็เผาพื้นเป็นรูขนาดใหญ่ทันที

มีเสียงสูดหายใจดังขึ้นในอากาศ อุณหภูมิสูงขนาดนี้!

คิ้วของวิญญาณพรหมยุทธ์จื้อหลินคลายลงเล็กน้อยและกล่าวว่า "เป็นอย่างนี้นี่เอง อย่างที่ทุกคนรู้กัน วิญญาจารย์สายพืชพันธุ์มักจะพ่ายแพ้ทางแก่วิญญาจารย์สายคุณสมบัติไฟ แต่หญ้าเงินครามกลายพันธุ์ของเจ้าไม่เพียงแต่มีการโจมตีคุณสมบัติไฟที่รุนแรงมาก แต่ยังเอาชนะจุดอ่อนนี้ได้โดยตรง กลายเป็นวิญญาณยุทธ์สายพืชพันธุ์แรกที่สามารถเอาชนะวิญญาณยุทธ์สายพืชพันธุ์อื่นๆ ได้ ไม่เกินเลยที่จะบอกว่านี่คือวิญญาณยุทธ์ชั้นยอด!"

ทุกคนที่ฟังคำอธิบายของวิญญาณพรหมยุทธ์จื้อหลินก็พลันเข้าใจในทันที เมิ่งเสินจีหัวเราะเสียงดัง "เป็นอย่างไรบ้าง? หลานสาวสุดที่รักของข้าไม่ได้โกหกพวกท่านใช่ไหม? ข้าบอกแล้วว่ายังไง? เมืองน็อตติงได้สร้างอัจฉริยะที่แท้จริงขึ้นมาสองคน"

คนอื่นๆ ได้แต่ยิ้มแหยๆ ขนาดวิญญาณพรหมยุทธ์จื้อหลินที่จริงจังที่สุดในหมู่พวกเขายังยอมรับจู่จง แล้วพวกเขาจะทำอะไรได้อีก?

"หลานสาวสุดที่รัก?" ใบหน้าของ จู่จงแสดงความสับสน เสี่ยวอู่ก็เช่นกัน พวกเขาไปพบหลานสาวสุดที่รักของท่านผู้อาวุโสท่านนี้ตอนไหนกัน?

"ฮ่าฮ่า" คราวนี้เป็นไป๋เป่าหลินที่หัวเราะ "อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนน็อตติงของพวกเจ้าชื่อแฟรงคลินไม่ใช่หรือ? หลานสาวสุดที่รักของเฒ่าเมิ่งถูกเขาลักพาตัวไปน่ะสิ"  จู่จงชูนิ้วโป้งให้แฟรงคลินในใจอย่างเงียบๆ ยอดฝีมือ!

จู่จงเคยพบภรรยาของแฟรงคลินสองสามครั้ง ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ธรรมดาๆ แต่เสี่ยวอู่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ และเธอก็งดงามมากจริงๆ การที่อาจารย์ใหญ่ของพวกเขา ซึ่งดูเหมือนคนอายุสี่สิบหรือห้าสิบทั้งที่อายุเพิ่งสามสิบ สามารถพิชิตใจเธอได้ ทำให้เขากลายเป็นยอดฝีมืออย่างแท้จริง

เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่เขาพบเธอ เขาคิดว่าเธอเป็นลูกสาวของแฟรงคลินเสียอีก! ใครจะไปคิดล่ะ? ก็นะ ตอนนั้นแฟรงคลินเพิ่งอายุสามสิบต้นๆ และเกือบหกปีผ่านไป ตอนนี้เขาก็อายุสี่สิบต้นๆ แล้ว และภรรยาของเขาก็อายุน้อยกว่าเขาเพียงเล็กน้อย

เมื่อไป๋เป่าซานพูดถึงแฟรงคลิน ปากของเมิ่งเสินจีก็กระตุก เขาลืมความสุขุมตามปกติไปชั่วขณะและพูดอย่างขุ่นเคือง "ฮึ่ม! เจ้าเด็กแฟรงคลินนั่น ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน มันลักพาตัวหลานสาวสุดที่รักคนเดียวของข้าไปเฉยเลย คราวหน้าถ้าข้าเจอเขา ข้าจะต้องสั่งสอนเขาดีๆ สักหน่อย"

จู่จงคิดในใจ "มิน่าล่ะ โรงเรียนนี้ที่ปกติรับแต่ขุนนาง ถึงได้เชิญข้ากับเสี่ยวอู่ แถมยังมีที่พัก อาหาร... อ้อ ไม่สิ แถมยังจ่ายเหรียญวิญญาณทองให้เราอีก ที่แท้ก็เป็นการแนะนำจากภรรยาของอาจารย์ใหญ่นี่เอง ดูเหมือนว่าข้าจะได้รับอานิสงส์จากเสี่ยวอู่"

ฉิงเจียว: หน้าเจ็บไหมล่ะที่โดนตบ? เมื่อกี้ใครกันนะที่บอกว่าเสี่ยวอู่เป็นแค่ตัวประกอบ?

จู่จง: อะไรฟะ...

เมื่อเห็นว่าเมิ่งเสินจีเริ่มนิสัยเดิมอีกครั้งเมื่อใดก็ตามที่มีคนพูดถึงหลานสาวสุดที่รักของเขา จื้อหลินจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง เขามองไปที่เสี่ยวอู่และกล่าวว่า "อืม! พรสวรรค์โดดเด่น และดูเหมือนพลังวิญญาณของเธอจะทะลุระดับสามสิบแล้ว แต่ดูเหมือนเธอจะขี้อายไปหน่อย ข้าสงสัยจังว่าเด็กสาวคนนี้จะนำความประหลาดใจอะไรมาให้เราได้บ้าง"