บทที่ 210 [ความร่วมมือของแต่ละฝ่าย]

บทที่ 210 [ความร่วมมือของแต่ละฝ่าย]

◉◉◉◉◉

【บูรพาไม่แพ้】: ทางข้าก็เตรียมพร้อมแล้ว ไม่ทราบว่าทางประมุขวังเยาเยว่เป็นอย่างไรบ้าง?

【เยาเยว่】: ข้าพร้อมเสมอ

【บูรพาไม่แพ้】: ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็กำหนดสถานที่กันเถอะ

【จูอู๋ซื่อ】: ทั้งสามท่านช้าก่อน ในเมื่อพวกท่านมีเจตนาจะร่วมมือกัน ไม่ทราบว่าหากเพิ่มข้าเข้าไปอีกคน จะเหมาะสมหรือไม่?

...

ต้าหมิง

พรรคตะวันจันทรา

บูรพาไม่แพ้รู้สึกตาลายไปชั่วขณะ

พอเพ่งมองดูอีกที ถึงพบว่าเขาไม่ได้ตาฝาดไป

แต่เป็นจูอู๋ซื่อจริงๆ ที่ส่งข้อความนี้มา

วินาทีถัดมา

สีหน้าของบูรพาไม่แพ้ก็ดูแปลกพิกล

"จู่ๆ เขาก็พูดแบบนี้ในกลุ่ม หรือว่าราชสำนักก็อยากจะมาร่วมวงด้วย?"

10,000 คะแนน สำหรับนางแล้ว ถือว่าลำบากอยู่บ้าง

ทรัพย์สมบัติของพรรคตะวันจันทราเดิมทีก็มีไม่มาก บวกกับสถานการณ์ในยุทธภพก่อนหน้านี้

บูรพาไม่แพ้จึงไม่ได้สะสมของไว้มากนัก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า คราวก่อนเพื่อแลกเปลี่ยนวิชาเซียนของนางเอง ก็ใช้จ่ายไปพอสมควรแล้ว

วังบุปผาและสำนักคุ้มภัยฟูเวย เกรงว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

แต่

จูอู๋ซื่อนั้นต่างกับพวกเขา

จูอู๋ซื่อเป็นตัวแทนของราชสำนัก สำหรับเขาแล้ว

ต่อให้การรวบรวม 10,000 คะแนนในทันทีจะยากลำบากไปบ้าง

แต่ก็ใช่ว่าจะหามาไม่ได้

การที่จูอู๋ซื่อเลือกจะมาขอร่วมมือกับพวกเขาในเวลานี้

นัยที่แฝงอยู่ ย่อมทำให้เขาอดคิดมากไม่ได้

ทว่า หากจะว่ากันตามจริง

นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับพวกเขา

เพราะยังไงซะ

มีคนมาร่วมด้วยอีกคน ความกดดันของพวกเขาก็จะลดน้อยลง

ยิ่งไปกว่านั้นจูอู๋ซื่อมีราชสำนักหนุนหลัง ก็เท่ากับจับพวกเขามัดรวมกันไว้แน่นหนา

ต่อให้วันหน้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ราชสำนักย่อมไม่อาจเพิกเฉยได้

บูรพาไม่แพ้คิดถึงตรงนี้ แววตาก็ไหวระริก

"มองในมุมนี้ ความจริงก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่นา"

ทันใดนั้น เขาก็กลับมาสนใจกลุ่มแชทอีกครั้ง

"ไม่รู้ว่าประมุขวังเยาเยว่จะคิดเห็นอย่างไร"

...

ขณะเดียวกัน

วังบุปผา

เยาเยว่มองดูเนื้อหาในกลุ่มแชท หลุบตาลงต่ำ คล้ายกำลังครุ่นคิด

ตอนที่เหลียนซิงเคาะประตูเข้ามา ก็เห็นภาพเหตุการณ์นี้พอดี

"ท่านพี่"

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะเป็นกังวล

"มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ?"

เยาเยว่ถึงได้หลุดจากห้วงความคิด เอ่ยปากเสียงเรียบ

"ไม่มีอะไร"

"เตรียมการไปถึงไหนแล้ว?"

เหลียนซิงซ่อนความกังวลบนใบหน้า แต่ในใจกลับยิ่งสงสัย

นางรู้จักพี่สาวดี ย่อมรู้ว่าต้องมีเรื่องอะไรปิดบังอยู่แน่

แต่เยาเยว่ไม่พูด เหลียนซิงย่อมไม่กล้าถามเซ้าซี้

นางเพียงก้มหน้าลง รายงานว่า

"เตรียมการเสร็จสิ้นแล้วค่ะ พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ"

เยาเยว่พยักหน้าเบาๆ : "ดีมาก"

"เจ้าสั่งการลงไป ให้พวกนางเตรียมตัวให้พร้อม"

"เดี๋ยวข้าจะแจ้งเวลาออกเดินทางอีกที"

เหลียนซิงก้มหัวรับคำ: "เจ้าค่ะ"

จากนั้น นางก็หันหลังเดินจากไป

รอจนเหลียนซิงออกไปแล้ว

เยาเยว่ถึงได้เบนสายตากลับมาที่กลุ่มแชทอีกครั้ง

เพียงแต่ นางยังคงครุ่นคิดอยู่

"ราชสำนัก..."

"ต้องการจะทำอะไรกันแน่?"

เช่นเดียวกับบูรพาไม่แพ้ ในใจของเยาเยว่ ความจริงก็สงสัยใคร่รู้อย่างยิ่ง

เพราะเมื่อเทียบกับสำนักในยุทธภพอย่างพวกเขา

ราชสำนักตามปกติแล้ว

ไม่น่าจะถึงขั้นรวบรวมคะแนนไม่พอ

แต่จูอู๋ซื่อ

กลับยื่นไมตรีจิตมาให้

สถานการณ์เช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะทำให้เยาเยว่คิดมาก

แต่ นางก็รู้ดีว่า การอยู่ในกลุ่มแชทเดียวกัน จูอู๋ซื่อคงไม่ทำเรื่องอะไรที่จะมาหักหลังทำร้ายพวกนาง

คิดได้ดังนั้น เยาเยว่ก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที

"ถึงจะเป็นเช่นนั้น ร่วมมือกัน แล้วจะทำไมเล่า?"

ยังไงซะ

มีขุมกำลังเพิ่มมาอีกหนึ่ง

สำหรับพวกเขาแล้ว

ย่อมมีแต่ได้ ไม่มีเสีย

...

ทว่าเมื่อเทียบกับความคิดซับซ้อนในใจของบูรพาไม่แพ้และเยาเยว่ หลินผิงจือนั้นเรียบง่ายกว่ามาก

เขามีข้อสงสัย ก็ถามออกไปในกลุ่มตรงๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

...

【หลินผิงจือ】: เอ๊ะ ท่านโหวก็จะร่วมมือด้วยเหรอครับ?

【หลินผิงจือ】: อ๊ะ! ข้าหมายความว่า ราชสำนักตามหลักแล้ว น่าจะสถานการณ์ดีกว่าพวกเราเยอะไม่ใช่เหรอครับ

【หลินผิงจือ】: ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดอยู่เลยว่า ราชสำนักน่าจะแลกเปลี่ยนได้ในเร็วๆ นี้!

【หลินผิงจือ】: อ๊ากกก! ท่านโหว ข้าไม่ได้มีเจตนาอื่นนะครับ

【จูอู๋ซื่อ】: ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร

【จูอู๋ซื่อ】: จริงอย่างที่คุณชายหลินว่า ราชสำนักสามารถนำคะแนนจำนวนนี้ออกมาได้จริงๆ

【จูอู๋ซื่อ】: เพียงแต่ ในเมื่อเคล็ดวิชานี้สามารถสืบทอดได้ เป้าหมายในการซื้อของพวกเราก็เหมือนกัน

【จูอู๋ซื่อ】: ในสถานการณ์เช่นนี้ การร่วมมือกันย่อมคุ้มค่ากว่า

【จูอู๋ซื่อ】: ยิ่งไปกว่านั้น หากวันหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ราชสำนักก็ยังมีคะแนนเหลือพอให้ใช้สอย

【หลินผิงจือ】: ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

【หลินผิงจือ】: สมกับเป็นท่านโหวจริงๆ คิดได้รอบคอบมากครับ!

【หลินผิงจือ】: ผู้น้อยขอคารวะ!

【เยาเยว่】: ข้าไม่มีปัญหา

【บูรพาไม่แพ้】: ข้าก็ด้วย

【จูอู๋ซื่อ】: ดี ในเมื่อเป็นเช่นนั้น งั้นเปิ่นโหว (ตัวข้าผู้เป็นโหว) ขอถือวิสาสะ

【จูอู๋ซื่อ】: พวกเราไปรวมตัวกันที่เมืองหลวงดีไหม?

【จูอู๋ซื่อ】: ทุกท่านสามารถพาลูกน้องมาด้วยได้ ถึงเวลาแลกเปลี่ยนเสร็จแล้ว ก็สามารถฝึกฝนในคุ้มพิทักษ์มังกรได้เลย

【จูอู๋ซื่อ】: หนึ่งคือไม่ต้องถูกภายนอกรบกวน สองคือเมื่ออยู่รวมกัน หากมีข้อสงสัยก็สามารถช่วยกันไขคำตอบได้

【จูอู๋ซื่อ】: ไม่ทราบว่าทั้งสามท่านเห็นเป็นอย่างไร?

ข้อเสนอของจูอู๋ซื่อ อีกสามคนไม่ได้มีความเห็นคัดค้านอะไรมากนัก

เพราะยังไง ก็ต้องหาสถานที่นัดพบกันอยู่แล้ว เมืองหลวงสำหรับพวกเขาทั้งสามฝ่าย ก็ไม่ได้ไกลจนเกินไป

อีกทั้งจูอู๋ซื่อในฐานะคนของราชสำนัก ตอนนี้ได้เอ่ยปากแล้ว

พวกเขาก็ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธได้

【เยาเยว่】: ตกลง

【บูรพาไม่แพ้】: งั้นก็เอาตามที่ท่านโหวว่ามาเถอะ

【หลินผิงจือ】: งั้นข้าจะเตรียมตัวไปเมืองหลวงเดี๋ยวนี้เลยครับ!

...

บทสนทนาในกลุ่มครั้งนี้

คนอื่นๆ ต่างก็เห็นกันชัดเจนแจ่มแจ้ง

เห็นฝั่งต้าหมิงเป็นเช่นนี้ คนอื่นๆ ในเวลานี้ต่างก็รู้สึกอิจฉาบ้างแล้ว

เพราะยังไง ตอนนี้ในกลุ่มแชท มีเพียงขุมกำลังฝั่งต้าหมิงที่มีจำนวนเยอะที่สุด

อยู่ต้าหมิงเหมือนกัน พวกเขาก็เหมือนเป็นพันธมิตรโดยธรรมชาติ

ไม่ว่าจะทำอะไร ย่อมดีกว่าพวกที่ต้องหัวเดียวกระเทียมลีบ

แต่อิจฉาก็ส่วนอิจฉา

ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปเตรียมการอย่างเร่งรีบ

แน่นอนว่า ในบรรดานั้น ก็ยังมีคนอื่นที่ไม่ได้พูดอะไรในกลุ่ม แต่ก็ได้จับมือเป็นพันธมิตรกันเรียบร้อยแล้ว

...

ต้าฮั่น

หน้าถ้ำหลิงอวิ๋น

แม้จะผ่านไปเพียงไม่กี่วัน

ที่แห่งนี้กลับเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

ตู๋กูเจี้ยนยืนอยู่กลางอากาศ ก้มมองสถานการณ์เบื้องล่าง

ไม่นาน เขาก็พบตัวปู้จิงอวิ๋น

ร่างกายเขาไหววูบ เพียงชั่วพริบตาก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างกายอีกฝ่าย

ปู้จิงอวิ๋นก็พบเขาเช่นกัน จึงรีบประสานมือคารวะ

"ผู้อาวุโสตู๋กู"

ตู๋กูเจี้ยนเพียงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าประเด็นทันที

"จุดประสงค์ที่ข้ามาที่นี่ เจ้าก็น่าจะรู้ดี"

"ว่ามาสิ ความคิดของเจ้า"

ปู้จิงอวิ๋นได้ยินดังนั้น ก็กล่าวว่า

"ความคิดของผู้น้อยก็เหมือนกับผู้อาวุโส ผู้อาวุโสทำเพื่อเมืองอู๋ซวง ส่วนผู้น้อยทำเพื่อหอตระกูลฟงอวิ๋น"

"ในสถานการณ์เช่นนี้ การร่วมมือกันกลับเหมาะสมยิ่งกว่า"

ตู๋กูเจี้ยนฟังจบ ก็พยักหน้ารับ

"ดีมาก"

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]