บทที่ 120 [สัมผัสปราณชะตาแห่งต้าถัง]

บทที่ 120 [สัมผัสปราณชะตาแห่งต้าถัง]

◉◉◉◉◉

กำเนิดเซียน ทูตสวรรค์จุติ!

เมื่อทุกคนนำสองคำนี้มาเชื่อมโยงกัน

ต่างก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึง

......

บู๊ตึ๊ง

"เซียน..."

จางซานเฟิงทอดถอนใจยาว

น้ำเสียงแฝงไปด้วยความหดหู่อย่างปิดไม่มิด

"ไม่รู้ว่ายามเซียนลงมาจุติ จะเป็นภาพเหตุการณ์เช่นไร..."

"และไม่รู้ว่านักพรตเฒ่าผู้นี้ จะมีบุญได้เห็นวันนั้นหรือไม่"

แม้เขาจะเป็นเซียนเดินดินแล้ว

แต่จนถึงบัดนี้ ก็ยังแตะไม่ถึงธรณีประตูขั้นหนึ่งเดียวกับฟ้า

จางซานเฟิงรู้ซึ้งแก่ใจดี

หากไม่มีวาสนาหล่นทับอีกครั้ง

เกรงว่าชาตินี้เขาคงหยุดอยู่เพียงเท่านี้

แต่ใครจะนึกว่า ตั้งแต่เข้ากลุ่มแชทมา

คอขวดที่กักขังเขามานานเริ่มมีสัญญาณของการคลายตัว

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกได้ว่า จิตใจแห่งเต๋าของเขาก็ถูกสั่นคลอนอยู่ตลอดเวลา

จางซานเฟิงยิ้มขื่น จากนั้นสายตาก็มองไปยังทิศทางของวังหลวงต้าหมิง

"แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ทางราชสำนักคงนั่งไม่ติดแน่"

"วาสนาแบบนี้ ต่อให้เป็นแค่การลองเสี่ยง ก็คงไม่มีใครยอมตัดใจทิ้ง"

......

วังบุปผา

"เซียน..."

แววตาของเยาเยว่ยังคงเย็นชา

ปากพึมพำ แต่ในดวงตากลับแฝงแววเย้ยหยันบางอย่าง

"ต่อให้เป็นเซียนแล้วอย่างไร"

"ข้าจะต้องไปถึงระดับนั้นให้ได้สักวัน"

เพียงแต่ พอพูดถึงตรงนี้

แววตาของนางก็ไหววูบ มองไปที่เรื่องเจ็ดศาสตราพิฆาตมังกร

"เทพมังกร"

"ดูท่าจะเป็นวาสนาอีกอย่างหนึ่ง"

พูดจบ นางก็ส่งกระแสจิตหาเหลียนซิง

จากนั้น ก็หลับตาลง เริ่มบำเพ็ญเพียรต่อ

......

ต้าฮั่น

ปู้จิงอวิ๋นไม่ได้มีความคิดอะไรมากนักเกี่ยวกับเรื่องราชวงศ์ปราณชะตาพวกนี้

สำหรับเขาแล้ว

สิ่งที่เขาอยากทำตอนนี้ มีเพียงรีบเพิ่มความแข็งแกร่ง

แล้วไปล้างแค้นสงป้า

นอกจากเรื่องนี้ สิ่งที่ทำให้เขาสนใจได้ ก็คือเจ็ดศาสตราพิฆาตมังกรที่ฉู่เป่ยเสวียนพูดถึง

เพราะ...

นั่นคือเทพมังกร

แววตาของปู้จิงอวิ๋นเป็นประกาย ขณะลูบคลำฝักกระบี่เลิศภพจบแดน มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ประจวบเหมาะกับขงฉือยกชาร้อนเข้ามาเห็นท่าทางนี้พอดี จึงถามด้วยความสงสัย

"คุณชายอวิ๋น วันนี้ท่านดูมีความสุขจัง ไปเจอเรื่องอะไรดีๆ มาหรือเจ้าคะ?"

ปู้จิงอวิ๋นวางกระบี่เลิศภพจบแดนลงบนโต๊ะ แล้วดึงขงฉือเข้ามากอด

"ขงฉือ กำลังจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น ถึงตอนนั้นข้าจะพาเจ้าไปดูด้วยกัน ดีไหม"

ขงฉือซบลงในอ้อมกอดของปู้จิงอวิ๋นอย่างว่าง่าย พยักหน้าตอบ

"ขอแค่ได้อยู่กับคุณชายอวิ๋น ไม่ว่าจะที่ไหน ขงฉือก็เต็มใจไปเจ้าค่ะ"

......

ต้าซ่ง

เฉียวเฟิงมองดูข้อความในกลุ่ม

กำลังคิดอยู่ว่าจะบอกเรื่องนี้กับจูเก๋อเสินโหว (จูเก๋อเจิ้งหว่อ) ดีหรือไม่

เพราะตามความหมายที่ฉู่เป่ยเสวียนพูด

การยกระดับของราชวงศ์

ผู้ที่ได้ประโยชน์ ไม่ใช่แค่ตัวราชวงศ์เอง

แต่ยังรวมถึงราษฎรทั้งแผ่นดิน

เพียงแต่...

พอนึกถึงสภาพของต้าซ่งในตอนนี้ เฉียวเฟิงก็อดถอนหายใจไม่ได้

ต้าซ่งต่างจากต้าถังและต้าฉิน

แม้แต่ต้าหมิงยังดีกว่าต้าซ่งในตอนนี้มาก

และที่สำคัญ

จูเก๋อเจิ้งหว่อเป็นเพียงขุนนาง

ในสถานการณ์เช่นนี้

ต่อให้บอกเรื่องปราณชะตาราชวงศ์กับจูเก๋อเจิ้งหว่อไป

จะมีประโยชน์อะไร?

ยิ่งไปกว่านั้น

เฉียวเฟิงไม่อยากเปิดเผยเรื่องกลุ่มแชท

ถ้าบอกว่ารู้จักฉู่เป่ยเสวียนเพราะบังเอิญเจอกัน ก็พอจะแถไปได้

แต่ตอนนี้เขาแทบไม่ได้ออกไปไหนเลย

แล้วจะไปรู้เรื่องราวลึกซึ้งขนาดนี้ได้อย่างไร?

พอคิดถึงจุดนี้

เฉียวเฟิงก็เริ่มลังเล

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาตัดสินใจว่าพักไว้ก่อน

"ค่อยๆ หาวิธีที่สมบูรณ์แบบ แล้วค่อยบอกจูเก๋อเสินโหว"

"บางทีข้าอาจจะหาเวลาออกไปข้างนอกสักพัก แล้วค่อยกลับมาบอกพวกเขา"

"ตอนนี้รอดูก่อนดีกว่าว่าคนอื่นจะว่ายังไง"

......

ขณะนี้

ในกลุ่มแชท

【ฉู่เป่ยเสวียน】: เมื่อปราณชะตาไปถึงระดับที่ต่างกัน ความสามารถในการเสริมพลังให้ฮ่องเต้และราชวงศ์ก็จะต่างกันด้วย

【ฉู่เป่ยเสวียน】: แถมยังมีจุดที่ต้องระวังคือ ระดับการยอมรับของปราณชะตาราชวงศ์ ต่อให้เป็นฮ่องเต้ ก็อาจจะได้รับระดับการเสริมพลังที่ต่างกัน ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง

【ฉู่เป่ยเสวียน】: ครั้งนี้ที่ฮ่องเต้ฉินสามารถสัมผัสถึงปราณชะตาได้โดยตรง แถมยังได้รับพลังเสริมจากปราณชะตา แสดงว่าปราณชะตาของต้าฉิน ยอมรับในตัวฮ่องเต้ผู้นี้เป็นอย่างมาก

【ฉู่เป่ยเสวียน】: ส่วนวิธีใช้ปราณชะตาอย่างละเอียด อันนี้พวกเจ้าต้องไปค้นหากันเอาเอง

【ฉู่เป่ยเสวียน】: เพราะข้าไม่ใช่ฮ่องเต้ ความรู้สึกจริงๆ ต้องให้เจ้าตัวมาบอกเองจะดีกว่า

ประโยคสุดท้าย

เป็นมุกตลกที่ฉู่เป่ยเสวียนเล่น

ข้อมูลพวกนี้ฉู่เป่ยเสวียนก็รีดไถมาจากระบบทั้งนั้น

วิธีใช้ปราณชะตา ความจริงระบบก็บอก

แต่ฉู่เป่ยเสวียนดูแล้ว มันก็ไม่ได้ยากอะไร

เลยคิดว่าให้พวกเขาไปเรียนรู้ด้วยตัวเองดีกว่า

เพราะ...

สิ่งที่เรียนรู้มาได้ด้วยตัวเอง

ย่อมจะน่าประทับใจกว่าเสมอ

สมาชิกในกลุ่มหลายคน ตอนนี้ก็ได้สติกลับมาแล้ว

【ฟูซู】: ขอบพระคุณท่านอาจารย์ฉู่ที่แจ้งให้ทราบ หากไม่มีท่านอาจารย์ฉู่ เกรงว่าพวกเราคงไม่รู้ว่ามีความแตกต่างเช่นนี้อยู่ด้วย

【หลี่เฉิงเฉียน】: ใช่แล้ว การชี้แนะของท่านอาจารย์ฉู่ครั้งนี้ ต้าถังของข้าจะเตรียมของขวัญชิ้นงามไว้ตอบแทนท่านอาจารย์ฉู่แน่นอน

【จูอู๋ซื่อ】: ถ้าไม่ได้เจอท่านอาวุโสฉู่ ก็ไม่รู้ว่าพวกเราต้องงมโข่งกันไปอีกนานแค่ไหน ขอบคุณท่านอาวุโสฉู่มากจริงๆ

【เตียวเมี่ยง (จ้าวมิน)】: ต้าหยวนของข้าก็ขอขอบคุณท่านอาจารย์จากใจจริง หากวันหน้าท่านอาจารย์มาเที่ยวทุ่งหญ้า ต้องบอกข้านะเจ้าคะ ข้าน้อยอยากจะขอบคุณท่านอาจารย์ด้วยตัวเอง

......

เรือนพำนักเป่ยเสวียน

"เตียวเมี่ยงคนนี้ คือท่านหญิงเส่าหมิ่น (จ้าวมิน) จริงๆ ด้วย..."

ฉู่เป่ยเสวียนมองข้อความของเตียวเมี่ยง

ก็อดหัวเราะไม่ได้

เรื่องปราณชะตาพูดจบแล้ว

เขาก็ไม่ได้สนใจข้อความในกลุ่มอีก

ฉู่เป่ยเสวียนปิดกลุ่มแชท บิดขี้เกียจไปมา

"คาดว่าพวกนั้นคงเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว รอดูกันไปก่อนว่าจะทำอะไรกันบ้าง"

"ข้าไปปรุงยาต่อดีกว่า ยังต้องเพิ่มอัตราความสำเร็จของยาเม็ดระดับสาม เพื่อเตรียมตัวสำหรับยาระดับสี่ในอนาคต"

พูดจบ ฉู่เป่ยเสวียนก็ใช้คะแนนแลกจำนวนครั้งในการจำลองการปรุงยา

แล้วดำดิ่งเข้าสู่โลกแห่งการปรุงยา

......

ต้าถัง

เป็นไปตามที่ฉู่เป่ยเสวียนคาดการณ์ พอรู้วิธียกระดับปราณชะตาราชวงศ์

หลี่ซื่อหมินก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป

"เกาหมิง เรื่องนี้ต้าถังของเราจะตกเป็นรองใครไม่ได้เด็ดขาด เจ้าไปเตรียมการเดี๋ยวนี้"

"พรุ่งนี้... ไม่สิ บ่ายวันนี้ พ่อจะเริ่มปิดด่านเพื่อสัมผัสปราณชะตาแห่งต้าถัง"

"ระหว่างนี้ กิจการในราชสำนัก ให้เจ้าดูแลรับผิดชอบทั้งหมด"

ระดับวรยุทธ์ของหลี่ซื่อหมิน อยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นหลอมกายแปลงปราณแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เขากลับไม่เคยสัมผัสถึงปราณชะตาเลยแม้แต่น้อย

เรื่องนี้

หลี่ซื่อหมินคิดว่าเป็นเพราะวิธีฝึกของเขาไม่ถูกต้อง

ไม่อย่างนั้นจะเป็นเพราะอะไร?

ในใจของหลี่ซื่อหมิน แม้ต้าถังจะเทียบต้าฉินไม่ได้

แต่รองลงมาจากฉินและฮั่น ต้าถังของเขาก็ต้องอยู่ในแถวหน้าแน่นอน

ในสถานการณ์เช่นนี้ ต้าถังย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีปราณชะตาอยู่

"ท่านพ่อ แล้วเราต้องเตรียมอะไรอีกไหมพะยะค่ะ?"

สิ่งที่หลี่เฉิงเฉียนหมายถึง

ย่อมเป็นเรื่องพิธีบวงสรวงสวรรค์

แต่ทว่า

หลี่ซื่อหมินคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบตรงๆ

"เจ้าสั่งคนเตรียมการอย่างลับๆ อย่าให้ข่าวแพร่งพราย ทุกอย่างรอให้พ่อออกจากด่านก่อนค่อยว่ากัน"

◉◉◉◉◉ [จบแล้ว]