บทที่ 60 ฉู่เป่ยเสวียนเปิดเผยพิกัด

บทที่ 60 ฉู่เป่ยเสวียนเปิดเผยพิกัด

◉◉◉◉◉

"เอาล่ะ เจ้าทรีบกินยาเถอะ รอรักษาเลือดคลั่งหายแล้ว พวกเรายังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ!"

ปู้จิงอวิ๋นพูดจบ ก็ยัดยาใส่มือเนี่ยฟง

"ได้!"

เนี่ยฟงก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

กลืนยาลงท้องทันที

วินาทีถัดมา

"ตู้ม!..."

ฤทธิ์ยาที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุดระเบิดออกในร่างกายเนี่ยฟง

ปราณเซียนสายหนึ่งในตัวยา หลอมรวมเข้ากับเลือดของเขาโดยตรง

ปราณเซียนสายนี้

เปรียบเสมือนน้ำร้อนที่ราดลงในกระทะน้ำมัน

เพียงแค่เริ่มหลอมรวม

เนี่ยฟงก็รู้สึกว่าเลือดทั่วร่างเดือดพล่านขึ้นมา

ความรู้สึกนี้!

สีหน้าของเนี่ยฟงเปลี่ยนไปทันที

เขานั่งขัดสมาธิเริ่มปรับลมปราณ

ในจังหวะที่เขาหลับตาลง

ฤทธิ์ยาในร่างกายก็ทำงานถึงขีดสุด

สิ่งเจือปนในเลือดของเขา ภายใต้ฤทธิ์ยา ค่อยๆ ถูกแยกและขจัดออก ขับออกจากร่างกาย

แต่การแยกตัวออกทุกครั้ง

สำหรับเนี่ยฟงแล้ว

คือความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส

ตัวเขาเปลี่ยนจากแดงเป็นขาว

แล้วเปลี่ยนจากขาวเป็นแดง

ทุกการเปลี่ยนแปลง เหมือนมีเข็มนุ่มๆ นับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในอวัยวะภายในผ่านทางกระแสเลือด

ปั่นป่วนจนเขาคิดว่า เขาคงต้องปวดตายอยู่ที่นี่แน่

แต่ในขณะเดียวกัน

เนี่ยฟงก็พบว่า

ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดจบลง ความร้อนรุ่มในเลือดของเขาก็ลดลงไปส่วนหนึ่ง

พร้อมกับสมอง ที่แจ่มใสขึ้นอย่างน่าประหลาด

และกลิ่นอายความบ้าคลั่งที่มักจะวนเวียนอยู่ในหัวเป็นพักๆ ก็อ่อนกำลังลงเรื่อยๆ

เนี่ยฟงดีใจมาก ไม่สนความเจ็บปวด เร่งหลอมรวมยาอีกครั้ง

"ครืน ครืน ครืน!..."

เนิ่นนาน

เนี่ยฟงถึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง!

ในตอนนี้

บุคลิกของเขา ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป

ปู้จิงอวิ๋นสังเกตเห็นจุดนี้ได้อย่างรวดเร็ว

"ยินดีด้วย ฟง!"

เนี่ยฟงเองก็ไม่อยากจะเชื่อกับสภาพร่างกายตัวเอง สุดท้ายก็หัวเราะลั่นออกมา "ในที่สุด..."

ภัยแฝงที่คุกคามตระกูลเนี่ยของพวกเขามาหลายร้อยปี ก็หายไปแบบนี้เอง!

เขาดีใจจนทำตัวไม่ถูก แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความปิติ

"ครั้งนี้ขอบคุณเจ้ามากนะ อวิ๋น!"

"เรื่องหมู่ตึกกระบี่เทพ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย!"

ความจริงแล้ว

เนี่ยฟงรู้ว่าจุดประสงค์ที่ปู้จิงอวิ๋นมาครั้งนี้คือสระกระบี่ของหมู่ตึกกระบี่เทพ ไม่ใช่แค่มาหากระบี่สักเล่ม แต่กะจะเอากระบี่ล้ำค่าข้างในไปหลอมทิ้งทั้งหมด

ในใจเขาก็ลังเลอยู่บ้าง

ถึงขั้นอยากจะห้ามปราม

แต่ตอนนี้

หลังจากได้สัมผัสความมหัศจรรย์ของยาด้วยตัวเอง

ต่อให้เป็นเนี่ยฟง ก็ยังใจเต้น

แลก

แลกเป็นคะแนนให้หมดจะเป็นไรไป!

ถ้ามีหมู่ตึกกระบี่เทพแห่งที่สอง

เขาก็จะไปกับปู้จิงอวิ๋นอีกรอบ

คะแนนมันหอมหวานจริงๆ นะ!

...

【ปู้จิงอวิ๋น】: ขอบคุณเจ้าสำนักฉู่ที่มอบยา เลือดคลั่งในตัวเนี่ยฟงถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้ว!

【ปู้จิงอวิ๋น】: เลือดแก่นแท้กิเลนของเจ้าสำนักฉู่ก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว หากเจ้าสำนักฉู่สะดวกเมื่อไหร่ ปู้โหมวพร้อมส่งไปให้ทันที

【ฉู่เป่ยเสวียน】: ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็มีเวลา

ปู้จิงอวิ๋นเห็นคำว่าเดี๋ยวก็มีเวลา

ก็ถอนหายใจโล่งอก

จากนั้นเขาก็พิมพ์ต่อ

【ปู้จิงอวิ๋น】: ไม่ทราบแม่นางว่านวานบอกได้หรือไม่ ว่าขุมทรัพย์หยางกงจะเปิดเมื่อไหร่?

【ปู้จิงอวิ๋น】: ตอนนี้ข้าอยู่หน้าหมู่ตึกกระบี่เทพ ถึงเวลาจะได้ตรงไปต้าสุยเลย

【ว่านวาน】: ดูจากระยะทางของทุกท่าน เวลาเบื้องต้นกำหนดไว้อีกครึ่งเดือนข้างหน้า ถึงเวลาเจอกันที่ประตูลั่วหยางฝั่งเหนือ แล้วค่อยไปพร้อมกันค่ะ

【ปู้จิงอวิ๋น】: ตกลง ถึงเวลาข้าจะไปให้ตรงเวลา

【บูรพาไม่แพ้】: แล้วเจอกัน!

【จางซานเฟิง】: โฮะๆ นักพรตเฒ่าคงไม่ลงเขา ครั้งนี้ให้ศิษย์คนโตซ่งหยวนเฉียวเป็นคนนำทีม เพื่อเป็นการขออภัย นักพรตเฒ่าเตรียมของขวัญไว้ให้ทุกท่านแล้ว หวังว่าจะไม่ถือสากัน

【จูอู๋ซื่อ】: จางเจินเหรินเกรงใจไปแล้ว! สถานการณ์ของท่านไม่สะดวกจะลงเขาจริงๆ ลำบากท่านแล้ว!

【จางซานเฟิง】: โฮะๆ ไม่เป็นไร

【หลินผิงจือ】: ว้าว งั้นข้าต้องเร่งฝีเท้ากลับไปแล้ว!

【หลินผิงจือ】: ข้ายังต้องไปหาท่านตา ให้ท่านออกหน้าให้อีก!

【เยาเยว่】: อืม เจอกันที่สำนักภูตพราย

【เฉียวเฟิง】: ข้าต้องไปขอยืมคนก่อน แต่เวลาครึ่งเดือนน่าจะไปถึงทัน

【เฉียวเฟิง】: ถึงเวลาเจอกันทุกท่าน

...

ขณะที่ฉู่เป่ยเสวียนมองข้อความในกลุ่ม ก็อดหัวเราะไม่ได้

ไม่นาน เขาก็พิมพ์ลงในกลุ่ม

【ฉู่เป่ยเสวียน】: พวกเจ้าลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปหรือเปล่า

【ว่านวาน】: เอ๊ะ หรือว่า!

【ว่านวาน】: ท่านเจ้าสำนักจะมาด้วยตัวเองหรือคะ?

【ว่านวาน】: ถ้าท่านเจ้าสำนักมาเยือนด้วยตัวเอง ข้าจะบอกท่านอาจารย์ ทั้งสำนักภูตพรายจะต้องต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่แน่นอนค่ะ

【ฉู่เป่ยเสวียน】: ไม่ใช่ ช่วงนี้ข้ายังไม่คิดจะไปไหน

【ฉู่เป่ยเสวียน】: รอวันหน้าข้าอยากไปไหนมาไหน ค่อยไป

【ฉู่เป่ยเสวียน】: ข้าแค่จะบอกว่า ข้ายังไม่ได้บอกวิธีเปิดประตูให้พวกเจ้าเลย พวกเจ้ากะว่าไปถึงหน้างานแล้วค่อยติดต่อข้าหรือ?

【ว่านวาน】: เอ้อ! จริงด้วยแฮะ!

【ว่านวาน】: โทษทีพวกเราตื่นเต้นเกินไป ท่านเจ้าสำนักคะ ขอถามหน่อยว่าเราต้องทำยังไงบ้าง!

【ฉู่เป่ยเสวียน】: หลังจากพวกเจ้าเข้าเมืองฉางอัน ให้ไปใต้สะพานยั่วหม่า หาบ่อน้ำบ่อหนึ่ง ไต่บ่อน้ำลงไป ก็จะเจอทางเข้าขุมทรัพย์หยางกง

【ฉู่เป่ยเสวียน】: แม้จะเป็นวิชาเซียนเหมือนกัน แต่เพราะวิถีโคจรพลังต่างกัน ดังนั้นตอนเปิดประตู จริงๆ แล้วก็เท่ากับพังเข้าไปนั่นแหละ ตรงนี้ต้องอาศัยพวกเจ้าหลายคนร่วมมือกัน

【ฉู่เป่ยเสวียน】: อัดลมปราณเข้าไปในประตู ข้อควรระวังคือ ต้องอัดพลังพร้อมกัน หยุดพร้อมกัน และพลังของแต่ละคนต้องเท่าเทียมกัน

【ฉู่เป่ยเสวียน】: เท่านี้ก็เข้าไปข้างในได้แล้ว

【ฉู่เป่ยเสวียน】: นี่คือแผนที่ภายในขุมทรัพย์หยางกง พวกเจ้าไปจัดแจงกันเอาเอง

【ฉู่เป่ยเสวียน】: แต่ต้องระวังไว้หน่อย ในขุมทรัพย์หยางกงใช่ว่าจะไม่มีอันตราย ดูสถานการณ์ให้ดีๆ

【ว่านวาน】: อื้อๆ เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณท่านเจ้าสำนักที่ชี้แนะ!

...

ฉู่เป่ยเสวียนไม่รู้เลยว่า

แผนที่แผ่นนี้ของเขา นำความตื่นตะลึงมาให้จู้ยวี่เหยียนอีกครั้งมากแค่ไหน

เขาเพียงแค่นอนเอกเขนกกลับไปบนเก้าอี้โยกอย่างสบายใจ

ในที่สุดก็พูดสิ่งที่ต้องพูดจบแล้ว

ทีนี้ เขาจะได้กลับไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ หลอมยาแล้วก็นอนกลิ้งไปวันๆ ได้เสียที

ยาระดับสามหนอ ยาระดับสาม

ทำไมเจ้าถึงหลอมยากหลอมเย็นขนาดนี้?

หวังว่าขุมทรัพย์หยางกงรอบนี้จะมีสมุนไพรที่เขาต้องการนะ

"แต่ว่า..."

ฉู่เป่ยเสวียนครุ่นคิด "หลังจากพวกเขาได้สมุนไพรจากขุมทรัพย์หยางกงแล้ว ให้พวกเขาส่งมาให้เลยดีกว่า"

เมื่อก่อนที่ไม่เปิดเผยตำแหน่งที่อยู่

เพราะกลัวจะเกิดเรื่องยุ่งยาก

แต่ตอนนี้

เขาบรรลุขั้นหลอมปราณแปลงจิตแล้ว

ทั่วทั้งแผ่นดิน นอกจากระดับหนึ่งเดียวกับฟ้าที่จะเป็นภัยคุกคามเขาได้

นอกนั้น

ก็ทำอะไรเขาไม่ได้มากแล้ว

ในสถานการณ์แบบนี้

ต่อให้เปิดเผยตำแหน่งก็ไม่เป็นไร

"งั้นเอาตามนี้แหละ"

"ส่วนถ้าถึงตอนนั้นพวกเขาอยากซื้อยาอะไร ข้าก็ปั้นสดๆ ให้ตรงนั้นเลยก็ได้"

"ข้านี่มันอัจฉริยะจริงๆ"

ฉู่เป่ยเสวียนนอนคิดอยู่ไม่กี่อึดใจ

ก็จัดการวางแผนเรื่องราวหลังจากนี้เรียบร้อย

ส่วนตัวเขา

ในเวลานี้เพียงแค่นอนขี้เกียจอยู่บนเก้าอี้โยก

ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสงบสุข

◉◉◉◉◉ [จบแล้ว]