บทที่ 25 [งานฉลองอายุครบหนึ่งร้อยปี!]

บทที่ 25 [งานฉลองอายุครบหนึ่งร้อยปี!]

◉◉◉◉◉

"พี่สาม! พี่สี่!"

จางชุ่ยซานโผเข้ากอดศิษย์พี่ทั้งสองอย่างแรง

อารมณ์ที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ส่งผลกระทบต่อความช่างสังเกตของเขาอย่างชัดเจน

เขาไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของอวี๋ไต้เหยียน

แต่ทว่า ในตำหนักแห่งนี้ อะไรก็ขาดแคลนได้ ยกเว้นคนฉลาด!

จางซานเฟิงชำเลืองมองอวี๋ไต้เหยียน แล้วหันไปมองอินซู่ซู่ที่มีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที

"ดูท่า... อาการอัมพาตของเจ้าสาม จะเกี่ยวข้องกับนังหนูซู่ซู่ไม่น้อยเลยสินะ"

เรื่องนี้ชักจะยุ่งยากซะแล้ว

อย่างที่เขาว่า นิ้วไหนเจ็บก็เจ็บถึงหัวใจ

อวี๋ไต้เหยียนต้องทนทุกข์ทรมานมาขนาดนั้น จะให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคงเป็นไปไม่ได้

ทว่า ด้วยนิสัยของจางชุ่ยซาน

ถ้ารู้ว่าเมียตัวเอง เคยทำให้ศิษย์พี่ต้องนอนเป็นผักมาเป็นสิบปี

ร้อยทั้งร้อยต้องทำเรื่องบ้าๆ แน่นอน

คงไม่ถึงขั้นทำร้ายอินซู่ซู่

แต่จะเอาตัวเองออกมารับผิดชอบ ให้คำตอบแก่ศิษย์พี่สาม!

อวี๋ไต้เหยียนเองก็คงเข้าใจจุดนี้ดี

ด้วยความรักในพี่น้อง เขาถึงไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมาในทันที

ลูกศิษย์รู้จักคิดอ่านขนาดนี้

คนเป็นอาจารย์ จะทำเมินเฉยได้อย่างไร?

จางซานเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ ว่า "เจ้าสาม มีอะไรอย่าเก็บไว้ในใจ ที่นี่ไม่มีคนนอก พูดออกมาเถอะ"

ร่างของอวี๋ไต้เหยียนสั่นสะท้าน ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองจางซานเฟิง

เมื่อเห็นสายตาให้กำลังใจของอาจารย์ หัวใจเขาก็อบอุ่นขึ้นมา น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย

คนภายนอกมักพูดว่า จางซานเฟิงให้ความสำคัญกับซ่งหยวนเฉียว ลำเอียงรักจางชุ่ยซาน และตามใจม่อเซิงกู่

ไม่ได้ใส่ใจศิษย์อีกสี่คนที่เหลือเท่าไหร่นัก

ในวันวานที่ผ่านมา

ตอนที่นอนโดดเดี่ยวอยู่บนเตียง อวี๋ไต้เหยียนเองก็เคยมีความคิดน้อยใจแบบนั้น

แต่ ณ วันนี้

เขารู้สึกละอายใจเหลือเกินกับความคิดอกตัญญูในอดีต!

"ท่านอาจารย์ ศิษย์... ไม่มีปมในใจแล้วขอรับ"

ท่าทีของจางซานเฟิง ทำให้อวี๋ไต้เหยียนปลดล็อกความรู้สึกทั้งหมด

ในเมื่อตัวเองหายดีแล้ว จะไปสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวน้องห้าทำไม?

อดีต ก็ปล่อยให้มันผ่านไปกับสายลมเถอะ!

"พี่สาม ท่านอาจารย์ คุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือ?"

จางชุ่ยซานเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

"พี่ห้า ท่านยังจำเหตุการณ์ตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้ไหม?"

จู่ๆ อินซู่ซู่ก็โพล่งถามขึ้นมา

"พูดเรื่องนั้นทำไม ท่านอาจารย์ก็อยู่นะ"

จางชุ่ยซานตอบกลับอย่างเขินๆ

เขาเข้าใจผิดไปไกล คิดว่าอินซู่ซู่จะมาโชว์หวานต่อหน้าคนอื่น

อินซู่ซู่ไม่สนเขา หันไปมองอวี๋ไต้เหยียน เม้มปากแน่น แล้วพูดต่อว่า

"ก่อนจะเจอพี่ห้า ข้าเจอจอมยุทธ์อวี๋ก่อน และใช้อาวุธลับลอบทำร้าย จนเขาบาดเจ็บสาหัส!"

"อะไรนะ?"

จางชุ่ยซานรูม่านตาหดเกร็ง หน้าถอดสี หันขวับไปมองอวี๋ไต้เหยียนทันที

ทว่า อีกฝ่ายกลับทำหน้าสบายๆ

"น้องสะใภ้ดูถูกแซ่อวี๋เกินไปแล้ว!"

อวี๋ไต้เหยียนแกล้งทำเป็นโมโห "เข็มหนวดมังกรของเจ้าอาจจะร้ายกาจ แต่ข้าก็ไม่ใช่ลูกพลับนิ่ม ไม่ถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสหรอก!"

"ข้าแค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ได้ท่านอาจารย์ช่วยรักษา ไม่นานก็หายเป็นปกติ"

"น้องสะใภ้ไม่สังเกตหรือว่า ตอนนี้ข้าเป็นถึงระดับมหาปรมาจารย์แล้วนะ?"

ช่างเป็น 'บาดเจ็บเล็กน้อย' ที่น่าประทับใจจริงๆ!

นอนเดี้ยงอยู่บนเตียงเป็นสิบปี ถ้าเรียกว่าเจ็บนิดหน่อย แล้วแบบไหนถึงเรียกว่าสาหัส?

ต้องตายคาที่เลยไหม?

ม่อเซิงกู่เกือบจะกลั้นขำไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมา

อินหลีถิงตาไว รีบเอามือปิดปากศิษย์น้อง ลากไปมุมห้อง แล้วส่งกระแสเสียงว่า

"เจ้าเด็กบ้า อยู่นิ่งๆ สิ ดูไม่ออกหรือไงว่าพี่สามทำเพื่อรักษาความสัมพันธ์พี่น้อง ถึงได้ยอม 'ตบหน้าบวมแกล้งทำเป็นคนอ้วน' (คุยโวโอ้อวด) น่ะ?"

ม่อเซิงกู่กะพริบตาปริบๆ เป็นเชิงว่ารู้แล้ว

พออินหลีถิงปล่อยมือ เขาก็ขมวดคิ้ว "เรื่องพี่สาม คนเขารู้กันทั่วยุทธภพ พี่ห้าก็ไม่ใช่คนโง่ สักวันเขาก็ต้องรู้ความจริงอยู่ดี"

อินหลีถิงกลับดูใจเย็น

"คนอย่างพี่ห้า เจ้ารู้นิสัยเขาดี ดูภายนอกเป็นบัณฑิตรู้ความ แต่จริงๆ แล้วใจร้อนวู่วามที่สุด"

"ขอแค่ผ่านวันนี้ไปได้ ต่อให้เขารู้ความจริงทีหลัง ก็คงไม่ทำเรื่องโง่ๆ อย่างมากก็แค่โขกหัวขอขมาพี่สาม!"

ม่อเซิงกู่คิดตามแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย

ตอนจางชุ่ยซานจากไป เขายังเด็กมาก

ความทรงจำบางอย่างเลยเลือนลางไปบ้าง

ขณะที่สองพี่น้องกระซิบกระซาบกัน ทางฝั่งจางชุ่ยซานก็ถอนหายใจยาว

สีหน้าเคร่งเครียดผ่อนคลายลง

ลูกผู้ชายในยุทธภพ บาดเจ็บนิดหน่อยเป็นเรื่องปกติ

อีกอย่าง

ตอนนั้นทั้งสองคนยังไม่รู้จักกัน

จางชุ่ยซานจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

หลังจากจางซานเฟิงเอ่ยประโยคว่า 'ไม่ตีกันไม่รู้จักกัน ซู่ซู่มีวาสนากับบู๊ตึ๊งของเรา' เรื่องราวก็จบลงด้วยดี

จะมีก็แต่อินซู่ซู่ ที่แอบชำเลืองมองอวี๋ไต้เหยียนเป็นพักๆ

สายตาบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง

ตอนนั้น นางเล่นงานอวี๋ไต้เหยียนจนอ่วมอรไทเลยนะ!

ขยับนิ้วยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

กลายเป็นเจ็บนิดหน่อยไปได้ยังไง?

แต่ระดับพลังมหาปรมาจารย์ของอวี๋ไต้เหยียนก็เป็นของจริง!

ถ้าไม่ใช่เพราะหายดีตั้งนานแล้ว แล้วพลังวัตรพวกนี้มาจากไหน?

อินซู่ซู่เริ่มสับสนในชีวิต

สงสัยว่าความทรงจำตัวเองอาจจะคลาดเคลื่อน

...

【ฉู่เป่ยเสวียน】: "ขอแสดงความยินดีกับท่านจางซานเฟิงในวันคล้ายวันเกิดครบหนึ่งร้อยปี ของขวัญเล็กน้อย หวังว่าท่านนักพรตจะไม่รังเกียจ"

【ระบบแจ้งเตือน: หัวหน้ากลุ่ม ฉู่เป่ยเสวียน ส่งซองแดงให้สมาชิกกลุ่ม จางซานเฟิง, โปรดกดรับด้วยตนเอง】

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันเกิดครบหนึ่งร้อยปีของจางซานเฟิง

ฉู่เป่ยเสวียนยอมออกจากฌานเป็นพิเศษ เพื่อส่งของขวัญให้

สุราร้อยบุปผาที่เขาหมักเองหนึ่งไห

เหล้านี้ล้ำค่าหาที่เปรียบไม่ได้ ไหเดียวมีค่าเท่ากับยาเม็ดระดับหนึ่งหลายเม็ด

ฉู่เป่ยเสวียนเองก็มีเก็บไว้ไม่มาก

การมอบให้หนึ่งไห ถือเป็นการให้เกียรติจางซานเฟิงอย่างสูงสุด

【จางซานเฟิง】: "ขอบคุณสหายพรตฉู่ ที่สละเวลาอันมีค่ามาร่วมอวยพร เปิ่นเต้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก!"

【หลินผิงจือ】: "ห๊ะ? ถึงวันแล้วเหรอ?"

【ระบบแจ้งเตือน: สมาชิกกลุ่ม หลินผิงจือ ส่งซองแดงให้สมาชิกกลุ่ม จางซานเฟิง, โปรดกดรับด้วยตนเอง】

【หลินผิงจือ】: "ผู้น้อยไม่มีของมีค่าอะไร มีแค่หนังเสือที่ล่ามาได้ผืนหนึ่ง เป็นน้ำใจเล็กน้อย ขอให้ท่านนักพรตอายุยืนร้อยปี!"

【บูรพาไม่แพ้】: "......"

【หลินผิงจือ】: "อ๊ากกก ผู้น้อยสมควรตาย ต้องบอกว่า ขอให้ท่านนักพรตอายุยืนดั่งขุนเขาใต้ (โซ่วปี่หนานซาน)!"

【บูรพาไม่แพ้】: "ขอให้ท่านนักพรตอายุยืนคู่ฟ้าดิน"

【ระบบแจ้งเตือน: สมาชิกกลุ่ม บูรพาไม่แพ้ ส่งซองแดงให้สมาชิกกลุ่ม จางซานเฟิง, โปรดกดรับด้วยตนเอง】

【ระบบแจ้งเตือน: สมาชิกกลุ่ม เยาเยว่ ส่งซองแดงให้สมาชิกกลุ่ม จางซานเฟิง, โปรดกดรับด้วยตนเอง】

เมื่อมีฉู่เป่ยเสวียนนำร่อง สมาชิกคนอื่นก็ทยอยส่งของขวัญ

แม้แต่เยาเยว่

ถึงจะไม่พูดอะไร แต่ก็ส่งซองแดงมาให้อย่างเงียบๆ

นักพรตเฒ่าผู้นี้ ยังคงเป็นที่เคารพนับถืออย่างสูงในยุทธภพต้าหมิง

【จางซานเฟิง】: "ขอบคุณสหายตัวน้อยหลิน ขอบคุณท่านประมุขตงฟาง ขอบคุณท่านประมุขวังเยาเยว่ ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติ ไว้เปิ่นเต้าว่างเมื่อไหร่ จะไปเยี่ยมเยียนถึงที่แน่นอน"

ต่างจากบรรยากาศอันอบอุ่นและเปี่ยมด้วยมิตรภาพในกลุ่มสนทนา

ณ เขาบู๊ตึ๊งในยามนี้

แม้ภายนอกจะดูคึกคักรื่นเริงกว่าในกลุ่มสนทนาหลายเท่า

แต่ภายใต้บรรยากาศปิติยินดี กลับมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังโหมซัดสาด!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]