ตอนที่ 424 (ตอนฟรี) เหยียบเข้าสู่ตระกูลเซียว

ตอนที่ 424 (ตอนฟรี) เหยียบเข้าสู่ตระกูลเซียว

.

"ช่างสมกับเป็นตระกูลระดับชั้นศักดิ์สิทธิ์จริงๆ และที่นี่ยังเคยเป็นคฤหาสน์ของท่านอ๋องที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในสมัยโบราณอีกด้วย!"

หวังเสียนมองไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า และกล่าวชื่นชมออกมา

ประตูทางเข้าของคฤหาสน์นั้นมีทางเข้าออกมากกว่าสิบสองประตู ประตูทางเข้าที่พวกเขายืนอยู่นี้คือทางเข้าหลักของทางด้านทิศตะวันออก

มีชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ทั้งสองข้างประตู พวกเขายืนอยู่อย่างเป็นระเบียบขณะที่จ้องมองมายังกลุ่มของหวังเสียนที่กำลังเดินเข้ามา

"พวกท่านคือใคร? กรุณาแจ้งชื่อและวัตถุประสงค์ในการมาด้วย!"

ชายหนุ่มทางด้านขวาหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะที่ถามคำถามตามมาตรฐานของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

"ข้าเซียวหรัน บุตรหลานรุ่นที่ 7 ของตระกูลเซียว!"

เสี่ยวหรันก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มองดูคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้า ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

ครั้งหนึ่งที่แห่งนี้คือที่ที่เขากับแม่และน้องสาวเคยอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่สิ่งเหล่านั้นอยู่ได้เพียงไม่นาน มันก็พลันกลับกลายเป็นขุมนรก

แต่ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้กลับมาแล้ว กลับมาเพื่อแก้แค้นคนที่มันทำลายคนที่เขารัก และทุกๆคนจะได้รู้ว่าจักชื่อของเซียวหรัน บุตรชายของหญิงชาวบ้านที่คนในตระกูลเซียวได้เคยดูถูกเอาไว้

เด็กชายที่เคยอ่อนแอและถูกรังแกโดยไม่มีโอกาสได้สู้กลับ แต่การกลับมาในครั้งนี้มันจะไม่เป็นเช่นเดิมอีกต่อไป

เขามองไปที่อาจารย์ของเขาด้วยความเคารพและซาบซึ้งในบุญคุณ หลังจากนั้นเขาก็หันกลับไปมองชายหนุ่มทั้งสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูอีกครั้ง

"โอ้ว! นี่คือเสี่ยวหรันตัวน้อยคนนั้นอย่างนั้นหรือนี่ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาที่ตระกูลเสียที!"

ชายหนุ่มทั้งสองคนยิ้มให้กับเสี่ยวหรัน แต่แววตาของทั้งคู่นั้นแสดงออกถึงการเสแสร้งอย่างเห็นได้ชัด

"วันนี้ข้ากลับมาที่ตระกูลเนื่องจากมีธุระสำคัญบางอย่างจะต้องพูดคุยกับกลุ่มผู้อาวุโสของตระกูล รบกวนพวกท่านช่วยเปิดประตูให้ข้าด้วย!"

เสี่ยวหรันพูดกับชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยสีหน้าที่สงบ

"หากว่าเจ้าต้องการพบกับกลุ่มผู้อาวุโสในตระกูล เจ้าคงจะต้องไปที่อาคารจัดงานเลี้ยง เนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดปีที่ 18 ของนายน้อยเซียวฟาน กลุ่มผู้อาวุโสส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น พวกเราจะพาเจ้าไปยังอาคารจัดงานเลี้ยงเอง!"

ชายหนุ่มสองคนยังคงพูดกับเสี่ยวหรันด้วยรอยยิ้ม

"ตกลง!"

เสี่ยวหรันตอบตกลงในทันที ก่อนที่เขาจะเหลือบมองไปที่หวังเสียนเล็กน้อย

หวังเสียนยิ้มและพยักหน้าให้กับเสี่ยวหรัน และเดินตามชายหนุ่มทั้งสองคนเข้าไปข้างใน

"ท่านอาจารย์! ข้าคิดว่าต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ ลักษณะท่าทางของยามทั้งสองคนนี้ดูแปลกมากเลยทีเดียว!"

เสี่ยวหรันเอนตัวไปใกล้กับหวันเสียนและกระซิบพูดกับเขาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

"เจ้าไม่ต้องกังวลใจอะไรมากนักหรอก! มาดูกันก่อนเถอะว่าพวกเขานั้นจะเล่นลูกไม้แบบไหน!" หวังเสียนตอบกลับไปเบา ๆ

หวังเสียนปล่อยให้ชายชราร่างผอมกลับมา เพื่อแจ้งให้กลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังของเขาได้รู้ถึงการเคลื่อนไหวของพวกตนโดยตรง ดังนั้นกลุ่มคนพวกนั้นจะต้องเตรียมการรับมือเอาไว้อย่างแน่นอน

และชายหนุ่มทั้งสองคนที่เดินนำพวกเขา ก็ดูผ่อนคลายและทำตัวเป็นกันเองกับพวกเขามาก การที่คนนอกจะเข้ามาในเขตของตระกูลระดับชั้นศักดิ์สิทธิ์มันจะเรียบง่ายเช่นนี้ได้อย่างไร?

แม้แต่เสี่ยวหรันที่ยังเป็นเด็กชายยังไม่มีประสบการณ์มากนัก ก็ยังสามารถรู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกตินี้ได้อย่างชัดเจน

แต่หวังเสียนไม่สนใจแผนการของพวกเขา ด้วยระดับความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ ต่อให้กลุ่มผู้เชี่ยวชาญของทั้งสองตระกูลรวมกัน เขาก็ไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

พื้นที่อาณาเขตของตระกูลเซียวนั้นกว้างใหญ่เป็นอย่างมาก พวกเขาเดินผ่านศาลาหลายสิบหลังและข้ามสะพานหินที่สร้างผ่านแม่น้ำสายเล็กๆ บรรยากาศโดยรอบนั้นร่มรื่นและมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะเป็นยามค่ำคืนก็ตาม

หลังจากนั้นพวกเขาก็มาถึงอาคารย้อนยุคในรูปแบบสมัยโบราณ มีเสียงหัวเราะเฮฮาดังออกมาจากทางด้านใน

"ถึงแล้วที่นี่ล่ะ! พวกเจ้ารีบเข้าไปข้างในเถอะ มีธุระสำคัญกันไม่ใช่หรอกหรือ!"

ชายหนุ่มทั้งสองคนหันไปมองที่หวังเสียนและเสี่ยวหรันและพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ขอบใจพวกเจ้าทั้งสองคนมาก!"

หวังเสียนพยักหน้าเบาๆด้วยรอยยิ้ม

“ฮึๆๆ!” เมื่อกลุ่มของหวังเสียนเข้าใกล้อาคารจัดเลี้ยง ชายหนุ่มทั้งสองก็หันมามองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

หลังจากนั้นพวกเขาก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

"ไม่! อย่าฆ่าพวกเราหมอเทวะหวังแห่งเมืองเจียงเฉิง ทำไมเจ้าถึงต้องทำเช่นนี้ด้วย?"

"เจ้าจะไร้เหตุผลมากเกินไปแล้วหมอเทวะหวัง? พวกเราคนในตระกูลเซียวไปทำอะไรให้เจ้าขุ่นเคืองอย่างนั้นหรือ เจ้าถึงต้องการทำลายล้างตระกูลเซียวของพวกเรา!"

"ในตอนนี้เจ้าต้องการสังหารคนในตระกูลเซียวของพวกเราจริงๆอย่างนั้นหรือนี่? เจ้าจะดูถูกตระกูลเซียวของพวกเรามากเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่าพวกข้าทั้งสองคนจะไม่สามารถสู้เจ้าได้ แต่พวกข้าก็จะยอมแลกชีวิตกับเจ้า!"

"อย่าคิดว่าเจ้าเป็นเทียนเจียวอันดับหนึ่งแห่งโลกยุทธภพแล้วจะหยิ่งผยองจนสามารถกวาดล้างคนในตระกูลของพวกเราได้ พวกเราคนตระกูลเซียวก็มีศักดิ์ศรีของตระกูลระดับชั้นศักดิ์สิทธิ์ เจ้าเข้ามาหยามเกียรติกันถึงในเขตตระกูลของเราเช่นนี้กลุ่มผู้อาวุโสระดับสูงในตระกูลจะไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้อย่างแน่นอน!"

"ผู้อาวุโส! ได้โปรดเถิดหมอเทวะหวังผู้นี้กำลังดูหมิ่นตระกูลเซียวของพวกเรา!"

เมื่อชายหนุ่มทั้งสองคนตะโกนพูดประโยคที่เหมือนกับว่าซ้อมกันเอาไว้เป็นอย่างดีจบแล้ว พวกเขาก็หันไปชำเลืองมองกลุ่มของหวังเสียนด้วยท่าทางที่เยาะเย้ย

เสียงตะโกนของชายหนุ่มทั้งสองคนนั้นดังเป็นอย่างมาก จนทุกคนที่อยู่ในพื้นที่ของตระกูลเซียวได้ยินกันอย่างชัดเจน โดยเฉพาะกลุ่มคนที่อยู่ในอาคารจัดเลี้ยง

เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยในงานจัดเลี้ยงเงียบลงในทันที

หลังจากนั้นกลุ่มของผู้คนจำนวนมากก็ค่อยๆทยอยเดินออกมาด้านนอก

"ใครกล้าบุกเข้ามาสร้างปัญหาในตระกูลเซียว?"

"พวกเจ้าเป็นใครกันถึงได้กล้าเข้ามารบกวนงานวันเกิดฟานเอ๋อของข้า!"

"บัดซบ! ต่อให้เป็นหมอเทวะหวังราชาแห่งเมืองเจียงเฉิง หากกล้าเข้ามาสังหารคนในตระกูลเซียวโดยไม่ไว้หน้ากันเช่นนี้ ด้วยความสัมพันธ์อันดีระหว่างทั้งสองตระกูลของพวกเรา ข้ายินดีจะเป็นคนลงมือสังหารเจ้าเอง!"

มีเสียงของกลุ่มคนตะโกนดังออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว กลุ่มคนพวกนี้นั้นคือผู้เชี่ยวชาญระดับก่อกำเนิดลมปราณของตระกูลเหลียง ซึ่งนำโดยชายสูงวัยที่เป็นผู้นำตระกูลและชายชราร่างผอมที่แขนขาด

ในขณะนี้พวกเขาจ้องมองไปยังหวังเสียน ด้วยสายตาที่ดุร้าย แต่ที่มุมปากของพวกเขานั้นแสดงรอยยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นว่าแผนการขั้นแรกของพวกเขานั้นสำเร็จลุล่วงได้เป็นอย่างด

และในทันทีนั้นชายหนุ่มทั้งสองคนที่เดินนำกลุ่มของหวังเสียนเข้ามา ก็รีบวิ่งตรงไปยังกลุ่มคนที่เดินออกมาจากงานเลี้ยงด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว พวกเขาแสดงความหวาดกลัวกันออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ผู้อาวุโสขอรับ! กลุ่มคนพวกนี้นั้นได้บุกเข้ามาในตระกูลเซียวของพวกเรา ข้าทั้งสองคนพยายามปิดกั้นพวกเขาอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่สามารถสู้กับพวกเขาได้ และพวกเขายังบอกอีกว่าในวันนี้พวกเขาต้องการจะกวาดล้างคนในตระกูลเซียวของพวกเราทั้งหมด!"

"ฮึฮึ! น่าสนใจมาก! เป็นบทละครที่ดูดีมากเลยทีเดียว!"

หวังเสียนมองไปยังชายหนุ่มทั้งสองคน และหัวเราะออกมา

ในที่สุดเขาก็รู้กลอุบายของอีกฝ่ายแล้ว นั่นก็คือการป้ายสีพวกเขาแล้วให้กลุ่มผู้อาวุโสทั้งหมดของทั้งสองตระกูลโจมตีพวกเขาโดยตรง

"กระสุนหนามปฐพี!"

หวังเสียนสะบัดมือเบาๆไปทางชายหนุ่มทั้งสองคน หนามแหลมคมผุดขึ้นออกมาจากพื้นดินพุ่งตรงไปยังชายหนุ่มทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว

เฟี้ยววว!

ชายสูงวัย สตรีวัยกลางคนและชายชราร่างผอม ที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลุ่ม แสดงรอยยิ้มออกมาในทันทีเมื่อเห็นว่าหวังเสียนโจมตีสาวกของตระกูลเซียวทั้งสองคน

พวกเขาไม่ได้ให้ความช่วยเหลือชายหนุ่มทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย

ฉึกกก! ฉึกกกก!

อ๊าาา! อ๊ากกกกก!

เสียงกรีดร้องสองครั้งดังขึ้น ชายหนุ่มสองคนแสดงความเจ็บปวดและความหวาดกลัวกันออกมาในทันที เมื่อพวกเขาทั้งสองคนนั้นถูกโจมตีโดยหวังเสียน

พวกเขาต่างหันกลับมามองและเห็นหวังเสียนกำลังยิ้มให้พวกเขาอย่างเย็นชา

หลังจากนั้นชายหนุ่มทั้งสองคน ก็หันไปมองยังสตรีวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าและกำลังจะร้องขอความช่วยเหลือ

แต่อย่างไรก็ตามสตรีวัยกลางคนนั้นแสยะยิ้มออกมาเหมือนกับงูพิษ เธอกำลังจ้องมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยแววตาที่น่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ชายหนุ่มทั้งสองคนเบิกตากว้าง พวกเขารู้สึกสิ้นหวังกันขึ้นมาในทันทีและค่อยๆล้มลงกับพื้นด้วยความสับสนและเสียใจ

"เจ้าคือหมอเทวะหวังราชาแห่งเมืองเจียงเฉิงอย่างนั้นหรือ? ช่างอวดดียิ่งนักถึงกับกล้าสังหารผู้คนของตระกูลเซียวโดยไร้ซึ่งเหตุผลเช่นนี้ พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"

ชายสูงวัยแสดงความตื่นเต้นออกมา เดิมทีนี่เป็นเพียงกลยุทธ์ที่ค่อนข้างตื้นเขินเป็นอย่างมากในสายตาของเขา แต่มันกลับได้ผลเกินความคาดหมายของเขาเป็นอย่างมาก

เมื่อเกิดการสังหารคนของตระกูลเซียวโดยตรงเช่นนี้ขึ้นมาแล้ว สิ่งต่างๆคงยากที่จะแก้ไขด้วยคำพูดอีกต่อไป

"หวงชิง หวงกู่!"

ในขณะนี้กลุ่มสาวกและกลุ่มผู้อาวุโสของตระกูลเซียวที่อยู่ทางด้านหลังของคนตระกูลเหลียง ได้เห็นว่าหวังเสียนสังหารคนชายหนุ่มทั้งสองคนในตระกูลของพวกเขาโดยตรง พวกเขาจึงแสดงความโกรธแค้นกันออกมาในทันที

"กล้าบุกเข้ามาสังหารสาวกในตระกูลเซียวของพวกเราเช่นนี้ พวกเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้วอย่างนั้นใช่หรือไม่!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลเซียวตะโกนออกมาเสียงดังและจ้องมองไปที่หวังเสียนด้วยเจตนาสังหาร

"ท่านพ่อแล้วพวกเราควรจะทำอย่างไรกันต่อ?" สตรีวัยกลางคนหันไปกระซิบถามบิดาของเธอ

"รอดูเหตุการณ์ไปก่อน! หมอเทวะหวังผู้นี้นั้นหยิ่งยโสเป็นอย่างมาก เมื่อดูจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้แล้ว พวกเราก็ยังไม่จำเป็นต้องดำเนินการอะไรต่อทั้งสิ้น หลังจากนี้อีกไม่นานพวกเขาคงจะต่อสู้กันดุเดือดอย่างแน่นอน!"

ชายสูงวัยหรี่ตาลงเล็กน้อยและพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

พวกเขาพยายามวางแผนกันอย่างยากเย็นหลายขั้นตอน แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้นั้นช่างง่ายดายสำหรับพวกเขาเป็นอย่างมาก

เขาไม่คิดว่าหมอเทวะหวังแห่งเมืองเจียงเฉิง จะเย่อหยิ่งและอวดดีถึงกับสังหารสาวกในตระกูลเซียวในทันที ซึ่งสิ่งนี้เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างที่สุดสำหรับพวกเขา

หลังจากนี้หากกลุ่มคนของหมอเทวะหวังและคนในตระกูลเซียวเกิดการต่อสู้กันขึ้นมาเขาและกลุ่มผู้อาวุโสในตระกูลเหลียงจะรีบเข้าไปช่วยสังหารหมอเทวะหวังและเจ้าเด็กคนที่ชื่อเซียวหรันในทันที

"ไม่ต้องตื่นเต้นกันมากนักหรอก! เพราะไม่ว่าอย่างไรในวันนี้ก็จะต้องมีคนตายอีกหลายคน เพราะว่าในวันนี้ข้านั้นได้พาลูกศิษย์ของข้ามาเพื่อล้างแค้นและทวงความยุติธรรมโดยเฉพาะ!"

หวังเสียนยิ้มออกมาแล้วพูดกับพวกเขาด้วยสีหน้าที่สงบ

ยิ่งเหตุการณ์บานปลายและใหญ่โตมากยิ่งขึ้นก็ยิ่งดีสำหรับสำนักมังกรของเขา

หลังจากนี้ไปกลุ่มคนทั้งหมดที่อยู่ในที่นี้จะได้ร่วมกันเป็นพยานในความแข็งแกร่งของสำนักมังกรของเขา

โลกยุทธภพจะได้รู้ว่าสำนักมังกรของหมอเทวะหวังราชาแห่งเมืองเจียงเฉิงนั้นมีความแข็งแกร่งมากเพียงใด!

………

จบบท