ตอนที่ 179 (ตอนฟรี)เชิญไปรักษา?

ตอนที่ 179 (ตอนฟรี)เชิญไปรักษา?

.

เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันที่สี่ของวันหยุดทั้งเจ็ดวันของพวกเขา

หลังจากดูเสี่ยวหยู ฝึกวิชากระบี่ของเธอที่ลานหน้าบ้าน หวังเสียน ก็มาที่ศูนย์การแพทย์มังกรศักดิ์สิทธิ์ของเขา ที่ถนนสายโบราณ

ศูนย์การแพทย์ของเขานั้นปิดไปเป็นเวลาสี่วัน ระหว่างทั้งสี่วันที่เขายุ่งๆอยู่นั้นก็มีสายโทรศัพท์จากโรงพยาบาลหลายแห่งติดต่อเขาเข้ามาบ้างเหมือนกัน แต่เขาก็ปฏิเสธไปเนื่องจากเขาไม่ว่างเลยในช่วงเวลานั้น

"ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะมีเงิน 500 ล้านหยวน แต่ฉันก็ยังต้องทำงานอย่างหนักต่อไปเมื่อคิดถึงทรัพยากรที่จำเป็นสำหรับการสร้างวังมังกรศักดิ์สิทธิ์ "

หวังเสียนเปิดประตูห้องของศูนย์การแพทย์ฯเข้าไป และเขาก็ต้มน้ำร้อนเพื่อชงชา เขานอนยิ้มอยู่บนเก้าอี้สนามพร้อมกับจิบชาอย่างอารมณ์ดี

ภายในเวลาไม่ถึง 20 นาทีก็ได้ยินเสียงไซเรนรถพยาบาลดังอยู่ด้านนอก

หวังเสียนได้โทรแจ้งกับทางโรงพยาบาลต่างๆที่มีข้อตกลงร่วมกันเอาไว้แล้วว่าในตอนนี้ศูนย์การแพทย์ของเขานั้นเปิดให้บริการตามปกติแล้ว

"ระวังด้วย! ระวัง! วางลงบนเตียงเบาๆนะ!"

"ใจเย็นๆ ค่อยๆ ไม่ต้องรีบ!"

"หมอครับ! หมอเทวะของที่นี่มีความสามารถมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

"ถ้าเขาไม่มีความสามารถมากขนาดนั้นฉันจะพาคุณมาที่นี่ทำไม อย่าพูดจาเสียมารยาทหรือก็ไม่สมควรพูดอะไรเลยจะดีที่สุด เมื่อคุณเข้าไปด้านในต้องปฏิบัติตามกฎของที่นี่ คุณควรทราบเกี่ยวกับชื่อเสียงของศูนย์การแพทย์มังกรศักดิ์สิทธิ์มาบ้างแล้วใช่ไหม?"

การสนทนาระหว่างสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยและหมอที่นำผู้ป่วยมาได้ยินมาถึงด้านใน

ผู้ป่วยทั้งสามคนถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาทีละคน

หวังเสียนยืนขึ้นและมองไปทางผู้ป่วยทั้งสาม "ชำระเงินก่อนแล้วผมขอรับประกันว่าพวกคุณจะหายดี!"

หลังจากนั้นเขาเดินเข้าไปหาคนไข้คนแรกและเริ่มทำการรักษา

"หมอเทวะหวัง! ผมได้พาลูกชายมาที่นี่เพื่อให้คุณช่วยตรวจดูอาการของเขา!"

ในขณะนั้นก็มีเสียงของคนผู้หนึ่งดังเข้ามาในศูนย์การแพทย์

"พาเขาขึ้นไปรอผมที่ชั้นบนก่อนนะ ต้องรอตามคิวก่อนหลังในการรักษา!" หวังเสียนไม่ได้หันกลับมามองชายคนนั้นในขณะที่เขาพูด

"ตกลง!" ดาบคลั่งโลหิตจี ไม่ได้แสดงอาการที่หงุดหงิดแต่อย่างใด เขาโบกมือส่งสัญญาณไปยังคนที่อยู่ทางด้างหลังของเขาเพื่อให้นำลูกชายของเขาขึ้นไปที่ห้องชั้นบน

ชายฉกรรจ์ 3-4 คนที่อยู่ทางด้านหลัง พยักหน้ารับอย่างเงียบๆ แล้วอุ้มเด็กหนุ่มออกมาจากรถยนต์ด้วยความระมัดระวัง

เด็กหนุ่มอายุประมาณ 14-15 ปี เขามีใบหน้าที่ค่อนข้างหล่อเหลา แต่ใบหน้าของเขาขาวซีดไปเล็กน้อย

เด็กหนุ่มคนนี้นั้นหมดสติอยู่ เหมือนคนที่หลับลึกโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย สามารถมองเห็นเส้นเลือดสีดำตามร่างกายของเเขาได้อย่างชัดเจน เล็บมือและเล็บเท้าของเขานั้นก็เป็นสีม่วงเข้ม

หวังเสียน กำลังรักษาผู้ป่วยอีกสามคน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้อื่นมองเห็นการรักษาของเขา เขาจึงมีผ้าม่านสองสามผืนเป็นฉากกั้น เพื่อไม่ให้บุคคลภายนอกมองเห็นได้

ดาบคลั่งโลหิตจี ยืนรออยู่อย่างเงียบๆด้านนอก โดยไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยที่เหลือก็ยืนอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆด้วยเช่นกัน

"ใช่ที่นี่หรือเปล่า?"

"ศูนย์การแพทย์มังกรศักดิ์สิทธิ์ ... มันสมควรจะเป็นที่นี่ ฉันได้ยินมาว่ามีหมอเทวะคนใหม่ที่เข้ามาติดอยู่ในอันดับที่ 18 ของการจัดอันดับหมอเทวะศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นหมอเทวะคนนี้น่าจะมีความสามารถมากทีเดียว!"

"เขาสามารถเอาชนะฟางฮัวซือได้ แต่ว่าเพียงแค่มีชื่อเสียงเราไม่สามารถพิสูจน์ความสามารถของเขาได้ พวกเราทำได้เพียงแค่ลองดูเท่านั้น ถ้าหากว่าเขาไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของพี่ใหญ่ได้ เราคงต้องหาหมอเทวะคนอื่นจากรายชื่อการจัดอันดับหมอเทวะศักดิ์สิทธิ์แทนเท่านั้นเอง"

มีชายวัยกลางคนสองสามคนคุยกันอยู่ที่ด้านหน้าประตูทางเข้าศูนย์การแพทย์มังกรศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาสวมชุดสีเทาเหมือนกันทุกคนและมีรูปหมาป่าสีแดงปักอยู่บนเสื้อผ้าสีเทาของพวกเขา

"หมอเทวะหวังคุณอยู่ที่นี่หรือเปล่า?" ทั้งสามคนตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดังและเดินเข้าไปในศูนย์การแพทย์ทันที

แต่เมื่อพวกเขาก้าวเข้าไปด้านในพวกเขาก็เห็นว่ามีกลุ่มของผู้คนยืนรออยู่อย่างเงียบๆ ในห้องโถงกลางของศูนย์การแพทย์

"ยืนรอตามคิวถ้าพวกคุณมารักษาอาการเจ็บป่วยและกรุณาอย่าส่งเสียงดัง!"

หวังเสียนตอบออกไปอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก เขารู้สึกว่าคนพวกนี้ส่งเสียงดังมากเกินไป

ทั้งสามคนตกใจเล็กน้อยและพากันหัวเราะออกมาเบาๆ "สำนักหมาป่าแดง ของพวกเราต้องการเชิญหมอเทวะหวังไปที่ หรงโจว เพื่อไปรักษาอาการบาดเจ็บของพี่ใหญ่ของเรา พวกเราจะจ่ายราคาให้คุณอย่างงามเลยทีเดียว!"

"หรงโจว?" หวังเสียน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เนื่องจากยังไม่เคยมีใครมาที่เมืองเจียงเฉิงเพื่อเชิญเขาไปรักษาที่ต่างเมืองมาก่อน

ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของเขาในตอนนี้จะดีมากพอสมควรเลยทีเดียว

"ภายในสองวันนี้ผมนั้นไม่ว่างเลย แต่ถ้าหลังจากนั้นผมสามารถไปกับพวกคุณได้! หรือหากว่าพวกคุณเร่งรีบสามารถพาผู้ป่วยมาพบผมที่นี่เองก็น่าจะสะดวกกว่า! " หวังเสียน ยิ้มและตอบกลับไป

เขตเมืองหรงโจวนั้นแม้จะไม่อยู่ไกลมากนัก แต่มันก็ต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อย 4-5 ชั่วโมง และหากรวมเวลาที่ต้องใช้ในขากลับด้วยเขาอาจต้องเสียเวลาไปทั้งวันเลยทีเดียว ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะลำบากมากเกินไป

ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงกลางขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดอีกครั้งหนึ่งว่า "คุณหมอเทวะหวังอาการบาดเจ็บของพี่ใหญ่เรานั้นค่อนข้างจะรุนแรงมาก เขาจึงไม่สามารถจะเดินทางไกลได้ ผมหวังว่าคุณจะสามารถเดินทางไปรักษาเขาพร้อมกับพวกเราได้!"

"พวกคุณจะจ่ายให้ผมเท่าไหร่สำหรับเป็นค่ารักษาอาการบาดเจ็บของเขา!?"

"20 ล้านหยวนพวกเราจะจ่ายให้คุณในทันที 20 ล้านหยวนหากว่าคุณสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของพี่ใหญ่ของพวกเราได้ นอกจากนี้พวกเราจะจัดหายาสมุนไพรและยาจิตวิญญาณที่จำเป็นต่อการรักษาให้กับคุณเอง!" ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งพูดออกมา

"20 ล้านหยวน?" หวังเสียนส่ายหัวและปฏิเสธ "ผมนั้นยุ่งอยู่และไม่ว่างจริงๆคงต้องขอโทษด้วย!"

"คุณ!! ... "

ชายวัยกลางคนมีสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมและน่ากลัวในทันที ในกรณีนี้ถือได้ว่าพวกเขาให้เกียรติกับหมอเทวะหนุ่มคนนี้อย่างมากแล้ว ในการที่กองกำลังระดับชั้น 1 อย่างสำนักหมาป่าแดง เดินทางมาที่นี่เพื่อเชิญเขาไปทำการรักษาด้วยตัวเองเช่นนี้

แต่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะออกมาพูดคุยกับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เขายังคงอยู่หลังม่านในห้องรักษาพยาบาลของเขาโดยใช้เสียงตะโกนพูดคุยตอบโต้ออกมาเพียงเท่านั้น

"คุณหมอเทวะหวัง เรื่องราคาในการรักษาอาการเจ็บป่วยนั้นหากคุณไม่พอใจ พวกเราก็สามารถต่อรองราคากันได้อีก! แต่อย่างน้อยคุณก็ควรจะออกมาพบหน้าและพูดคุยกับพวกเราตามมารยาทอันสมควรบ้าง คุณทำกับพวกเราเช่นนี้ถือว่าไม่ให้เกียรติกันเลยแม้แต่น้อย!" ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงกลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

หวังเสียนที่กำลังรักษาคนไข้ของเขาด้วยพลังงานธาตุไม้ ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ เขาดึงผ้าม่านออกและมองไปที่บุคคลทั้งสามพร้อมกับพูดขึ้นมา

"เรื่องนั้นผมขอโทษก็แล้วกัน! แต่คุณก็ต้องอ่านกฎที่ผมติดไว้ที่หน้าประตูด้วย ตอนนี้ผมกำลังทำการรักษาคนไข้ของผมอยู่ และพวกคุณเข้ามาพูดคุยกับผมโดยไม่ดูสถานการณ์ จริงๆแล้วพวกคุณสมควรต้องรอให้ผมรักษาคนไข้ของผมให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน เมื่อถึงคิวของพวกคุณ เราจึงจะสามารถพูดคุยกันได้ แต่นี่ยังไม่ถึงคิวของพวกคุณและพวกคุณยังรบกวนผมในการรักษาคนไข้อีก ผมขอบอกกับพวกคุณตรงนี้เลยว่า ผมนั้นไม่ว่าง หากพวกคุณต้องการให้ผมรักษาคนไข้พวกคุณต้องพาเขามาที่นี่เท่านั้น หรือไม่เช่นนั้นคุณก็ต้องหาหมอคนอื่นเพื่อทำการรักษาเขา และไม่ต้องมารบกวนผมอีกต่อไป!"

"เชี่ยเอ้ยยย..!ฉันใช้เวลาเกือบ 5 ชั่วโมงกว่าจะมาถึงที่นี่เพื่อมาเชิญนายไปด้วยตัวเอง นี่ก็ถือว่าให้เกียรติเป็นอย่างมากแล้วนะ เพียงแค่พึ่งเข้ามาติดอันดับรายชื่อหมอเทวะศักดิ์สิทธิ์ แค่นี้ก็หยิ่งผยองซะแล้วเหรอ! บัดซบจริงๆ...นายต้องการที่จะเป็นศัตรูกับสำนักหมาป่าแดงของเราอย่างนั้นใช่ไหม?"

ชายวัยกลางคนมองไปที่หวังเสียน พร้อมกับตะโกนออกมาด้วยความโกรธ "หากมองให้ดีแล้วเด็กอย่างนายฉันว่าไม่สมควรขึ้นชื่อว่าเป็นหมอเทวะ ซะด้วยซ้ำ นายมันก็แค่ไอ้เด็กอวดดีคนหนึ่งเท่านั้นเอง!"

"พอก่อนเถอะพี่สาม !" ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงกลางขมวดคิ้วเล็กน้อยและยกมือให้เพื่อเป็นสัญญาณให้ชายวัยกลางคนคนนั้นหยุดพูด จากนั้นเขาก็มองไปที่หวังเสียน แล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า "พวกเราได้ยินชื่อเสียงของคุณว่ามีความสามารถที่ดีเป็นอย่างมาก แต่คุณนั้นยังเด็กและหยิ่งผยองมากเกินไป ฉันจะถามคุณในนามของสำนักหมาป่าแดง อีกครั้งหนึ่งก็แล้วกันว่าคุณจะไปกับพวกเราดีๆหรือไม่? หรือต้องให้พวกเรานั้นใช้กำลังบังคับพาไป!"

"ถ้าพวกแกไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ! ก็ไสหัวออกไปให้พ้น!"

ในทันใดนั้นเองเสียงของดาบคลั่งโลหิตจี ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านข้างก่อนที่หวังเสียน จะได้พูดตอบกลับไป

เขาจ้องมองไปที่บุคคลทั้งสามที่มาจากสำนักหมาป่าแดง และมีเจตนาฆ่าฟันออกมาจากแววตาของเขา

คนทั้งสามมีความโมโหเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของใครบางคนพูดกับพวกเขา พวกเขาก็หันไปจ้องมองทางต้นเสียงกันในทันที "ไอ้เชี่ยยย!!แกมาเสื….!!"

เมื่อพวกเขาหันไปมองอย่างเต็มตาว่าใครเป็นคนตะโกนไล่ให้พวกเขาออกไปเมื่อสักครู่นี้ ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้าง ปากอ้าค้างและคำพูดที่กำลังจะด่าของพวกเขาก็หยุดลงในทันที พร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักว่า

"คุณ!! …มัน!! ... คุณคือดาบคลั่งโลหิตจี!!... "

ชายวัยกลางคนทั้งสามจากสำนักหมาป่าแดงตัวสั่นสะท้านกันขึ้นมาในทันที ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียวและมีอาการตกใจกันเป็นอย่างมาก

ดาบคลั่งโลหิตจี มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในมณฑลทางตอนใต้แห่งนี้ พวกเขานั้นรู้จักและเคยเห็นหน้าคนผู้นี้มาก่อน

ผมและหนวดเคราที่ยาวรุงรัง พร้อมกับมีกลิ่นอายสังหารอันเย็นยะเยือกออกมาจากแววตา ใบหน้าและท่าทางอย่างนี้จะมีใครที่ไหนได้อีกนอกจาก!...ดาบคลั่งโลหิตจี!

พวกเขารู้สึกปากของพวกเขานั้นแห้งจนกลืนน้ำลายลงคอได้อย่างยากลำบาก ในตอนนี้มีความหวาดกลัวอยู่ในแววตาของพวกเขาทั้งสามคน

"ขอคารวะผู้อาวุโสจี! พวกเราออกมากันนานพอสมควรแล้ว และที่บ้านของพวกเราคงจะเป็นห่วง ฉะนั้นพวกเราขอตัวลาผู้อาวุโสจีกลับบ้านก่อนนะครับ!"

ทั้งสามคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พวกเขานั้นตระหนักดีว่า ดาบคลั่งโลหิตจี เป็นสิ่งที่มีชีวิตที่คล้ายกันกับสัตว์ร้าย ไม่สามารถเดาความคิดและนิสัยใจคอของเขาได้เลย และครั้งหนึ่งเขาเคยกวาดล้างกองกำลังระดับชั้น 1 ได้ด้วยตัวคนเดียวมาแล้ว

ถึงแม้ว่าสำนักหมาป่าแดงจะเป็นกองกำลังระดับชั้น 1 ก็ตามที แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่ได้แตกต่างจากกองกำลังที่ดาบคลั่งโลหิตจี เคยกวาดล้างออกไปในก่อนหน้านี้เลย

ถ้าเจ้าสำนักของพวกเขารู้ว่า พวกเขาทั้งสามคนทำการยั่วยุและเป็นศัตรูกับดาบคลั่งโลหิตจี พวกเขาจะถูกเจ้าสำนักของพวกเขาสังหารในทันที เพื่อเป็นการขอโทษและบรรเทาความขุ่นเคืองของดาบคลั่งโลหิตจี

แต่ในตอนนี้สิ่งที่พวกเขานั้นกลัวมากที่สุดก็คือดาบคลั่งโลหิตจี จะสังหารพวกเขาในทันที เพราะบุคคลนี้ขึ้นชื่อว่าอารมณ์ร้อนและรุนแรงเป็นที่สุด เขาจะสังหารบุคคลตรงหน้าในทันทีหากว่าเขารู้สึกไม่พอใจบุคคลนั้นขึ้นมา!

……..

จบบท