ตอนที่ 25 ร่างกายที่แข็งแกร่ง

ตอนที่ 25 ร่างกายที่แข็งแกร่ง

.

ตูมม! แคร๊กกก!

หมัดของโจรแตกหักทันทีเมือหมัดของทั้งคู่กระแทกเข้าหากัน

โจรกลิ้งกระเด็นลงไปที่ประตูในขณะที่หวังเสียนก็ใช้เท้าของเขาเหยียบลงบนหน้าอกของโจรคนนั้นไว้

" แก!..แก!... " ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างเขาจ้องมองที่หวังเสียนโดยไม่อยากเชื่อ "แกเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ... "

"ห๊ะ?" หวังเสียนสับสนทันที 'ผู้ฝึกยุทธ์?'

"ครืดดด!

ทันใดนั้นประตูร้านถูกเปิดขึ้น

จากภายนอกทีมรักษาความปลอดภัยบุกเข้ามาพร้อมกับกระบองไฟฟ้า

"เกิดอะไรขึ้นกัน? เกิดอะไรขึ้นสัญญาณเตือนภัยดังแจ้งเตือนมา

มีปล้นงั้นเหรอ?"

ชายวัยกลางคนถามด้วยเสียงที่ดัง

" หัวหน้าลี่มีคนเข้ามาปล้นเครื่องประดับที่ร้านของเรา "

ผู้จัดการดำเนินการอย่างรวดเร็วในขณะที่เขาวิ่งไปและชี้ไปที่โจรทั้งสามคน จากนั้นเขาก็รีบวิ่งไปหา หลาน ชิงเยว่และถาม "ผู้อำนวยการ หลาน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

"ใช่ ฉันสบายดี."

หลาน ชิงเยว่ กำลังดูเหมือนงุนงงเล็กน้อย เธอดึงเสื้อผ้าของเธอที่ขาดเข้ามาคลุมไหล่ไว้ แล้วหันไปมองดูที่หวังเสียน

" ผมก็สบายดีเหมือนกัน "

หวังเสียนรู้สึกได้ถึงการจ้องมองมาของเธอ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าที่หลังของเขามีเลือดไหลออกมาและผิวหนังฉีกขาดจากแรงของกระสุนปืน แต่มันก็ไม่ร้ายแรงอะไรมากนัก เนื่องจากเขาอยู่ในระดับสองของร่างมังกรศักดิ์สิทธิ์และเขาสมควรจะฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ภายในหนึ่งถึงสองวัน

"ผู้อำนวยการ หลานคะ ใช้เสื้อแจ็คเก็ตฉันไปก่อนนะคะ"

ผู้จัดการถอดแจ็คเก็ตออกมาอย่างรวดเร็วแล้วคลุมวางลงบนไหล่ของ

หลาน ชิงเยว่ เมื่อเธอเห็นว่าเสื้อผ้าของหลาน ชิงเยว่ ถูกฉีกขาด

"ขอบคุณมาก" หลาน ชิงเยว่ ยิ้มและพยักหน้าให้กับผู้จัดการร้าน

เธอยืนขึ้นแล้วเดินไปที่หวังเสียน

"คุณไม่เป็นอะไรจริงเหรอ? ฉันเห็นพวกเขายิงปืนมาที่คุณ ขอให้ฉันดูหลังของคุณหน่อย"

"ผมไม่เป็นอะไรมากหรอก ปืนของพวกเขาอาจเป็นปืนประดิษฐ์เอง หวังเสียนยิ้มให้แล้วส่ายหัว

"ให้ฉันดูเถอะน่า!" หลาน ชิงเยว่กล่าวเสียงดังขึ้นเล็กน้อย แล้วตรวจดูหลังของเขาพบว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขามีรอยเลือดเปื้อนเต็มไปหมด

เธอปิดปากของเธอนัยน์ตามีสีแดงเล็กน้อย "มีเลือดไหลออกมาฉันจะโทรเรียกรถพยาบาลคุณต้องไปโรงพยาบาลในทันที"

“มันไม่เป็นไร” หวังเสียนส่ายหัวอีกครั้งและดึงเสื้อด้านหลังขึ้น

“ดูสิมันไม่เป็นอะไรมากจริงๆมีเพียงแค่บาดแผลที่ไม่ลึกมากและเลือดออกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

“ใช่ เขาไม่เป็นอะไรมาก มีเพียงบาดแผลที่ผิวหนังเปิดออกแต่ไม่ลึก”

กัปตันลี่สำรวจดูที่หลังของเขาและบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ด้านข้าง

"โทรหาตำรวจทันทีแล้วจับพวกเขาส่งไปที่สถานีตำรวจด้วย

ผู้จัดการหวางตรวจสอบร้านของคุณด้วยว่ามีทรัพย์สินสูญหายหรือไม่"

……...

"ฉันดีใจที่คุณไม่เป็นอะไร"

ก่อนหน้านี้ หลาน ชิงเยว่ นั้นกลัวมากเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอเจอกับการปล้นแบบนี้

แต่ในตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเธอนั้นร้อนวูบวาบและหัวใจของเธอเต้นโครมครามขึ้นมา เมื่อเธอมองดูแผ่นหลังที่กว้างใหญ่และเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา

เธอไม่สามารถหยุดคิดถึงตอนที่อยู่ในอ้อมกอดเขาในขณะนั้นได้เลย

"ผมว่าเราควรจะไปธนาคารในวันพรุ่งนี้นะวันนี้คุณควรกลับไปพักผ่อนก่อน"

"ไม่ !... ไม่เป็นไรฉันเองก็สบายดีฉันคิดว่าจะพาคุณไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อนดีกว่าฉันกลัวว่าแผลของคุณจะติดเชื้อ" หลาน ชิงเยว่ ส่ายหัวปฏิเสธ

“อย่าห่วงเลยอาการบาดเจ็บเพียงแค่นี้ยังไม่ได้ถึงครึ่งตอนที่ผมเป็นเด็กและเล่นซนๆเลย”

หวังเสียนส่ายหัวของเขาแล้วชี้ไปที่เสื้อผ้าของเธอ "คุณควรกลับไปพักผ่อนและเสื้อผ้าของคุณก็ ... "

หลาน ชิงเยว่ ก้มมองดูเสื้อผ้าของเธอแล้วพูดอย่างอายๆ "งั้น..ฉันจะให้ทางบริษัทโอนเงินให้คุณวันนี้ละกัน"

"อืม..เอางั้นก็ได้" หวังเสียนไม่กลัวว่า หลาน ชิงเยว่ หรือบริษัทเครื่องประดับทะเลคราม จะโกงเงินเขา เขาช่วยเธอและบริษัทของเธอครั้งใหญ่ในวันนี้ เขาเชื่อว่าพวกเขาจะไม่ปฏิเสธที่จะจ่ายเงินค่าไข่มุกจำนวน 10 ล้านดอลลาร์ให้เขาอย่างแน่นอน

“ผมยังมีธุระบางอย่างต้องไปทำคุณก็ควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว”

หวังเสียน บอกลากับ หลาน ชิงเยว่ เขาโบกมือแล้วเดินออกไป

"ผู้อำนวยการ หลาน ฉันได้รายงานเรื่องนี้กับซีอีโอบริษัทแล้ว

พวกเขาจะมาถึงเร็ว ๆ นี้" ผู้จัดการหวางเดินไปและบอกกับ ชิงเยว่ "พวกเขาถามถึงคุณและเป็นห่วงคุณมาก"

"อืม.." หลาน ชิงเยว่ พยักหน้าตอบรับสั้นๆ ขณะที่เธอมองดู หวังเสียน เดินออกไป

ผู้จัดการ หวาง มองตามสายตาของเธอและถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเธอนึกถึงช่วงเวลาที่ชายหนุ่มได้กระทำไปในตอนนั้น

หากเป็นตัวเธอเองและอายุน้อยกว่านี้ เธอก็จะคงจะตกหลุมรักชายหนุ่มคนนี้อย่างแน่นอน

เขาได้ช่วยชีวิตเธอและปกป้องเธอจากกระสุนปืนอีกทั้งยังอ่อนโยน

ปี๊บบบ!ปี๊บบบ!

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของ หลาน ชิงเยว่

ก็ดังขึ้น เมื่อเห็นเป็นแม่ของเธอโทรมาเธอรับโทรศัพท์แล้วเดินออกไปทันที

……. …...

"เฮ้อออ..โชคร้ายอะไรอย่างนี้น้า..

เอาไข่มุกมาขายทั้งทียังจะมาเจอโจรปล้นร้านอีก"

หวังเสียนเดินออกจากร้านขายเครื่องประดับเขาส่ายหัวพลางบ่นพึมพำ

อย่างไรก็ตามความจริงที่ว่าร่างกายของเขาสามารถทนต่อกระสุนปืนพกได้นั้นทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย

"ฮึฮึ..นั้นกระสุนปืนเลยนะกระสุนปืนเชียวนะนั้น ว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า !"

"ถ้าฉันสามารถบล็อกกระสุนปืนพกได้ตอนนี้ฉันอยู่ที่ระดับสองเท่านั้น

นั่นหมายความว่าร่างกายฉันสามารถป้องกันปืนไรเฟิลหรือลูกระเบิดมือได้เมื่อฉันอยู่ที่ระดับสามหรือระดับสี่

จากนั้นถ้าฉันอยู่ในระดับแปดหรือเก้า ฉันจะอยู่รอดได้แม้เจอระเบิดนิวเคลียร์เลยละมั้ง

ถึงเวลานั้นจะมีอะไรที่สามารถทำอันตรายฉันได้อีกกันล่ะ ว่ะ...ฮ่าฮ่าฮ่า"

หวังเสียนตื่นเต้นกับความคินี้ขึ้นมาทันที ความแข็งแกร่งของร่างกายมังกรศักดิ์สิทธิ์เกินความคาดหมายของเขามาก

"ฉันสงสัยว่าเจ้าโจรคนนั้นสามารถดึงพลังอันแข็งแกร่งของเขามาจากไหนกันและสิ่งที่เขาพูดหมายถึงอะไร?"

แล้วหวังเสียนก็นึกถึงสิ่งที่โจรคนนั้นเพิ่งพูดไปได้ "หรือว่าจะมีวิชายุทธ์ที่ใช้ฝึกศิลปะการต่อสู้ในโลกนี้อยู่จริงๆงั้นรึ?"

หวังเสียนขบคิดกับตัวเองอยู่ครู่นึง

เมื่อเขามองไปรอบๆแล้วเขาจึงเดินมาหยุดที่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ห้างสรรพสินค้าซู่หนานเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่และทำหน้าที่เป็นสถานที่สำคัญในใจกลางเมือง หวังเสียนเดินตรงเข้าไปในทันที

เขาไม่ได้มีเงินแค่ 1.7 ล้านหยวน แต่เขามี 11.7 ล้านหยวนในขณะนี้ แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้รับเงินอีก 10 ล้าน แต่นี่ก็ถือว่าข้อตกลงทางธุรกิจนั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ฉันจะเปลี่ยนโทรศัพท์ของฉันให้เป็นรุ่นล่าสุดและซื้อเสื้อผ้าแบรนด์ดีๆไว้สักสามชุด"

หวังเสียนเดินเข้าไปในร้านที่มีชื่อเสียงและใช้เงินไปกว่า 50,000 สำหรับเสื้อผ้าสามชุดและโทรศัพท์

"เอาล่ะได้เวลากลับซะที"

หวังเสียนมองดูสิ่งของที่ซื้อด้วยความพึงพอใจ

เขาเดินออกไปและขี่มอเตอร์ไซค์ ฮาร์เล่ย์ของเขากลับไปมหาลัย

แม้ว่ามอเตอร์ไซค์ ฮาร์เล่ย์ จะดูเท่ห์ แต่ก็ไม่สะดวกเลย ฉันควรจะไปสอบใบขับขี่และซื้อรถยนต์ไหม?

หวังเสียนมองไปที่ถุงช้อปปิ้งที่แขวนอยู่บนรถ ฮาร์เล่ย์ และคิดกับตัวเอง

ไว้ก่อนล่ะกัน ฉันควรจะพัฒนาความแข็งแกร่งให้ดีขึ้นก่อนเป็นอันดับแรกสุด มันจะเป็นการเสียเวลาถ้ามัวแต่ไปเรียนขับรถ

หวังเสียนโยนเสื้อผ้าที่ซื้อมาใหม่ของเขาลงบนเตียง

แล้วทิ้งเสื้อผ้าเก่าเกือบทั้งหมดของเขาออกไป

หลังจากที่เขากลับมาที่ห้องของเขา

ปี๊บบบ! ปี๊บบบ!

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หวังเสียนเปิดข้อความที่ถูกส่งโดยน้องสาวของเขา

“ พี่ฉันเพิ่งจะเลิกงานฉันเบื่อมาก

เสี่ยวมี่ ก็หนีฉันไปเรียนขับรถและทิ้งฉันไว้คนเดียว”

"เรียนขับรถ?" หวังเสียนเห็นข้อความของน้องสาวและมีความคิด "สาวน้อยเธอก็ไปเรียนขับรถด้วยสิ พี่จะโอนเงินให้"

หลังจากนั้นเขาก็โอนเงิน 10,000 เหรียญให้เธอ

"พี่ชายทำไมโอนเงินให้ฉันมากขนาดนี้ล่ะ พี่ไปได้เงินมาจากไหน

ฉันไม่ได้อยากเรียนขับรถ!"

หวังเสี่ยวหยูเห็นเงิน 10,000 เหรียญที่

พี่ชายของเธอโอนมาให้ เธอก็ตกใจมาก

"เอาเถอะน่าพี่บอกแล้วว่าพี่รวยแล้ว

มีเงินเยอะ ที่นี้เธอก็ไปเรียนขับรถกับเสี่ยวมีได้แล้ว พี่จะรอให้เธอรถขับของพี่และคอยรับส่งพี่"

หวังเสียนไม่ได้บอกความจริงกับน้องสาวเขา เขาตั้งใจหลอกเธอเพื่อจะทำให้เธอเซอร์ไพรส์

เพราะเขาต้องการจะซื้อรถให้กับเธอเมื่อเธอมาเรียนที่นี่

"รถหรูราคาแพง"

………..

จบบท