ตอนที่ 7 การบ่มเพาะพลังมังกรศักดิ์สิทธิ์

ตอนที่ 7 การบ่มเพาะพลังมังกรศักดิ์สิทธิ์

"ไม่เลวเลยฉันได้รับ พลังงานมังกร 20 คะแนนหลังจากหนึ่งคืนของการฝึกฝน"

เช้าวันรุ่งขึ้นหวังเสียนจ้องมองที่ระดับพลังงานมังกรที่เขาได้รับตลอดทั้งคืนด้วยความตื่นเต้นถ้าระดับความเร็วในการฝึกของเขาคงที่มันจะใช้เวลาห้าสิบวันในการเลื่อนระดับขึ้นไปสู่ระดับที่สองจากการเปลี่ยนแปลงของ พลังมังกรศักดิ์สิทธิ์

เขาจะสามารถเข้าถึงการแปลงแรกจากเก้าระดับการเปลี่ยนแปลงครั้งแรกของการเปลี่ยนแปลงมังกรอันศักดิ์สิทธิ์สามารถทำให้หวังเสียนท่องไปในมหาสมุทรและดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกได้เขาจะเป็นมังกรที่โตขึ้นไม่ใช่ลูกมังกรขนาดฝ่ามืออีกต่อไป

"มันยังคงอีกสักพัก หลังจากหาเงินได้เยอะเพียงพอแล้วฉันจึงจะค่อยออกไปที่ทะเล"

ในขณะที่หวังเสียนกำลังใช้ความคิดของเขาอยู่เขาก็อาบน้ำแต่งตัวไปด้วย

"ฉันจะขี่สกู๊ตเตอร์ของ ตงไห่ ไปดีกว่า"

หลังจากมีความคิดบางอย่างเขาหยิบกุญแจรถที่ ตงไห่ เคยให้เขาไว้ก่อนที่จะปิดเทอมช่วงฤดูร้อน

หวัง ตงไห่ เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของหวังเสียน พวกเขาสนิทกันมากน่าจะเป็นเพราะพวกเขาใช้นามสกุลเดียวกัน

หวัง ตงไห่ เป็นคนในท้องถิ่น รู้ว่าหวังเสียนยากจนเขาคอยช่วยเหลือหวังเสียนบ่อยครั้ง สิ่งที่น่าจดจำที่สุดคือหวัง ตงไห่ แอบพาหวังเสียนไปยังห้องซาวน่าครบวงจรแห่งหนึ่งที่มีหญิงสาวขายบริการ

หลังจากที่รู้ว่าเขายังบริสุทธิ์ในที่สุดหวังเสียนก็แอบหนีเขากลับมาอย่างเงียบ ๆโดย หวัง ตงไห่ ไม่รู้

ด้วยที่ว่าเขาเป็นคนอวบอ้วนและขี้เกียจเล็กน้อย นักเรียนคนอื่นจะซื้อจักรยานสำหรับใช้ใน มหาลัย แต่เขาบอกว่าเขาขี้เกียจเกินกว่าจะปั่นมันได้ ดังนั้นเขาจึงซื้อสกู๊ตเตอร์

หวังเสียนหิ้วตู้ปลาของเขาเดินลงบันไดฝน

หยุดแล้วตั้งแต่เมื่อคืน เมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสง อากาศฤดูร้อนหลังพายุฝนสงบ ได้พัดพาเอากลิ่นดินและหญ้าทำให้รู้สึกสดชื่น

หวังเสียนมาที่จอดรถและสตาร์ทเครื่องยนต์ของสกู๊ตเตอร์ของหวัง ตงไห่สกูตเตอร์ของเขามีขนาดใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับสกูตเตอร์ของคนอื่น

คนอ้วนอย่างหวัง ตงไห่ สามารถขี่สกู๊ตเตอร์นี้ได้อย่างสะดวกสบาย

หวังเสียนวางตู้ปลาบนที่พักขาและขับรถไปที่ตลาดดอกไม้และนก

"ฉันหวังว่าฉันจะสามารถขายพวกมันได้ทั้งหมด"

หวังเสียนยิ้มตลอดการเดินทาง 30 นาทีจากมหาลัยของเขาไปยังตลาดดอกไม้และนกการขี่ของเขาปกติดีและมั่นคงในขณะเดียวกันเขาก็ต้องคอยจับประคองตู้ปลาไปด้วย

"ใกล้ถึงแล้ว"

หวังเสียนมองไปที่ด้านหน้าของเขาและสังเกตเห็นฝูงชนจำนวนมากที่ตลาดดอกไม้และนก

นอกจากนี้เขายังพบรถยนต์จำนวนมากที่มีป้ายทะเบียนรถที่ไม่ใช่ของท้องถิ่นขับรถเข้ามาดูเหมือนว่าหลายคนกำลังเข้าร่วมงาน มหกรรมปลาทอง

หวังเสียนเร่งความเร็วเล็กน้อยขณะที่เขาขับรถไปที่ตลาดดอกไม้และนกผ่านช่องทางข้างถนนปกติ

"บรูมมมๆ!บรูมมมๆ!"

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินคำรามดังสนั่นจากทางด้านหลัง

จากนั้นไม่นานหวังเสียนก็เห็นรถจักรยานยนต์ขนาดใหญ่สามสี่คันพุ่งเข้ามาจากทางแยกด้วยความเร็วที่ไม่น้อยกว่า 80 กม. ต่อชั่วโมง

หวังเสียนสังเกตว่ารถจักรยานยนต์ใหญ่สี่คันกำลังพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็ว

"บรูมมมๆ!"

"ฮ่าฮ่าขอโทษนะ ฉันถึงก่อน!"

ในเวลานี้มอเตอร์ไซค์คันใหญ่แถวหน้าเบรกอย่างรวดเร็วและรถก็หยุด คนขี่หัวเราะออกมาดัง ๆ ขณะที่ถอดหมวกกันน็อคออกส่วนคันอื่นๆที่เหลือก็เบรกและหยุดอย่างรวดเร็วเช่นกัน

"โอ้...ไม่นะ."

รถใหญ่คันหนึ่งไม่สามารถเบรกให้หยุดได้และลื่นไถลไปในทันทีถนนยังเปียกหลังจากฝนตกมาทั้งคืน

ดังนั้นจักรยานยนต์จึงพุ่งเข้ามาในทิศทางของหวังเสียน

หวังเสียนตกใจเล็กน้อย เขากระโดดหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วเมื่อรถพุ่งเข้ามาทางเขา

"ปัง!"

สกูตเตอร์ที่เขานั่งอยู่นั้นถูกชนกระเด็นออกไปสามถึงสี่เมตร

หลังจากรถจักรยานยนต์ชนสกู๊ตเตอร์มันก็หยุดลง

"แย่จริง มอเตอร์ไซค์ฉันมันลื่น!"

ชายหนุ่มคนหนึ่งขี่จักรยานยนต์ถอดหมวกแล้วพูดอย่างอายๆเขาลงจากมอเตอร์ไซค์และตรวจสอบด้านหน้าของจักรยานยนต์ของตัวเอง เมื่อเห็นว่ามีความเสียหายไม่มากเขาก็ถอนหายใจโล่งอก

"โชคดีที่จักรยานยนต์ของฉันนั้นไม่เสียหาย!"

ใบหน้าหวังเสียนแสดงความโกรธเมื่อชายหนุ่มไม่สนใจรถสกูตเตอร์ที่เขาชนและตรวจสอบรถจักรยานยนต์ของตัวเขาเองในขณะที่เขาลงจากจักรยานยนต์

ถ้าหากหวังเสียนไม่ได้มีพลังมังกรเขาอาจหลบไม่พ้นจากการถูกชน

"ไม่นะ ปลาทองของฉัน"

หวังเสียนตกใจจนหน้าเสียก็เมื่อเขาเห็นตู้ปลาของเขาตกแตก

ตู้ปลาแตกและปลาทองรีแค๊ปบราวออเรนด้า ทั้งหมดกำลังดิ้นอยู่บนพื้นสองตัวถูกทับอยู่ใต้ล้อรถและตายสนิท อีกสี่ตัวนั้นก็ใกล้ตายแล้วเช่นกัน

หวังเสียนแทบอยากจะร้องไห้เมื่อเขามองไปที่ชายหนุ่มผู้ที่ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเดินไปที่ชายหนุ่ม

"คุณขับรถแบบนั้นได้อย่างไรและคุณไม่คิดจะดูสกูตเตอร์ของฉันหลังจากที่คุณชนจนล้มลง"

"เฮ้อ?"

ชายหนุ่มหันไปทางสกู๊ตเตอร์ที่ล้มอยู่บนพื้นทันทีที่เขาได้ยินหวังเสียน

“โอเค น้องชายฉันขอโทษสกูตเตอร์ของคุณราคาเท่าไหร่บอกฉันมาฉันจะชดเชยให้คุณ”

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มและเขาไม่สนใจสกูตเตอร์อย่างจริงจัง

“มีอะไรหรือเปล่านายไม่ได้ชนใครบาดเจ็บใช่ไหม?”

ในขณะเดียวกันชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ขี่รถมอเตอร์ไซค์อีกคันก็มาจากด้านหลังและสอบถามเพื่อนของเขา

"ไม่เป็นอะไรแค่ชนสกู๊ตเตอร์ ... คุณภาพของ ฮาร์เล่ย์-เดวิดสัน ที่สั่งประกอบโดยเฉพาะนี้แข็งแรงมาก"

ชายหนุ่มตอบอย่างอารมณ์ดีขณะที่เขาหันหลังกลับมาพูดหวังเสียนจ้องไปที่ชายหนุ่มที่ไม่สนใจอะไรเลย เขาตรงไปที่ชายหนุ่ม

"เฮ้คุณจะไม่ชดเชยสิ่งที่คุณทำเสียหายหรือ?"

"หืม?" ชายหนุ่มมองไปที่หวังเสียนและยิ้มพูดว่า

"ฉันจะจ่ายให้แน่นอนมันเป็นแค่สกู๊ตเตอร์เองบอกราคามาสิ"

"เฮ้ไม่ใช่แค่สกู๊ตเตอร์เท่านั้นปลาทองของฉันด้วย"

หวังเสียนตอบอย่างเมินเฉย

“ ปลาทอง? ฮ่าฮ่ามีปลาทองด้วยงั้น

เหรอ? ก็แค่ตั้งราคามา”

เมื่อได้ยินแล้วชายหนุ่มก็หัวเราะเบาๆแล้วควักเงินออกจากกระเป๋าของเขาประมาณห้าถึงหกใบในขณะที่เขาพูดเขานำเงินทั้งหกใบส่งให้ กับหวังเสียน

"นี่ประมาณหกพันหยวนนี่น่าจะพอแล้ว"

"หกพัน?"

หวังเสียนมองดูเงินในมือของเขาแล้วส่ายหน้าพูดว่า

"มันไม่สามารถซื้อแม้กระทั้งหางปลาของฉันได้"

"คุณพยายามที่จะแบล็คเมย์หรือไง?" ชายหนุ่มถามด้วยสายตาเย็นชาขณะที่จ้องหน้าเขา

"อะไรนะคุณกำลังพยายามจะโกงพวกเราเหรอ?"

ชายหนุ่มอีกสามคนก็เดินเข้ามาในเวลานี้และที่จ้องมองหวังเสียนด้วยสายไม่เป็นมิตรบางคนที่ปากทางเข้าตลาดดอกไม้และนกเดินออกมามุงดูด้วยความอยากรู้ เมื่อพวกเขาเห็นอุบัติเหตุ

"หนุ่มน้อย ไม่ต้องมองฉันก็รู้ว่า หกพันหยวนนั้นมากเกินพอที่จะชดใช้สกู๊ตเตอร์ของคุณและปลาทองที่น่าสมเพชนี่"

ชายหนุ่มกล่าวขณะที่เขามองดูหวังเสียนและจ้องมองเขา และเขาชี้ไปที่หวังเสียนด้วยความไม่พอใจ

"รับเงินไปในขณะที่คุณสามารถทำได้มิฉะนั้นคุณจะไม่ได้รับแม้แต่เซ็นต์เดียว"

"ดูเหมือนว่าชายหนุ่มที่ขี่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่จะชนเข้ากับรถสกู๊ตเตอร์ของเด็กหนุ่ม"

"เขาไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ ถ้าเขาไม่เป็นไรหกพันก็น่าจะพอกับค่าเสียหายแล้วนะ"

"มันคือ ฮาร์เล่ย์-เดวิดสัน รถจักรยานยนต์นั้นเจ๋งมากมันต้องมีราคาแพงมาก"

ในเวลานี้คนดูโดยรอบกำลังซุบซิบพูดคุยขณะที่กลุ่มของเซียนกับคู่กรณีกำลังตกลงกันอยู่

"คุณจะชดใช้ฉันด้วยเงินเพียงหกพันเหรียญเนี่ยนะ"

หวังเสียนเยาะเย้ยชายหนุ่ม เขาหันไปจับสกูตเตอร์ยกขึ้นตั้งและจับปลาทองรีแค๊ปบราวออเรนด้า ขึ้นมาดู

………

จบบท