บทที่ 115 บทละครอันเจนจัดของผู้บำเพ็ญเพียรแห่งต้าอวี่ (ฟรี)
บทที่ 115 บทละครอันเจนจัดของผู้บำเพ็ญเพียรแห่งต้าอวี่ (ฟรี)
ชายหนุ่มผู้มาใหม่มีเค้าโครงหน้าคล้ายคลึงกับเหลยเส้าชิงอยู่หลายส่วน แต่ดูสุขุมนุ่มลึกกว่ามาก
หลี่เหยี่ยนโม่รับรู้ฐานะของอัจฉริยะผู้นี้ผ่านเสียงซุบซิบของฝูงชน เขาคือพี่ชายของเหลยเส้าชิง นามว่าเหลยเส้าหวาง
เมื่อต้องเผชิญแรงกดดันจากเหลยเส้าหวางผู้มีระดับบำเพ็ญเพียรขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นเก้าระยะสมบูรณ์แบบ คิ้วของเซี่ยเทียนตี้ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่ทว่าไร้ซึ่งความหวาดหวั่น
“เจ้าก็อยากลองดีด้วยหรือ?”
เหลยเส้าหวางแค่นหัวเราะ “หึ! เซี่ยเทียนตี้ บอกตามตรงเลยนะ ตระกูลเหลยของข้าได้เชิญปรมาจารย์อักขระขั้นเหลืองมาเป็นแขกกิตติมศักดิ์แล้ว!”
ได้ยินคำว่าปรมาจารย์อักขระ สีหน้าของเซี่ยเทียนตี้พลันแปรเปลี่ยน ฝูงชนรอบข้างก็ทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง มอบข้อมูลเกี่ยวกับปรมาจารย์อักขระให้หลี่เหยี่ยนโม่ได้รับทราบ
ปรมาจารย์อักขระคือแขนงหนึ่งของนักหลอมศาสตรา เชี่ยวชาญด้านยันต์วิญญาณ
โดยการใช้วัตถุวิเศษจากฟ้าดินนานาชนิด จำลองรูปลักษณ์สัตว์ร้ายสัตว์มงคล วาดลวดลายยันต์ต่างๆ ลายมังกรในมือของโม่จ่านเซียนก็เป็นหนึ่งในนั้น และปรมาจารย์อักขระขั้นเหลืองหนึ่งคน อย่างต่ำก็มีพลังต่อสู้เทียบเท่าขอบเขตสร้างรากฐานระยะกลาง
แน่นอนว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของปรมาจารย์อักขระคือเส้นสายและอิทธิพล
“งั้นรึ? ได้ยินเจ้าคุยโวเสียใหญ่โต ข้านึกว่าเจ้าเป็นปรมาจารย์อักขระขั้นเหลืองเองเสียอีก”
เซี่ยเทียนตี้ยิ้มเยาะ “ดูท่าตระกูลเหลยของพวกเจ้าคงเลียรองเท้าเขาจนเปื่อยแล้วกระมัง”
เหลยเส้าหวางเดือดดาล ทว่าผู้ที่ลงมือกลับเป็นสมาชิกระดับสูงของตระกูลเหลยที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เพียงลงมือก็สำแดงอานุภาพขอบเขตสร้างรากฐานระยะต้นออกมา
เซี่ยเทียนตี้หน้าทะมึน ชักกระบี่เตรียมสู้ทันที ทว่าในจังหวะนั้นเองเสียงตวาดของสตรีก็ดังขึ้น
“ห้ามต่อสู้กันในสมาคมการค้าเถี่ยซิน!”
ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานระยะต้นผู้นั้นหยุดมือทันควัน เหลยเส้าชิงและเหลยเส้าหวางรีบก้มตัวคารวะอย่างนอบน้อม ไร้ซึ่งความโอหังก่อนหน้านี้ ผิดกับเซี่ยเทียนตี้ที่ชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่รู้กฎของที่นี่
เจ้าของเสียงปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เป็นดรุณีร่างสูงโปร่งในชุดกี่เพ้า ใบหน้าที่เดิมทีอ่อนโยนบัดนี้เคร่งขรึมเย็นชา กิริยาท่าทางสูงศักดิ์ทำให้ฝูงชนรอบข้างก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
แต่หลี่เหยี่ยนโม่สัมผัสได้ว่า สิ่งที่ทำให้สองพี่น้องตระกูลเหลยและคนรอบข้างยำเกรงอย่างแท้จริง คือชายชราแขนลายสักที่ยืนอยู่เบื้องหลังดรุณีนางนั้นต่างหาก
ชายชราแขนลายสักผู้นั้นดูเหมือนสติสตังจะไม่สมประกอบ สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียว เผยให้เห็นท่อนบนและท่อนขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างโจ่งแจ้ง
“ท่านผู้เฒ่าซาน! ปรมาจารย์อักขระขั้นลึกลับระดับต้น!”
“ดูนั่นสิ นั่นคือลายสักพญาวานรขั้นลึกลับที่จำลองมาจากปีศาจวานรเพลิงบรรลัยกัลป์ขอบเขตแกนทองคำ!”
“ดูนั่นด้วย! ลายสักอสรพิษขั้นลึกลับระดับต้นระยะสูงสุดที่จำลองมาจากปีศาจงูหลามเพลิงลามทุ่งขอบเขตแกนทองคำระยะสูงสุด!”
จากเสียงอุทานของฝูงชน หลี่เหยี่ยนโม่ถึงได้เข้าใจว่าชายชราผู้นี้มิได้สติฟั่นเฟือน แต่ลายสักเต็มแขนของเขานั้นมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดา
ส่วนดรุณีนางนั้นดูเหมือนจะเป็นคุณหนูใหญ่แห่งสมาคมการค้าเถี่ยซิน นามว่าเถี่ยเสี่ยวเหยียน
เมื่อสมาคมการค้าเถี่ยซินเข้ามาแทรกแซง การปะทะคารมจึงยุติลง ฝูงชนเริ่มแยกย้าย หลี่เหยี่ยนโม่เห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว จึงหันกลับไปเลือกซื้อของต่อ แต่หางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นชายชราแขนลายสัก
เป็นไปตามคาด ชายชราแขนลายสักเอ่ยประโยคหนึ่งกับเซี่ยเทียนตี้
“เจ้าสนใจจะเป็นปรมาจารย์อักขระหรือไม่”
สูตรสำเร็จเป๊ะ!
เซี่ยเทียนตี้ดูเหมือนจะไม่ไว้ใจในความหวังดีของชายชราแขนลายสัก จึงปฏิเสธทันควันแล้วรีบจากไป
หลี่เหยี่ยนโม่ได้แต่ทอดถอนใจ แม้นิยายจะมาจากชีวิตจริง แต่ชีวิตจริงก็ไม่อาจหลุดพ้นไปจากนิยายได้
ดูสิ พล็อตเรื่องราวกับนิยายกำลังดำเนินไปต่อหน้าต่อตา
“...”
หลี่เหยี่ยนโม่เกิดข้อสันนิษฐานอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างขึ้น จึงรีบสาวเท้าตามเซี่ยเทียนตี้ที่เดินจากไปอย่างเร่งรีบ
ดูเหมือนจะรู้ตัวว่ามีคนสะกดรอยตาม เซี่ยเทียนตี้จึงเดินเลี่ยงไปยังที่ปลอดคน ไม่นานก็ออกจากเขตสมาคมการค้าเถี่ยซิน มาถึงบริเวณที่ผู้คนบางตา
หลี่เหยี่ยนโม่เดินออกมาอย่างเปิดเผย ขณะกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นเงาร่างหลายสายก็พุ่งเข้าใส่เซี่ยเทียนตี้พร้อมเสียงหัวเราะประหลาด
“เคี้ยกๆๆ”
“เซี่ยเทียนตี้! วันนี้เจ้าต้องตายที่นี่!”
“จะโทษก็โทษที่เจ้าไม่รู้จักดีชั่ว!”
คนเหล่านั้นไม่ปิดบังกลิ่นอายอีกต่อไป ปรากฏว่าเป็นยอดฝีมือขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบ เซี่ยเทียนตี้ที่มีเพียงขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นแปดไม่มีทางรับมือได้แน่นอน
ดังนั้นเซี่ยเทียนตี้จึงระเบิดพลังขอบเขตทารกวิญญาณออกมาทันที พวกปลาซิวปลาสร้อยขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบถูกจับกุมในพริบตา แม้แต่โอกาสจะกรีดร้องก็ยังไม่มี ถูกควบคุมจิตใจไปเรียบร้อย
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาซึ่งมีอยู่น้อยนิดต่างหยุดฝีเท้า บ้างก็เอากระบี่จิ้มพื้นมั่วซั่ว บ้างก็ถือมีดสั้นจิ้มพวกปลาซิวปลาสร้อยขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบเหล่านั้นอย่างระมัดระวังราวกับกำลังผ่าตัด บ้างก็กดหัวคนพวกนั้นไว้แล้วพึมพำ
“เจ้าผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่ เจ้างัดทุกกลยุทธ์ออกมาใช้ แต่สุดท้ายก็ถูกเซี่ยเทียนตี้ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นแปดสังหารกลับ”
มาถึงขั้นนี้แล้ว หลี่เหยี่ยนโม่คิดว่าคงไม่ต้องเดาอะไรอีกแล้ว
“พี่ชายทั้งหลาย... ล้วนเป็นร่างแฝงสินะ?”
เซี่ยเทียนตี้กระแอมไอ ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
“ผู้น้อยเซี่ยกว๋างเอิน ผู้ตรวจการแคว้นเฉียน ได้ยินว่าท่านเจ้าสำนักหลี่จะมาเมืองซีหยาง แต่นึกไม่ถึงว่าจะมาเร็วเพียงนี้ เสียมารยาทที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับ โปรดอภัยด้วย”
“สรุปว่า งานของผู้ตรวจการคือ... ปลอมตัวเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตกลั่นลมปราณ แฝงตัวเข้าไปในตระกูลใหญ่ แล้ว... ยั่วยุให้ความขัดแย้งระหว่างตระกูลรุนแรงขึ้น?”
“อะแฮ่ม... กล่าวเช่นนั้นมิถูก เซี่ยเทียนตี้คือดาวรุ่งดวงใหม่ของตระกูลเซี่ย...”
ดังนั้น ท่านผู้ตรวจการท่านนี้จึงเริ่มเล่าถึงต้นกำเนิดของตระกูลเซี่ย แม้ท่านผู้ตรวจการจะเล่าเป็นฉากๆ ย้อนอดีต มองอนาคต ได้อย่างวิจิตรพิสดาร แต่หลี่เหยี่ยนโม่ก็ยังมองเห็นปัญหาในนั้น
“ทั้งหมดนี่คือปูมหลังตัวละครที่เจ้าเตรียมไว้ให้ร่างแฝงสินะ”
“...”
สีหน้าของเซี่ยกว๋างเอินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาไหววูบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ฉายแววชั่วร้ายออกมา
“ถูกต้อง!”
หลี่เหยี่ยนโม่รู้สึกสิ้นหวังกับตัวเองที่ไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องนี้มันพิลึกพิลั่นแต่อย่างใด ดูเหมือนเขาจะเริ่มชินกับจังหวะของราชวงศ์ต้าอวี่เสียแล้ว
หลังจากหาโรงน้ำชาที่มีแต่พวกเดียวกันเจอ เซี่ยกว๋างเอินก็เผยนิสัยที่แท้จริงภายใต้ร่างแฝงชายหนุ่มผู้เย็นชา เขาช่างจ้อจนถึงขั้นพูดมาก และบ่นเรื่องโครงสร้างภายในของตระกูลเซี่ยให้ฟังจนหูชา
หลี่เหยี่ยนโม่ก็ไม่ได้รังเกียจ บางครั้งยังช่วยตบมุกกลับไปบ้าง แต่พอพูดถึงการพัฒนาร่างแฝงในอนาคต หลี่เหยี่ยนโม่ก็อดถามไม่ได้
“ข้าไม่ได้จะวิจารณ์วิธีการของเจ้าหรอกนะ ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าวางแผนจะสร้างตัวละครร่างแฝงของเจ้าต่อไปอย่างไร”
“เรื่องนี้... ย่อมต้องมุ่งสู่การเข้าสำนัก อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์ต้าอวี่หรือสำนักเต๋า ในด้านนี้ล้วนชอบซ้อนแผนกันไปมา ทั้งการประลองภายในเมือง การประลองระหว่างเมือง การประลองภายในแคว้น การประลองระหว่างแคว้น”
เซี่ยกว๋างเอินวางถ้วยชาซ้อนกันสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่มั่นคงดุจหอคอย
“การประลองยุทธ์แคว้นเฉียนผ่านไปแล้ว แต่ยังมีวิธีอื่นที่จะปรากฏตัวในสายตาของสำนักต่างๆ ราชวงศ์ต้าอวี่มีการคัดเลือกแคว้นเฉียนซึ่งคล้ายคลึงกับการประลองยุทธ์แคว้นเฉียน ผู้ชนะจะได้โอกาสไปศึกษาต่อที่สถานศึกษาในแคว้นตอนกลาง”
“จุดประสงค์คือเพื่อเฟ้นหาผู้ที่มีประวัติขาวสะอาด แต่สำนักเต๋านั้นใจดำนัก ชอบส่งสายลับแฝงตัวเข้ามาในการคัดเลือกเพื่อแทรกซึมเข้าสถานศึกษา หากมิใช่เพราะพวกเรามีประสบการณ์โชกโชน ก็อาจจะหลงกลพวกเขาได้จริงๆ”
หลี่เหยี่ยนโม่รู้สึกพิกลในใจ จึงถามไปส่งเดช
“แล้วปกติพวกเจ้าจับสายลับเหล่านั้นอย่างไร?”
“ส่งพวกเขาไปฝึกงานที่กรมโยธา ไม่มีสายลับคนไหนทนได้เกินหนึ่งปีโดยไม่มอบตัว ส่วนพวกที่ทนได้เกินหนึ่งปี... ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว”
“...”
......
แนะนำนิยาย!
เซียนพยากรณ์แห่งถงฝู
(สถานะ: จบแล้ว)
ฮั่วอิ่น คือบุรุษหนุ่มจากยุคปัจจุบัน ผู้ซึ่งถูกกระแสธารแห่งห้วงมิติพัดพาข้ามภพมายังโลกอันเป็นศูนย์รวมของเรื่องราวในนิยายยุทธภพ โดยเขาได้พลัดตกลงมายังเมืองเจ็ดวีรบุรุษ และได้เข้าพำนักอาศัยอยู่ ณ โรงเตี๊ยมถงฝู
นับแต่นั้น เขาจึงได้กลายเป็นนักพยากรณ์ผู้หนึ่ง ซึ่งมีคำขวัญประจำตัวอันเลื่องชื่อว่า 'ปากเหล็กฟันธง ไม่แม่นยำ ไม่คิดเงิน!'
ทุกครั้งที่เขาทำการทำนายทายทักลิขิตชะตาเพื่อแลกกับเงินค่าครูนั้น ฮั่วอิ่นจะสามารถแปรเปลี่ยน 'ค่าครู' เหล่านั้นให้กลายเป็น 'แต้มโชคชะตา' ได้ จากนั้นจึงนำแต้มโชคชะตาที่ได้มา ไปใช้แลกเปลี่ยนเป็นหีบสมบัติจากระบบ เพื่อรับเอารางวัลอันล้ำค่าเหนือความคาดหมายต่างๆ
นับแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ฮั่วอิ่นจึงได้เริ่มต้นก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการทำนายลักขณาชะตา เปลี่ยนแปลงเคราะห์กรรมของผู้คน และท้าทายอำนาจสวรรค์เพื่อพลิกผันลิขิตฟ้า!