บทที่ 271 - กายาสมบูรณ์แบบ

บทที่ 271 - กายาสมบูรณ์แบบ

พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้ากว่าหมื่นเมตร แม้แต่หญ้าต้นเดียวยังสูงเป็นร้อยเมตร

พืชพรรณทุกชนิดที่นี่เหมือนถูกขยายส่วนขึ้นหลายร้อยเท่า มนุษย์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกมันดูเล็กกระจ้อยร่อยเหมือนมด

"ท่านครับ พบพิกัดเป้าหมายแล้ว อยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งครับ"

บนยอดไม้ต้นหนึ่ง หน่วยค้นมังกรในชุดเครื่องแบบรายงานอย่างนอบน้อม

"ขอบใจมาก ลำบากพวกนายแล้ว"

ลีกึงเฉินพยักหน้า

"ฉันโอนแต้มผลงานเข้าบัญชีพวกนายแล้ว ลองเช็กดูสิ"

พวกเขารีบเปิดอุปกรณ์สื่อสาร ล็อกอินเข้าสู่ระบบภายในของหน่วยเฟยหลงทันทีโดยไม่เกรงใจ

เพราะพวกเขารู้ดีว่าท่านผู้นี้คุยง่าย ไม่ถือสาเรื่องพวกนี้

[ได้รับแต้มผลงาน +1,000,000 จาก (ฝันอยากนอนเฉยๆ)]

เห็นตัวเลขศูนย์ยาวเหยียดต่อท้ายบัญชี ทุกคนถึงกับกลืนน้ำลาย

"ท่านครับ... นี่มันเยอะเกินไปแล้ว ในภารกิจบอกว่ารางวัลแค่แสนเดียวเองไม่ใช่เหรอครับ?"

แค่หาพิกัดสถานที่พิเศษที่เดียว ไม่น่าจะใช้แต้มผลงานถึงหนึ่งล้าน แถมยังให้คนละล้านอีกต่างหาก

"ส่วนเกินถือเป็นสินน้ำใจส่วนตัวจากฉัน"

ลีกึงเฉินยิ้ม

เขาอารมณ์ดีที่หาจุดทำภารกิจเพิ่มสเตตัสที่สุดท้ายเจอ เลยทุ่มไม่อั้น

อีกอย่าง พอเป็นนักหลอมดารา แต้มผลงานพวกนี้ก็เป็นแค่ตัวเลข อยากได้เท่าไหร่ก็หาได้ไม่ยาก

เหตุผลหลักคือของที่ขายในร้านค้าภายในหน่วยเฟยหลง สูงสุดก็แค่ระดับ SSS ซึ่งแทบไม่มีประโยชน์กับนักหลอมดารา พวกนักหลอมดาราเลยใช้แต้มพวกนี้ได้ตามใจชอบ

มันก็เหมือนกับมีแต้มไม่จำกัดนั่นแหละ

ส่วนของที่ระดับสูงกว่านักหลอมดารา ส่วนใหญ่จะหมุนเวียนอยู่ในหมู่นักหลอมดาราด้วยกันเอง วิธีได้มาคือการแลกเปลี่ยนของต่อของ

"ว้าว! ท่านใจป้ำสุดๆ ไปเลยค่า!"

หน่วยค้นมังกรสาวหน้าตาน่ารัก ผมทรงทวิลเทลร้องด้วยความดีใจ

มีเงินล้านแต้ม เธอก็ซื้อดาบกลที่เล็งไว้นานได้แล้ว จะไม่ให้ดีใจได้ไง

ลีกึงเฉินยิ้มตอบ แล้วบินมุ่งหน้าไปยังพิกัดที่พวกเขาหาเจอ

ไม่นานก็ถึงจุดหมาย

มันเป็นพื้นที่ลักษณะคล้ายแอ่งกระทะ มองจากมุมสูง ด้านในเหมือนเป็นมิติแยกต่างหาก มีใบไม้สีเขียวนับไม่ถ้วนหมุนวนอยู่ข้างใน

ลีกึงเฉินพุ่งเข้าไปตรงๆ ใบไม้ที่หมุนวนเหล่านั้นเหมือนใบมีดคมกริบ กรีดผ่านร่างกายเขา

แต่น่าเสียดายที่แม้แต่เสื้อผ้าเขายังไม่ขาด

พลังโจมตีของใบไม้พวกนี้เทียบเท่านักสู้ระดับปรมาจารย์ แต่สำหรับลีกึงเฉินในตอนนี้ มันเบายิ่งกว่าเกา

เวลาผ่านไป เสียงแจ้งเตือน "ติ๊ง" ดังขึ้น ลีกึงเฉินลืมตาขึ้น

"สำเร็จ"

[ภารกิจต่อเนื่องกายา]

[ภารกิจความสำเร็จ: อดทนอยู่ในวายุพฤกษาชีวิตเป็นเวลา 1 ชั่วโมง]

[รางวัลความสำเร็จ: กายาธาตุไม้]

[ภารกิจเสร็จสิ้น มอบรางวัลความสำเร็จเรียบร้อยแล้ว]

"รับรางวัล"

สิ้นความคิด ลีกึงเฉินรู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง นิดเดียวจริงๆ ถ้าไม่สังเกตดีๆ แทบไม่รู้สึก

[ตรวจพบกายาครบห้าธาตุ ต้องการผสานหรือไม่?]

"ผสาน"

ลีกึงเฉินตอบทันทีโดยไม่ลังเล

เพราะกายาธาตุเดี่ยวๆ พวกนี้แทบไม่มีประโยชน์กับเขา สู้เอามาผสานกันเพื่อดูผลลัพธ์สุดท้ายดีกว่า

[กำลังผสาน... คาดว่าจะใช้เวลา 12 ชั่วโมง... เวลาที่เหลือ: 11 ชั่วโมง 59 นาที 58 วินาที]

"สิบสองชั่วโมงเลยเหรอ?"

ลีกึงเฉินไม่คิดว่าการผสานกายาต้องใช้เวลาขนาดนี้ แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขาคาดหวังมากขึ้น ขนาดระบบยังต้องใช้เวลานานขนาดนี้ ผลลัพธ์ต้องออกมาเทพแน่ๆ

ปิดหน้าต่างระบบ เป้าหมายบรรลุแล้ว ลีกึงเฉินจึงเดินทางกลับ

...

กลับมาถึงบ้าน ลีกึงเฉินนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา ดูดโยเกิร์ต ไถคลิปสั้นดูอย่างสบายใจ

ชีวิตนอนกินบ้านกินเมืองแบบนี้คือความฝันในชาติก่อนที่เอื้อมไม่ถึง

อยากกินอะไรก็ซื้อ อยากไปไหนก็ไป ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน

ไม่มีเจ้านายหน้าเลือดมาโขกสับ เขาคือเจ้านายของตัวเอง

แถมยังมีว่าที่เมียที่โตมาด้วยกันอีกสองคน

ชีวิตดีๆ ที่ลงตัวรออยู่ข้างหน้าแล้ว

ติ๊ง~

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น ลีกึงเฉินกดเข้าไปดู

แคเธอรีน: "ลูกพี่ รู้ไหมวันนี้ลมอะไรพัดมา?"

เห็นข้อความของแคเธอรีน ลีกึงเฉินลูบคาง ไม่เข้าใจว่าเธอจะสื่ออะไร

เขาเช็กพยากรณ์อากาศ แล้วตอบกลับไป

ลีกึงเฉิน: "ลมตะวันออกเฉียงใต้?"

แคเธอรีน: "ไม่ใช่... ลมแห่งความคิดถึงไงคะ ฮิ้ววว!"

ลีกึงเฉิน: "..."

ความเงียบของลีกึงเฉินดังสนั่นหวั่นไหว

ไม่รู้ว่ายัยชาวดาวขาวนี่ไปจำมุกจีบสาวเลี่ยนๆ แบบนี้มาจากไหน แถมยังเอามาใช้กับเขาอีก

ช่วงนี้ถึงเธอจะส่งข้อความหาเขาตลอด แต่ก็ไม่เคยเลี่ยนขนาดนี้

ผีเข้าหรือไงเนี่ย

แคเธอรีน: "ลูกพี่ วันนี้ฉันกินท้อ เดาสิว่าท้ออะไร?"

เห็นข้อความใหม่ ลีกึงเฉินไม่ลังเล ไม่รีรอ บล็อกเธบทันที

เรียนรู้อะไรไม่เรียน ดันไปเรียนมุกเสี่ยวๆ ลีกึงเฉินรับไม่ได้จริงๆ

พอบล็อกแล้ว หูค่อยโล่งขึ้นหน่อย

ตอนนี้เขาเพิ่งสังเกตว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเพียบเลย

หูซูซิน, สวี่โต้วโต้ว, หยางเสวี่ยถิง, พ่อกับแม่

หลังจากตอบคนอื่นเสร็จ ลีกึงเฉินสงสัยนิดหน่อยว่าทำไมหยางเสวี่ยถิงถึงส่งข้อความมาอีก

ตั้งแต่จับกุมคนของสมาคมอินทรีคราวก่อน เธอก็ส่งข้อความหาเขาทุกวัน

ส่วนใหญ่เป็นเรื่องสัพเพเหระ ถามว่ากินข้าวยัง ทำอะไรอยู่

พอกดเข้าไปดู วันนี้กลับต่างจากทุกวัน

หยางเสวี่ยถิง: "กึงเฉิน แมวที่บ้านฉันตีลังกากลับหลังได้ด้วยนะ อยากมาดูไหม?"

หยางเสวี่ยถิงเพิ่งเลี้ยงแมวพันธุ์อเมริกันชอร์ตเฮตเมื่อไม่กี่วันก่อน เรื่องนี้ลีกึงเฉินรู้

แต่แมวตีลังกากลับหลังได้นี่สิ แปลกดี

หรือว่าแมวโลกนี้มันตีลังกาได้จริงๆ?

ลีกึงเฉินเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา เลยตอบกลับไป

"จริงเหรอครับ? งั้นเดี๋ยวตอนเย็นผมแวะไปดูนะ"

หยางเสวี่ยถิง: "นอกจากตีลังกาได้ มันยังไหว้คนเป็นด้วยนะ มหัศจรรย์สุดๆ กึงเฉินต้องมาดูให้ได้นะ!"

ยิ่งเธอพูดแบบนี้ ลีกึงเฉินยิ่งอยากเห็น รับปากว่าจะไปแน่นอน

แมวที่ตีลังกาได้แถมยังไหว้คนเป็น หายากจะตาย

สงสัยจะเป็นสายพันธุ์ผสมสัตว์อสูรดาราแน่ๆ

คุ้มค่าที่จะไปดู ไหนๆ ช่วงนี้ก็ว่างอยู่แล้ว

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

'สาวน้อยผู้เลอโฉมไร้เทียมทาน'

ชื่อเมมเบอร์ของซ่างกวนอวิ๋นเชว่ ลีกึงเฉินไม่แปลกใจ เพราะข่าวที่เขาฆ่าเทพนอกรีตสองตัวคงปิดไม่มิด

พอรับสาย เสียงตื่นเต้นของซ่างกวนอวิ๋นเชว่ก็ดังมาตามสาย

"เสี่ยวเฉิน เทพนอกรีตที่ประตูมิติหมายเลข 68 เธอเป็นคนฆ่าใช่ไหม!"

ดูเหมือนเป็นประโยคคำถาม แต่น้ำเสียงมั่นใจมาก

"ใช่ครับ ทำไมเหรอ?"

"ตอนนี้เธอเป็นนักหลอมดาราระดับกลางแล้วเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ลีกึงเฉินก็พอเดาออกว่าเธอโทรมาทำไม

อีกสามปีจะมีศึกตัดสิน ตอนนั้นแม้พรสวรรค์ของเขาจะดีเยี่ยม เป็นรองแค่คนที่มีเนตรซ้อนคนนั้น แต่พลังของเขาก็แค่ระดับล่าง

แต่ตอนนี้พลังของเขาถึงระดับกลางแล้ว เขาก็มีสิทธิ์เข้าร่วมศึกตัดสินนี้

เพราะอัตราการเติบโตของเขาเร็วมาก สามปีข้างหน้าอาจจะขึ้นไประดับสูงก็ได้