บทที่ 251 - สงครามพิทักษ์ซิกแพค

บทที่ 251 - สงครามพิทักษ์ซิกแพค

"สมกับเป็นห้องวิวสวยคืนละแสน"

ลีกึงเฉินรู้สึกว่าคุ้มค่าเงินทันที

แม้เงินทองจะไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา แต่เขาก็ไม่อยากถูกใครหลอกฟันหัวแบะเป็นหมูในอวย

ดูเวลาแล้ว ลีกึงเฉินพบว่าเป็นช่วงบ่ายแล้ว

แม้ทั้งสามคนจะเป็นนักสู้ ร่างกายไม่ได้อ่อนล้าจากการเดินทางทั้งวันเท่าไหร่ แต่ลีกึงเฉินก็เตรียมจะพักผ่อนสักหน่อย กะว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยออกไปเดินเล่น

"เสี่ยวเฉินมาดูนี่เร็ว นี่มันอะไร?"

จู่ๆ หูซูซินก็ร้องเรียกจากที่ระเบียง

ลีกึงเฉินนึกว่าเธอเจออะไรประหลาดๆ เลยวาร์ปไปยืนข้างๆ ทันที

"ฮ่าๆ เสร็จฉันล่ะ!"

หูซูซินผลักเขาเต็มแรง ลีกึงเฉินที่เพิ่งมาถึงยังไม่ทันตั้งตัวก็เซถลาไปทางสระว่ายน้ำ หูซูซินทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

"ลงมาด้วยกันซะดีๆ!"

น่าเสียดายที่ยังดีใจได้ไม่นาน วินาทีต่อมามือของเธอก็ถูกลีกึงเฉินคว้าไว้ ทั้งคู่ร่วงลงสระไปพร้อมกัน กลายเป็นลูกหมาตกน้ำทั้งคู่

สวี่โต้วโต้วที่อยู่ข้างๆ มองทั้งสองคนสาดน้ำใส่กันในสระแล้วก็อมยิ้ม

"โต้วโต้ว รีบมาช่วยฉันจัดการเสี่ยวเฉินเร็ว ฉันคนเดียวสู้เขาไม่ได้!"

หูซูซินที่อยู่ในสระตะโกนเรียกกำลังเสริม

"มาแล้วๆ"

สวี่โต้วโต้วรีบหยิบชุดว่ายน้ำที่เตรียมไว้ออกมาจากถุงมิติ

แต่พอมองดูชุดว่ายน้ำที่ค่อนข้างเปิดเผยในมือ เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันเปลี่ยนชุด แล้วกระโดดเข้าร่วมวงด้วย

"ว้าว โต้วโต้วชุดว่ายน้ำของเธอน่ารักจัง"

พอเธอเดินออกมา หูซูซินก็ร้องทัก

ลีกึงเฉินหันไปมอง ก็อดตาเป็นประกายไม่ได้

แม้สวี่โต้วโต้วจะยังเป็นเด็กมัธยมต้น แต่ก็โตเร็วมาก ให้ความรู้สึกเหมือนดอกบัวน้อยที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ

ตอนนี้เธอสวมชุดว่ายน้ำวันพีซสีขาว มีระบายลูกไม้รอบๆ ดูน่ารักมาก

"มันจะโป๊ไปหน่อยไหมคะ"

สวี่โต้วโต้วเขินที่โดนชม ทำตัวไม่ค่อยถูก

"ไม่หรอก น่ารักมากครับ"

ลีกึงเฉินยิ้มให้กำลังใจ

สำหรับสวี่โต้วโต้วที่ไม่เคยใส่ชุดว่ายน้ำแบบนี้มาก่อน แค่เปิดแขนเปิดขาหน่อยก็รู้สึกว่าโป๊แล้ว

ครั้งนี้ต้องรวบรวมความกล้าอย่างมากถึงกล้าใส่

พอได้รับคำชมจากลีกึงเฉิน เธอก็ยิ้มหวานจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ สองข้าง

"ไม่ได้การละ ฉันต้องไปเปลี่ยนชุดบ้าง"

ไม่นานหูซูซินก็กลับมาพร้อมกับชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่ รูปร่างสูงเพรียว ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนของเธอ อยู่ในชุดบิกินีสีฟ้าขาว

เซ็กซี่ขยี้ใจสุดๆ

ทำเอาลีกึงเฉินได้อาหารตาไปเต็มๆ

ส่วนตัวเขาไม่ต้องเปลี่ยนอะไรมาก แค่ใส่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียว เปลือยท่อนบน

รูปร่างที่ปราดเปรียวราวกับเสือชีตาห์ปรากฏแก่สายตา กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ชัดเจนและสมส่วนสวยงาม

ราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ผ่านการแกะสลักมาอย่างประณีตบรรจง

"ว้าว เสี่ยวเฉิน นายมีซิกแพคตั้งแปดลูกแหนะ!"

หูซูซินทำตาเจ้าเล่ห์ แกล้งทำเป็นตกใจ แล้วขยับเข้ามาใกล้ลีกึงเฉิน

จากนั้นมือเรียวงามที่ไม่ค่อยจะรักดีก็เริ่มซุกซน ลูบไล้ไปบนหน้าท้องของลีกึงเฉิน

"ซิกแพคแปดลูกจะมีอะไรแปลก ฉันมีมาตั้งแต่ขวบเดียวแล้ว"

ลีกึงเฉินปัดมือปลาหมึกของหูซูซินออกอย่างไม่ไยดี

คิดถึงตอนนั้นที่เขามีกล้ามหน้าท้อง ทำเอาพ่อกับแม่ตกใจแทบแย่

อายุหนึ่งขวบมีซิกแพค คงมีแค่เขาคนเดียวในโลกนี้แหละมั้ง

หูซูซินที่โดนปัดมือออกรู้สึกขัดใจ กรอกตาไปมาแล้วแกล้งทำท่าไม่เชื่อ "ฉันไม่เชื่อหรอก"

แล้วก็เผยธาตุแท้ออกมา "ยกเว้นนายจะให้ฉันจับดู!"

แม้สวี่โต้วโต้วที่อยู่ข้างๆ จะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาคาดหวังในดวงตานั้น แทบจะทำให้ลีกึงเฉินตาบอด

"ดี... ดีมาก ในที่สุดพวกเธอก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ คิดจะกินเต้าหู้ (ลวนลาม) ฉันเรอะ ยัยพวกหื่นกาม!"

ลีกึงเฉินรีบเอามือปิดหน้าท้อง ทำท่า 'ตกใจสุดขีด'

สวี่โต้วโต้วโดนลีกึงเฉินแซวเข้าให้ก็หน้าแดงก่ำ สายตาลอกแลก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองหน้าท้องของลีกึงเฉินอยู่เรื่อยๆ

บอกตามตรง เธอก็อยากจับเหมือนกัน

ส่วนหูซูซินที่หน้าหนากว่าสวี่โต้วโต้วเยอะ ยอมรับออกมาดื้อๆ "ฮิฮิ ฉันมันคนหื่นอยู่แล้ว!"

จากนั้นเธอก็เช็ดน้ำลายที่ไหลออกมามุมปากตอนไหนไม่รู้ พุ่งเข้าใส่ลีกึงเฉินอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคนโรคจิต

ลีกึงเฉินนึกสนุกอยากแกล้งเธอเล่น ก็เลยเบี่ยงตัวหลบ ทำให้หูซูซินคว้าลม กินน้ำไปเต็มปอด

"หนอยแน่ โต้วโต้ว รีบมาช่วยฉันจับตัวเสี่ยวเฉินเร็ว เดี๋ยวแบ่งซิกแพคให้ครึ่งนึง!"

หูซูซินโกรธจัด ประกาศเจตนารมณ์ว่าจะต้องบรรลุ 'อิสรภาพแห่งซิกแพค' ให้ได้ในวันนี้

สวี่โต้วโต้วพยักหน้าหงึกหงักด้วยสีหน้าจริงจัง

ทั้งสองคนแยกกันล้อมกรอบ พุ่งเข้าใส่ลีกึงเฉิน

สุดท้ายจนกระทั่งหมดแรงข้าวต้ม ก็ยังแตะตัวลีกึงเฉินไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ

ลีกึงเฉินนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยก จิบน้ำส้มคั้นที่มีมะนาวฝานเสียบอยู่บนปากแก้วอย่างสบายอารมณ์

หูซูซินกับสวี่โต้วโต้วเหนื่อยจนหมดสภาพ นอนแผ่หราเป็นตัวอักษร 'ต้า' (大) อยู่บนพื้น

โชคดีที่ห้องนี้มีระบบควบคุมอุณหภูมิ อากาศในห้องจึงอบอุ่น

ไม่อย่างนั้นสองสาวที่ตัวเปียกโชกคงเป็นหวัดไปแล้ว

แต่ตั้งแต่ฝึกยุทธมา ดูเหมือนพวกเธอจะไม่เคยป่วยเลย ร่างกายแข็งแรงสุดๆ

"อ่อนแอก็แพ้ไป!"

ลีกึงเฉินประกาศชัยชนะด้วยรอยยิ้ม

หูซูซินหอบแฮ่กๆ จนพูดแทบไม่เป็นคำ

"ฉะ... ฉันไม่เชื่อหรอก... ว่าจะจับนายไม่ได้สักที!"

ลีกึงเฉินยิ้มไม่ตอบ

เขาเดินไปหาสวี่โต้วโต้ว อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง "โต้วโต้ว พื้นมันเย็น ไปนอนบนโซฟาเถอะ"

"อื้อ" สวี่โต้วโต้วลืมตาแป๋ว มองลีกึงเฉินที่อ่อนโยนด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ พยักหน้าเบาๆ

ในห้องอบอุ่น ชุดว่ายน้ำของสวี่โต้วโต้วก็แห้งหมาดๆ แล้ว เหลือแค่ผมที่ยังเปียกชุ่ม

ลีกึงเฉินวางเธอลงบนโซฟา แล้วไปหาไดร์เป่าผมมาเป่าผมให้เธอจนแห้งอย่างเบามือ จากนั้นก็หยิบผ้าห่มมาคลุมให้

"ลำเอียง! ยังมีฉันอีกคนนะ!"

หูซูซินที่นอนอยู่บนพื้นตะโกนประท้วงเสียงดัง

"เธอมันหนังหนา นอนพื้นไม่เป็นไรหรอก" ลีกึงเฉินแซว

แต่ก็ไม่ได้ทิ้งหูซูซินไว้จริงๆ ยังไงก็เป็นว่าที่ภรรยา

เขาอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงเหมือนกัน

แต่ทันใดนั้น มือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบคู่หนึ่งก็แปะลงบนหน้าท้องของเขา

"ฮิฮิ ในที่สุดก็เสร็จฉัน!"

หูซูซินยิ้มอย่างผู้ชนะ แต่วินาทีต่อมามือก็ตกลงข้างตัวอย่างหมดแรง

ลีกึงเฉินส่ายหน้า ยัยตัวแสบนี่ ขนาดเวลานี้ยังไม่วาย

ทั้งสองคนไม่ได้มีร่างกายที่ผิดมนุษย์มนาเหมือนเขา แม้จะเป็นนักสู้ ร่างกายเหนือกว่าคนทั่วไป

แต่ในสระน้ำเมื่อกี้ เพื่อจะจับตัวเขา พวกเธอทุ่มสุดตัวจริงๆ ถึงขนาดใช้วิชายุทธ์ออกมาด้วย ตอนนี้เลยหมดแรงข้าวต้มของจริง

ลีกึงเฉินวางหูซูซินลงบนโซฟาอย่างเบามือ แล้วช่วยเป่าผมให้เธอจนแห้งเช่นกัน

"เดี๋ยวฉันนวดให้นะ"

พูดจบ เขาก็วางมือลงบนตัวพวกเธอคนละข้าง

เริ่มชักนำกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ให้ไหลเวียนไปทั่วร่างกายพวกเธอ

หูซูซินกับสวี่โต้วโต้วเคยลองมาแล้ว เลยนอนหลับตาพริ้มอย่างเพลิดเพลิน

กระแสไฟฟ้าที่ลีกึงเฉินชักนำ สามารถกระตุ้นกล้ามเนื้อทุกส่วนของพวกเธอได้ดียิ่งกว่าเทคนิคการนวดไหนๆ

เขาเคยนวดให้โจวอิ๋งตอนที่เพิ่งเริ่มฝึกยุทธใหม่ๆ มาแล้ว