บทที่ 261 - การเคลื่อนที่แบบบราวน์อันไร้ทิศทาง

บทที่ 261 - การเคลื่อนที่แบบบราวน์อันไร้ทิศทาง

เด็กหนุ่มรูปงามราวกับไม่ใช่คนบนโลกมนุษย์กำลังยืนตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าของตึกระฟ้า เขามีสีหน้าเรียบเฉย ทอดสายตามองไปยังภาพเหตุการณ์ในชั้นหนึ่งของตึกฝั่งตรงข้าม

ป้ายโฆษณาบนตึกนั้นมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า "บริษัท ฟางโจว ฟาร์มาซูติคอล"

ในตอนนั้นเอง อุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือของเขาก็ดังขึ้น เมื่อกดรับสาย เสียงนุ่มนวลก็ดังออกมา

"บอสเล็กคะ คนพร้อมแล้ว จะเริ่มเลยมั้ยคะ?"

"เริ่มเลย"

สิ้นเสียงของเด็กหนุ่ม

กระสวยบินคนเดียวนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาจากด้านหลัง ทะยานไปยังชั้นของตึกฝั่งตรงข้าม

บนกระสวยบินลำหนึ่งมีหญิงสาวหุ่นดีสุดๆ ยืนอยู่ เมื่อเห็นลีกึงเฉิน เธอก็บังคับยานให้บินโฉบผ่านศีรษะเขาไป พร้อมกับชูสองนิ้วให้

หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปด รูปร่างอวบอิ่มสมส่วนคนนี้ก็คือหยางเสวี่ยถิง ส่วนเด็กหนุ่มก็คือลีกึงเฉินนั่นเอง

ที่ทำให้ลีกึงเฉินรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยก็คือ วันนี้หยางเสวี่ยถิงสวมชุดกระโปรงสายเดี่ยว

ดังนั้นตอนที่เธอบินโฉบผ่านศีรษะไป ด้วยสายตาของเขาในตอนนี้ ทำให้มองเห็นทิวทัศน์ด้านล่างได้อย่างชัดเจน...

สีชมพู ลายเส้นคมชัด...

ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจหรือแค่ไม่ระวังกันแน่

แถมพี่เสวี่ยถิงอายุก็ยี่สิบกว่าแล้ว ปกติก็ดูเป็นผู้ใหญ่สุขุม ไม่นึกเลยว่าจะมีมุมที่มีใจเป็นสาวน้อยกับเขาด้วย

...

ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน หลังจากที่ลีกึงเฉินพาสวี่โต้วโต้วและหูซูซินไปเที่ยวทะเลกันสามคน

เขาก็ได้รับข้อความจากแคเธอรีน บอกว่าคนของสมาคมอินทรีกำลังจะมารวมตัวกันเพื่อหารือเรื่องบางอย่าง เขาจึงรีบกลับมา

เดิมทีเขาคนเดียวก็รับมือได้ แต่เมื่อนึกถึงหยางเสวี่ยถิงและเพื่อนๆ ในหน่วยองครักษ์เฟยหลง เขาจึงเรียกพวกเธอมาด้วย

เพราะการจัดการคนของสมาคมอินทรีเหล่านี้ แต้มผลงานที่ได้มาสำหรับเขาที่เป็นนักหลอมดาราแล้ว ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากมายนัก

สู้ให้พวกหยางเสวี่ยถิงมาเก็บแต้มผลงานเพื่อพัฒนาตัวเองยังดีกว่า

ถือเป็นการเพิ่มพลังป้องกันให้กับเมืองอันเฉิงไปในตัวด้วย

"ให้ตายสิ พวกองครักษ์เฟยหลงรู้ได้ยังไงว่าเรารวมตัวกันที่นี่?!"

ความเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้ย่อมปิดบังคนของสมาคมอินทรีไม่ได้ ไม่นานก็มีคนมองเห็นเหล่าองครักษ์เฟยหลงที่กำลังบุกเข้ามาจากนอกหน้าต่างกระจก

ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นตระหนก หมดสิ้นจิตวิญญาณการต่อสู้

นี่มันถิ่นของต้าเซี่ยนะ ถ้ามีนักหลอมดาราโผล่มาด้วย พวกเขาได้จบเห่กันพอดี

เบ็ตตี้เองก็ตกใจ แต่เธอก็ไหวตัวทันถึงต้นตอของปัญหาได้อย่างรวดเร็ว

การรวมตัวครั้งนี้เป็นความลับสุดยอด คนที่มาได้วันนี้ล้วนเป็นสมาชิกระดับแกนนำ การที่ตำแหน่งรั่วไหลออกไป ความเป็นไปได้เดียวก็คือ... ในกลุ่มนี้มีไส้ศึก!

และคนที่มีแนวโน้มจะเป็นไส้ศึกมากที่สุด ก็มีเพียงคนเดียว

"เป็นแก!"

ใบหน้าที่ไร้อารมณ์มาตลอดของเธอ ฉายแววโกรธเกรี้ยว หันขวับไปมองแคเธอรีน

ก็ในเมื่อแคเธอรีนเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มนั้น แล้วทำไมเธอถึงหนีรอดมาได้?

ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างก็พูดกันว่าเธอรอดมาได้เพราะใช้สันดานเดิมของซัคคิวบัส เธอก็คิดว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง

เพราะนั่นเป็นหนึ่งในความสามารถของซัคคิวบัส

ที่สำคัญที่สุด เธอมองว่าแค่ปรมาจารย์ใหญ่คนเดียว ยังไม่มีปัญญาพอที่จะทำให้แคเธอรีนทรยศได้

ดังนั้นจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นไส้ศึกจริงๆ!

"นังคนทรยศ!"

เธอคำรามอย่างเดือดดาล ทั่วร่างถูกปกคลุมด้วยเกล็ดสีครามในทันที พริบตาเดียวก็กลายร่างเป็นมนุษย์กึ่งมังกรตัวเล็ก

เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบ

แต่การโจมตีกลับเหี้ยมโหดสุดขีด หมัดเดียวซัดตรงไปยังแคเธอรีนที่อยู่บนโซฟา

เธอเกลียดชังพวกไส้ศึกที่สุด ต่อให้ต้องเสี่ยงถูกองครักษ์เฟยหลงจับ เธอก็ต้องฆ่าแคเธอรีนที่นี่ให้ได้!

พื้นห้องยุบตัวลงในบัดดล แรงอัดจากหมัดกวาดเอาทั้งแก้วไวน์ ขาตั้งภาพวาด และอื่นๆ พุ่งเข้าใส่แคเธอรีน

เห็นได้ชัดว่าหมัดนี้รุนแรงเพียงใด

แม้จะคาดเดาไว้แล้วว่าจะถูกจับได้ แต่แคเธอรีนไม่นึกเลยว่าเบ็ตตี้จะไม่ถามไถ่สักคำ แต่กลับจู่โจมสุดกำลังแบบนี้

แม้เธอจะเป็นซัคคิวบัสระดับ SSS แต่ก็ไม่ถนัดการต่อสู้ วิชาเสน่ห์ที่เก่งที่สุดก็ใช้กับเบ็ตตี้ไม่ได้ผล

ส่วนเบ็ตตี้ ในฐานะหนึ่งในทายาทมากมายของท่านนิดฮ็อก พรสวรรค์ของเธอนั้นยอดเยี่ยม แม้จะไม่สามารถกลายร่างเป็นมังกรได้เต็มตัว แต่ก็สามารถกลายร่างเป็นกึ่งมังกรได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จุดแข็งที่สุดของเผ่าพันธุ์มังกรเหล่านี้คือร่างกาย แถมเบ็ตตี้ยังเป็นถึงระดับ SSS ขั้นสูงสุดอีก

ในระยะประชิดขนาดนี้ หมัดนี้เธอไม่มีทางป้องกันหรือหลบได้เลย

ถ้าโดนเข้าไป เธอไม่ตายก็คงพิการ!

เธอถึงกับอุทานออกมาด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน ช่วยด้วย!"

ความกลัวทำเอาเธอถึงกับลืมเรียก 'ท่าน' ไปเลย

ปัง!

วินาทีต่อมา เสียงดังสนั่นก็บังเกิดขึ้น

เมื่อเห็นร่างที่ปรากฏขึ้นมาขวางหน้าเธออย่างกะทันหัน แคเธอรีนก็มีสีหน้าดีใจ

"อะไรนะ เป็นไปได้ยังไง?!!"

เบ็ตตี้มองชาวต้าเซี่ยที่กำหมัดของเธอไว้แน่นด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

นี่คือหมัดสุดกำลังของเธอนะ ต่อให้เป็นภูเขาทั้งลูกก็ต้องโดนเธอทลายจนแหลก แต่นี่กลับถูกชาวต้าเซี่ยที่ดูหนุ่มเกินไปคนนี้หยุดไว้ได้อย่างง่ายดาย

โป๊ะ!

เสียงแตงโมแตกดังขึ้นอย่างไพเราะเสนาะหู

ลีกึงเฉินไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาคิดหาคำตอบ มืออีกข้างเพียงแค่ยื่นไปจิ้มเบาๆ

หัวของเธอก็ระเบิดออกเหมือนลูกโป่ง ร่างไร้หัวล้มลงกับพื้นเสียงดังตึง

ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาคนของดาวขาวที่เหลือซึ่งกำลังสับสนอยู่ถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ รีบหนีห่างจากลีกึงเฉิน พังหน้าต่างกระโจนหนีตายออกไป

ราวกับว่าลีกึงเฉินเป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัวอะไรอย่างนั้น

แม้แต่พวกองครักษ์เฟยหลงที่กำลังบุกเข้ามาด้านนอก ก็ยังดูใจดีขึ้นมาถนัดตา

แคเธอรีนเองก็ตกใจเล็กน้อย

เธอรู้ว่าลีกึงเฉินแข็งแกร่งมาก เป็นถึงนักหลอมดารา ถ้าเทียบกับที่ดาวขาวก็คือเหล่าประธานสภาที่อ้างตนเป็นเทพเจ้า

แต่ไม่นึกเลยว่าคนเก่งกาจอย่างเบ็ตตี้ จะถูกฆ่าตายในพริบตาแบบนี้

เธออดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ โชคดีที่ตอนนั้นเธอรีบขอยอมแพ้ทันที ไม่อย่างนั้นคงมีจุดจบแบบเดียวกัน

ในใจก็อดทึ่งไม่ได้

แม้ว่าเบ็ตตี้จะกลายร่างกึ่งมังกร แต่ใบหน้าก็ยังไม่ได้เปลี่ยน ประกอบกับรูปร่างที่โค้งเว้าเร้าอารมณ์นั่น ยิ่งทำให้มีเสน่ห์ไปอีกแบบ

ผลคือ... กลับตายอย่างง่ายดายแบบนี้

นายท่านคนใหม่ของเธอช่างไม่รู้จักถนอมบุปผาเอาซะเลย

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็ใช้สัญชาตญาณพุ่งเข้าไปกอดแขนลีกึงเฉินไว้แน่น พลางพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"ขอบคุณนายท่านมากค่ะ ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันคงถูกนังผู้หญิงชั่วร้ายคนนี้ฆ่าตายไปแล้ว"

เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่แขนถูกบีบอัดอยู่ระหว่างความนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมเย้ายวนก็โชยเข้าจมูกมาพร้อมกัน

ครั้งนี้ลีกึงเฉินกลับไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนัก กลับพูดว่า "ครั้งนี้เธอทำได้ดีมาก จดผลงานไว้ให้หนึ่งครั้ง"

"รางวัลสำหรับผลงานครั้งนี้ ฉันขอรับตอนนี้เลยได้มั้ยคะ"

เมื่อเห็นลีกึงเฉินไม่ได้ปฏิเสธทันทีเหมือนครั้งก่อน แคเธอรีนก็ใจเต้นแรง เธอใช้มนต์เสน่ห์ออกมาโดยไม่รู้ตัว มือไม้เริ่มลูบไล้ไปบนตัวของลีกึงเฉินอย่างไม่มีทิศทางแน่นอน (การเคลื่อนที่แบบบราวน์)

ร่างกายที่อ่อนนุ่มทั้งร่างเบียดชิดติดกับลีกึงเฉิน ดวงตาหวานเยิ้มจนแทบจะกลายเป็นสายไหม

คนของสมาคมอินทรีหนีเตลิดไปตั้งแต่ตอนที่องครักษ์เฟยหลงบุกเข้ามาแล้ว

พอลีกึงเฉินโผล่มาสังหารเบ็ตตี้อย่างเด็ดขาด ก็ยิ่งทำให้คนที่เหลือขวัญกระเจิงหนีไปหมด

พูดอีกอย่างก็คือ ทั้งชั้นนี้เหลือแค่เธอกับลีกึงเฉินสองต่อสอง

เหมาะอย่างยิ่งที่จะทำเรื่องไม่เหมาะสมสำหรับเยาวชน

ลีกึงเฉินถึงกับปวดหัว

สมแล้วจริงๆ ซัคคิวบัสโดยสันดานมันก็ยั่วเก่งแบบนี้แหละ

ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ

เขายอมรับว่าแคเธอรีนที่ผมสีทอง หุ่นสมบูรณ์แบบคนนี้สวยมาก เป็นมาตรฐาน 'ม้าแหม่มตัวใหญ่' (สแลงเรียกสาวฝรั่ง) เลยก็ว่าได้

แต่ว่า... เขายังเป็นเด็กอยู่นะ...

การกระทำของแคเธอรีนในตอนนี้เข้าข่ายพรากผู้เยาว์ชัดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งแรกของเขาต้องเก็บไว้ให้หูซูซินกับสวี่โต้วโต้วสิ จะมาเสียให้ใครมั่วซั่วได้ยังไง