บทที่ 231 - [แวมไพร์]

บทที่ 231 - [แวมไพร์]

ภายในประตูมิติ

ณ ซากปรักหักพังของเทพ

"ที่นี่มันประหลาดเกินไปแล้ว เรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ!"

หลังจากได้เห็นว่าโครงกระดูกเหล่านั้นมาจากไหน คนที่เคยคิดว่าต้นไม้เลือดเนื้อนี้อาจจะเป็นพืชมงคลล้ำค่า ก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปจนหมดสิ้น

ทุกคนอยากจะรีบหนีออกจากที่นี่ กลัวว่าตัวเองจะต้องกลายเป็นแบบเดียวกับสัตว์อสูรดาราพวกนั้น

"พวกเราก็รีบไปจากที่นี่เหมือนกัน"

มนุษย์ตัวจิ๋วเลือดเนื้อมีสีหน้าเคร่งขรึม แสงสีเลือดที่สามารถสลายเนื้อและฉกชิงวิญญาณได้นั้น ทำให้เขารู้สึกคุ้นๆ อย่างประหลาด แต่หลังจากที่อำนาจถูกช่วงชิงไป ความทรงจำของเขาก็หายไปมาก

เขาจำไม่ได้เลยว่าไอ้ของสิ่งนี้มันคืออะไร รู้แค่ว่ามันอันตรายมาก

คราวนี้ หูซูซินไม่คัดค้านอีกต่อไป

ทุกคนต่างพากันวิ่งกลับไปยังซากวิหารอย่างแตกตื่นลนลาน

ภาพที่เห็นเมื่อสักครู่ คือภาพที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตที่พวกเขาเคยพบเห็น

สัตว์อสูรดารานับพันตัวถูกดูดเลือดเนื้อไปจนหมดสิ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ เหลือทิ้งไว้เพียงโครงกระดูกสีขาวโพลน ที่สำคัญคือ ตลอดกระบวนการนั้น แม้พวกมันจะร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด แต่แววตาคลั่งไคล้ในดวงตากลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ในบรรดาพวกมัน ยังมีสัตว์อสูรดาราระดับ S อยู่ตัวหนึ่งด้วยซ้ำ

ถ้าอยู่ที่โลกภายนอก นั่นคือเจ้าผู้ครองดินแดน คือราชันย์ของเผ่าพันธุ์ แต่ผลลัพธ์คือ มันก็มาตายอย่างไม่ทราบสาเหตุที่นี่

"ทุกคนดูนั่นสิ นั่นมันอะไรน่ะ!"

ในขณะที่ทุกคนยังขวัญหนีดีฝ่อ เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

"จบสิ้นแล้ว วันนี้พวกเราต้องมาตายกันที่นี่แน่ๆ!"

มีคนทนรับแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาไม่ไหว ส่งเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง

ณ ซากปรักหักพังแห่งนี้ ซึ่งพอจะดูออกว่าเป็นตำแหน่งของโถงวิหารหลัก จู่ๆ ก็ปรากฏช่องมิติสีฟ้าใสที่กำลังหมุนวนและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด มันก็กลายเป็นประตูมิติขนาดใหญ่ราวสิบเมตร ส่องแสงสีฟ้าจางๆ ดูลึกล้ำสุดหยั่ง

"นี่มันการเทเลพอร์ตข้ามมิติ!"

มนุษย์ตัวจิ๋วเลือดเนื้อร้องอุทานออกมา ในที่สุด ใบหน้าของเขาก็ปรากฏความตื่นตระหนกจนได้ การที่สามารถสร้างประตูมิติและเทเลพอร์ตข้ามระยะทางไกลขนาดนี้ได้...

นี่มันคือสิ่งที่เทพเจ้าเท่านั้นที่จะทำได้!

ในขณะที่ทุกคนยังไม่กล้าขยับเขยื้อน ได้แต่ยืนดูเหตุการณ์อย่างเงียบๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากข้างใน "หืม ฟาร์มเพาะเลี้ยงของเทพเจ้าบรรพบุรุษยังมีทาสหลงเหลืออยู่ด้วยเหรอ?"

หญิงสาวผมทองรูปร่างสูงโปร่ง ผู้มีความงดงามไม่แพ้หูซูซิน ก้าวออกมาจากประตูมิติ

ภายใต้ชุดเดรสสไตล์คลาสสิกสีแดง คือเท้าเปล่าสีขาวนวล แต่เธอกลับลอยอยู่กลางอากาศโดยไม่แตะพื้น

ในขณะนี้ ใบหน้างดงามของเธอดูสับสนเล็กน้อย

"ท่านแมรี่! พวกนี้มันเป็นพวกคนของต้าเซี่ยที่น่าตาย!"

เสียงร้องตื่นตระหนกดังตามออกมาจากช่องมิติ ชายวัยกลางคนผมทองตาสีฟ้าก้าวตามออกมา ข้างหลังเขาคือกลุ่มคนของดาวขาวผมทองตาสีฟ้าทั้งสิ้น

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมดินแดนของเทพเจ้าบรรพบุรุษแห่งแวมไพร์สายเลือดถึงมีคนของต้าเซี่ยปรากฏตัวอยู่ได้

ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ข้างๆ ซึ่งตามบันทึกระบุว่าเป็นสิ่งที่เทพเจ้าบรรพบุรุษแห่งแวมไพร์สายเลือดเพาะเลี้ยงไว้ เป็นเครื่องยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้เทเลพอร์ตมาผิดที่ ที่นี่คือฟาร์มเพาะเลี้ยงในความทรงจำจริงๆ และก็มีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อยู่ด้วย

"ท่านแมรี่! คนของต้าเซี่ยพวกนี้ อาจจะรู้ข่าวเกี่ยวกับที่นี่มาจากไหนสักแห่ง เลยคิดจะมาชิงต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ไปครับ!"

ชายวัยกลางคนผมทองตะโกนรายงานเสียงดัง บอกข้อสันนิษฐานของตัวเองออกไป

ใบหน้าที่งดงามและเย็นชาของแมรี่ปรากฏร่องรอยของความรังเกียจขึ้นมาทันที

"ไอ้พวกขโมยที่น่าตาย กล้าดียังไงมาขโมยของของเทพเจ้าบรรพบุรุษ"

"ท่านแมรี่เกิดจิตสังหารต่อคนของต้าเซี่ยพวกนี้แล้ว"

ชายวัยกลางคนผมทองที่แอบสังเกตอยู่ลอบยินดีในใจ

แม้จะไม่รู้ว่าคนของต้าเซี่ยกลุ่มนี้โผล่มาที่นี่ได้ยังไง แต่ฆ่าพวกมันให้หมดก็ไม่ผิดอะไรอยู่แล้ว มีเพียงคนของดาวขาวเท่านั้นที่เป็นมนุษย์ผู้สูงส่งบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินใบนี้ ไอ้พวกคนป่าเถื่อนของต้าเซี่ยสมควรเป็นได้แค่ทาสของคนดาวขาวเท่านั้น

ท่านแมรี่เป็นคนที่ไม่ค่อยรู้ความ ไม่คิดว่าแค่ชี้นำนิดหน่อยจะได้ผลดีขนาดนี้

เขาจึงรีบตีเหล็กตอนยังร้อน "ท่านแมรี่ครับ ไอ้พวกขโมยชั้นต่ำพวกนี้ปล่อยให้พวกเราจัดการเอง ท่านรีบไปดูดซับผลศักดิ์สิทธิ์ที่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สร้างขึ้นมาเถอะครับ"

"พวกแกนั่นแหละที่ใส่ร้าย! พวกเราไม่ใช่ขโมย ที่นี่คือประตูมิติของต้าเซี่ย!"

ซุนเยี่ยนทนไม่ไหว ตะโกนเถียงออกไปเสียงดัง

ซุนเฉียงหน้าเครียด ดึงตัวซุนเยี่ยนไว้เพื่อบอกให้เธอหยุดพูด แม้จะไม่รู้ว่าคนของดาวขาวพวกนี้เข้ามาในประตูมิติได้ยังไง แต่เห็นชัดๆ ว่าผู้มาเยือนนั้นไม่เป็นมิตร

"เหอะๆ ฉันบอกว่าพวกแกเป็น พวกแกก็ต้องเป็น" ชายวัยกลางคนผมทองแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะโบกมือ "ฆ่าพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!"

กลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขา ซึ่งแต่งตัวเหมือนขุนนางยุคกลางในชุดสูทเนี้ยบ ร่างกายที่เคยสูงเพรียวก็พองขยายขึ้นมาทันที ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังจะทะลุออกมาจากแผ่นหลัง

ในไม่ช้า ปีกเนื้อน่าเกลียดคู่หนึ่งก็ฉีกทะลุชุดสูทออกมา

พวกเขากลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่น่าเกลียดน่ากลัว ขนบนร่างกายหายไปจนหมดสิ้น ผิวหนังขาวซีดราวกับแช่อยู่ในน้ำมาสามวันสามคืน เหมือนค้างคาวยักษ์ไม่มีผิด

"พวกแวมไพร์ของดาวขาว!"

ซุนเฉียงร้องอุทานออกมา

"บ้าเอ๊ย! ตั้งรับ! ตั้งรับ!"

แม้ว่าในใจจะตื่นกลัวแค่ไหน แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าตอนนี้มีแต่ต้องสู้ตายเท่านั้น ถ้าคิดจะหนี มีแต่จะตายเร็วกว่าเดิม

"เสี่ยวหลี่! เสี่ยวหยาง! พวกนายคุ้มกันผู้ควบคุมเครื่องจักร! ที่เหลือลุยกับฉัน!"

ซุนเฉียงสั่งการอย่างรวดเร็ว

ให้มนุษย์ดัดแปลงสองคนคอยคุ้มกันผู้ควบคุมเครื่องจักร ซึ่งรวมถึงซุนเยี่ยนด้วย ส่วนนักสู้และมนุษย์ดัดแปลงที่เหลือก็เข้าปะทะศัตรูซึ่งๆ หน้า!

ปัง!

เสียงระเบิดดังขึ้น ซุนเฉียงยกปืนขึ้นยิงแวมไพร์ที่กลายร่างเป็นสัตว์ตัวหนึ่งจนร่างแหลกไปครึ่งซีก

แต่ในชั่วพริบตา เนื้อเยื่อก็งอกขึ้นมาใหม่ ร่างกายของมันฟื้นตัวกลับมาเหมือนเดิม มันสะบัดหัวอย่างเกรี้ยวกราด แล้วพุ่งเข้ามา

ในจังหวะที่เขาจะยิงซ้ำ แวมไพร์อีกตัวก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง กอดรัดเขาจนล้มลงไปกองกับพื้น ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างชุลมุน

หมัดที่ต่อยเข้ามาปะทะเข้าที่ใบหน้า ผิวหนังเทียมฉีกขาดทันที เผยให้เห็นโลหะผสมที่บุบไปเล็กน้อย

ฉิว!

ในจังหวะที่เขากำลังจะพลาดท่า แสงสีฟ้าสายหนึ่งก็พาดผ่าน คอของแวมไพร์ตัวนั้นปรากฏเส้นเลือดสีแดงบางๆ ก่อนที่ร่างของมันจะล้มลงไปกองกับพื้น

ซุนเฉียงหันไปมองซุนเยี่ยนที่ได้รับการคุ้มกันอยู่ แล้วยิ้มออกมาอย่างชื่นชม ก่อนจะพุ่งกลับเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือดราวกับโรงฆ่าสัตว์ เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว

แวมไพร์พวกนี้เคลื่อนไหวได้รวดเร็วมาก แถมพลังฟื้นตัวและพละกำลังก็สูง ที่สำคัญคือพวกมันไม่กลัวตายเลย

นอกจากมนุษย์ดัดแปลงในทีมไม่กี่คนที่สู้แบบไม่กลัวตายเหมือนกัน พอจะต้านทานพวกมันได้บ้าง

ส่วนนักสู้ที่เหลือกลับสู้ด้วยความยากลำบาก

มีคนหนึ่งเพิ่งจะยิงหัวแวมไพร์จนไหม้เกรียมไป พอหันหลังกลับมา มือข้างหนึ่งก็แทงทะลุหน้าท้องของเขาจากด้านหลัง เผยให้เห็นชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่กำลังสปาร์กไฟอยู่ข้างใน

"หัวหน้า! ไอ้พวกแวมไพร์นี่มันฆ่าไม่ตาย!"

เขาร้องตะโกนลั่น มือของเขางอกใบมีดพลังงานออกมา ก่อนจะหันกลับไปตัดหัวแวมไพร์ตัวนั้นอีกครั้ง

แต่แวมไพร์ตัวนั้นกลับใช้มืออีกข้างรับหัวที่หลุดออกมา แล้วจับมันต่อกลับเข้าไปที่คอเหมือนเดิม

มนุษย์ดัดแปลงคนนั้นถึงกับคลั่ง เอาวะ ยังไงจิตสำนึกของเขาก็มีแบ็กอัปอยู่แล้ว

ตายที่นี่ อย่างมากก็แค่เสียเงินซื้อร่างใหม่มาฟื้นคืนชีพเท่านั้น

เขาไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ตัวน่าขยะแขยงนี่มันจะฆ่าไม่ตายจริงๆ

เขาพุ่งเข้าไปกอดแวมไพร์ตัวนั้น แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่แวมไพร์รวมตัวกันอยู่มากที่สุด

"ทุกคนหลบไป!"

เขาตะโกนลั่น

คนที่รู้จักกันดีต่างรู้ว่าเขาจะทำอะไร ทุกคนรีบถอยห่าง

มีเพียงแวมไพร์ที่กลายร่างเป็นสัตว์จนสติปัญลดลงไปแล้วเท่านั้น ที่ยังแยกกันมาล้อมโจมตีเขาอีกหลายตัว

"ฮ่าๆ! มาเลย!"

เขาระเบิดหัวเราะออกมา ร่างกายของเขาเริ่มส่องแสงสีฟ้าออกมา สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง...

ปัง!!!