บทที่ 171 - หูซูซินได้รับพรสวรรค์

บทที่ 171 - หูซูซินได้รับพรสวรรค์

"ไม่สู้แล้ว"

หูซูซินที่หายใจหอบหยุดการเคลื่อนไหว เธอก้มตัวเอามือยันเข่าหอบหายใจ ท่าทางเหมือนจะยอมแพ้แล้ว

"อะไรกัน แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ?"

ลีกึงเฉินเห็นท่าทางของเธอที่เหมือนจะไม่สู้ต่อจริงๆ ก็พูดหยอกล้อ พลางเดินเข้ามา

"ฮ่าฮ่า แกหลงกลแล้ว รับหมัดเหล็กแห่งความยุติธรรมของฉันไปซะ!"

ผลปรากฏว่าพอลีกึงเฉินเดินเข้ามาใกล้ หูซูซินที่เดิมทีก้มตัวยันเข่าอยู่กลับหัวเราะออกมาอย่างได้ใจ แล้วซัดหมัดเข้ามา

ซู่ ซู่!

เปลวไฟกลุ่มหนึ่งลุกพรึ่บขึ้นมาจากหมัดของเธออย่างกะทันหัน แม้จะอยู่ท่ามกลางแดดจ้าแต่มันก็ยังเจิดจ้ามาก

ลีกึงเฉินยังไม่ทันได้ตกใจ หูซูซินกลับเป็นฝ่ายตกใจกับภาพนี้เสียเอง เธอร้อนรนทำอะไรไม่ถูก ตื่นตระหนกที่หมัดของตัวเองมีไฟลุกขึ้นมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมัดนี้ยังพุ่งไปทางลีกึงเฉิน

เธออยากจะดึงหมัดนี้กลับมา แต่มันก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว จะเก็บกลับมาได้ยังไง

ทำได้เพียงมองดูหมัดนี้ชกเข้าใส่ลีกึงเฉินตาแป๋ว

ปัง!

ลีกึงเฉินคว้าหมัดนี้ของหูซูซินไว้ แล้วก็เริ่มครุ่นคิด

ความสามารถในการควบคุมไฟ?

หรือว่าเป็นเพราะกินผลเพลิงวิญญาณเข้าไป

เขายังไม่ลืมว่าผลไม้นี้บอกว่าสามารถทำให้คนมีโอกาสได้รับความสามารถในการควบคุมไฟ

ตอนที่ดูคำอธิบายของระบบอย่างเดียว เขาก็นึกว่าโอกาสนี้มันสูงมาก

หลังจากที่ล็อกอินเข้าเว็บไซต์ภายในของหน่วยเฟยหลง แล้วลองไปค้นหาดูเป็นพิเศษ ถึงได้รู้ว่า

โอกาสที่ว่านั่นมันคือหนึ่งในร้อยล้าน ยากยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่เสียอีก

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ที่ต้าเซี่ยคงมีคนที่มีพลังพิเศษสายไฟเต็มไปหมดแล้ว

ผลปรากฏว่าหูซูซินกลับปลุกพลังขึ้นมาได้งั้นเหรอ?

หรือว่าเธอคนนี้ต่างหากที่เป็นตัวเอก? เป็นลูกรักของสวรรค์?

"น้องชายเสี่ยวเฉิน นายไม่เป็นไรนะ?"

ท่าทางเงียบขรึมของลีกึงเฉินกลับทำให้หูซูซินที่อยู่ข้างๆ ร้อนใจขึ้นมา

พอถูกเสียงของหูซูซินขัดจังหวะ ลีกึงเฉินมองท่าทางเป็นห่วงของเธอก็ไม่ได้แกล้งต่อ เพียงแค่พูดว่า "ไม่เป็นไร"

จากนั้นก็ถามต่อทันที "เธอยังทำเหมือนเมื่อกี้ให้มีไฟออกมาได้อีกมั้ย?"

พอเห็นท่าทางจริงจังของลีกึงเฉิน หูซูซินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พร้อมกันนั้นก็รู้สึกสงสัย "ฉันลองดูนะ"

ท้ายที่สุด เมื่อกี้เธอก็แค่คิดว่าอยากจะแอบโจมตีสักหมัด เอาชนะลีกึงเฉินให้ได้ ไม่นึกเลยว่ามันจะทำให้หมัดของเธอมีไฟลุกขึ้นมา

พอดูลีกึงเฉินแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าทำไมเธอถึงควบคุมไฟได้ ในใจก็ผ่อนคลายไปไม่น้อย

เธอนึกถึงความคิดของตัวเองเมื่อครู่ พยายามควบคุมมัน

ซู่ ซู่

ในไม่ช้า เปลวไฟกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเธอทันที

ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของหูซูซิน ลีกึงเฉินยื่นมือเข้าไปในเปลวไฟ

"ไม่รู้สึกอะไรเลย"

แต่น่าเสียดาย ความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้คือไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

คาดว่าน่าจะเป็นเพราะกายาอัคคี ร่างกายนี้ทำให้เขามีภูมิคุ้มกันความเสียหายจากไฟส่วนใหญ่ได้ แถมตอนนี้ร่างกายของเขาก็อยู่ในขั้นที่ไม่กลัวร้อนไม่กลัวหนาวแล้ว ดังนั้นจึงไม่รู้สึกอะไร

"น้องชายเสี่ยวเฉิน ฉันไม่ไหวแล้ว"

ขณะที่ลีกึงเฉินกำลังอยากจะทดลองต่อ หูซูซินก็พูดออกมาด้วยสีหน้าซีดเผือด

พอพูดจบ เปลวไฟก็ "ฟุ่บ" ดับลง ร่างของเธอก็โซซัดโซเซ

"เธอไม่เป็นไรนะ?" นี่ทำเอาลีกึงเฉินตกใจไปเลย เขารีบเข้าไปประคองเธอไว้

เพราะว่าท่าทางของเธอในตอนนี้ เหมือนกับคนไม่ได้กินไม่ได้ดื่มมาหลายวัน ใบหน้าไร้สีเลือด

"ไม่เป็นไร แค่รู้สึกหิวมาก แล้วก็หมดแรง" หูซูซินพูดอย่างอ่อนแรง

พอเธอพูดแบบนี้ ลีกึงเฉินก็เข้าใจทันที

ก็เหมือนกับพรสวรรค์ควบคุมสายฟ้าของเขา ถ้าไม่มีพลังงานที่สะสมไว้ในระบบ มันก็จะใช้พลังกายของเขาแทน

เห็นได้ชัดว่าหูซูซินใช้พลังกายจนหมดเกลี้ยง

เขาประคองเธอไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วปลอบว่า "ไม่เป็นไร นี่เป็นเพราะเธอใช้พลังมากเกินไปในคราวเดียว"

"ความสามารถในการควบคุมไฟเมื่อกี้ ก็เป็นเพราะกินผลเพลิงวิญญาณเข้าไปถึงได้มา แต่ว่าตอนนี้ร่างกายเธอยังอ่อนแอเกินไป คาดว่าต้องรอให้เป็นนักสู้ก่อนถึงจะเริ่มเอามาใช้ต่อสู้ได้"

หลังจากปลอบเสร็จ ลีกึงเฉินก็ถือโอกาสอธิบายผลของผลเพลิงวิญญาณให้ฟัง

"คิ คิ ดูเหมือนว่าฉันจะโชคดีจริงๆ" หูซูซินหัวเราะงึมงำ

เพียงแต่ใบหน้าที่ซีดขาว บวกกับรอยยิ้มนี้ ดูแล้วน่าขนลุกอยู่หน่อยๆ

ยังดีที่เป็นตอนกลางวัน รอบๆ ไม่ค่อยมีคน

"ว้าว เสี่ยวเฉิน ฉันรู้สึกตัวอุ่นไปหมดเลย แถมแรงยังเยอะขึ้นอีกตั้งเยอะ"

สวี่โต้วโต้วที่กินผลเพลิงวิญญาณเข้าไปแล้วก็หลับตาลงเพื่อรับการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ตอนนี้ก็ลืมตาขึ้นมา

คิดว่าน่าจะเป็นเพราะพลังของยาได้ไหลเวียนไปทั่วร่างแล้ว เริ่มที่จะเสริมสร้างร่างกายแล้ว

ร่างกายของหูซูซินแข็งแกร่งกว่าเธอ ดังนั้นถึงได้ดูดซับได้เร็วกว่า

"โต้วโต้ว เธอลองดูสิว่าใช้ไฟออกมาได้มั้ย"

พอมีหูซูซินเป็นตัวนำร่อง ลีกึงเฉินก็มองไปที่สวี่โต้วโต้วอย่างคาดหวัง

ก่อนหน้านี้สวี่โต้วโต้วหลับตาอยู่ เลยไม่เห็นหมัดที่หูซูซินใช้ไฟออกมา

ดังนั้น พอเจอลีกึงเฉินพูดจาไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ก็เลยงงไปเลย

"โต้วโต้ว ทำเหมือนฉันนี่!"

หูซูซินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เริ่มฟื้นตัวได้นิดหน่อย ก็เก็บซ่อนความอยากอวดไว้ไม่มิด เธอยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว ปรากฏเปลวไฟเล็กๆ ขนาดเท่าไฟแช็กขึ้นมา

"ว้าว พี่ซูซินสุดยอดไปเลย!"

นี่ทำเอาสวี่โต้วโต้วอิจฉาตาร้อน

ลีกึงเฉินก็อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟัง

"ฉันจะลองดู" หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด สวี่โต้วโต้วก็พยักหน้าอย่างจริงจัง ในใจก็แอบคาดหวังอยู่เหมือนกัน

ท้ายที่สุด ควบคุมไฟได้เลยนะ มันเท่มาก!

แต่ว่าอั้นอยู่ตั้งนาน สองมือเล็กๆ ที่ยื่นออกมาก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

จากตอนแรกที่มั่นใจเต็มเปี่ยม ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความผิดหวัง

"ดูเหมือนว่าโต้วโต้วจะไม่ได้รับความสามารถในการควบคุมไฟแฮะ"

ลีกึงเฉินผิดหวังเล็กน้อย

คำอธิบายของผลเพลิงวิญญาณบอกว่าโอกาสที่จะได้รับความสามารถในการควบคุมไฟมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก ผลปรากฏว่าหูซูซินกลับได้มาโดยตรง ทำเอาเขาอดที่จะคาดหวังไม่ได้

แต่ว่านี่คือความจริง ก็เป็นการพิสูจน์แล้วว่า ไม่หูซูซินโชคดี ก็คือการที่จะได้รับความสามารถในการควบคุมไฟมันต้องมีพรสวรรค์บางอย่าง และสวี่โต้วโต้วไม่มี

แต่สวี่โต้วโต้วก็ไม่ได้เสียใจอะไรมาก เพราะเธอรู้ว่าตัวเองไม่ใช่สายต่อสู้มาตั้งแต่แรกแล้ว

ลีกึงเฉินมองสวี่โต้วโต้วที่ฟื้นตัวกลับมาได้เร็วมาก ก็ยิ้มออกมา

เขานึกว่าจะต้องปลอบใจสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าเจ้าตัวจะปรับอารมณ์ได้เอง

หลังจากนั้นก็ลองวิจัยในรายละเอียดอีกหน่อย

ก่อนที่หูซูซินจะกินผลเพลิงวิญญาณ ความเข้มข้นของพลังชีวิตอยู่ที่ประมาณนักสู้มืออาชีพระดับสี่ พอกินเข้าไปก็พุ่งตรงไปที่ระดับเจ็ดเลย

ก้าวกระโดดมาก

แต่การยกระดับแค่นี้ เมื่อเทียบกับการได้รับความสามารถในการควบคุมไฟแล้ว ก็ดูเล็กน้อยไปเลย

ยังมีสวี่โต้วโต้ว เดิมทีก็เป็นแค่เด็กผู้หญิง ป.1 ต่อให้ฝึกยุทธ์ ร่างกายก็แค่แข็งแกร่งกว่าเด็กในวัยเดียวกันที่ไม่ได้ฝึกยุทธ์นิดหน่อย

พอกินผลเพลิงวิญญาณเข้าไป แม้ว่าจะไม่ได้รับพรสวรรค์ในการควบคุมไฟ

แต่หลังจากการทดสอบของลีกึงเฉิน ก็พบว่าร่างกายของเธอตอนนี้ไม่ด้อยไปกว่าวัยรุ่นแล้ว

แต่ก็ยังห่างไกลจากนักสู้สมัครเล่นอยู่หน่อย

ท้ายที่สุด มาตรฐานของนักสู้สมัครเล่นคือต้องมีความเข้มข้นของพลังชีวิตที่เหนือกว่าผู้ใหญ่ทั่วไป

โดยรวมแล้ว ทั้งสองคนก็ได้รับการยกระดับครั้งใหญ่

ผลเพลิงวิญญาณก็เหลืออยู่แค่สามลูก ลีกึงเฉินเตรียมจะหาโอกาสเอาไปให้พ่อกับแม่ แล้วก็ปู่กิน

ส่วนตัวเขาน่ะเหรอ ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ การกินผลไม้นี้เข้าไป ก็ไม่ได้ช่วยยกระดับอะไรมากนัก

ดังนั้น สู้เอาไปให้คนรอบข้างกินยังจะดีกว่า

รอจนหูซูซินฟื้นตัวจนพอจะเดินได้ ทั้งสามคนก็จากไป

ลีกึงเฉินกับหูซูซินไปส่งสวี่โต้วโต้วกลับบ้าน ทั้งสองคนก็นั่งรถเมล์กลับบ้าน