บทที่ 20 - ทูตสวรรค์เกราะเงิน

บทที่ 20 - ทูตสวรรค์เกราะเงิน

วันต่อมา

เรื่องนี้ในที่สุดก็ปิดไม่มิด ครูในโรงเรียนอนุบาลดูกล้องวงจรปิด

พบว่าตัวการคือลีกึงเฉิน

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเข้าใจว่าลีกึงเฉินกระโดดจากเตียงไปที่โต๊ะที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งเมตรได้อย่างไร

โรงเรียนอนุบาลซันไชน์ก็ได้รับโทรศัพท์ร้องเรียนจากผู้ปกครองของเด็กๆ ในห้อง

พูดตามตรง หลังจากดูกล้องวงจรปิดแล้ว พวกเขาคิดว่าลีกึงเฉินไม่ได้ผิด

กลับคิดว่าเขากล้าหาญมาก เมื่อเผชิญหน้ากับการกีดกันของเด็กๆ กลุ่มหนึ่ง ก็ยังกล้าที่จะยืนหยัดออกมาปกป้องผู้เสียหาย

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ปกครองที่มาเอาเรื่อง แม้แต่ผู้อำนวยการก็รับไม่ไหว

จนปัญญาเลยต้องเชิญพวกเขามาที่โรงเรียนอนุบาล เพื่อไกล่เกลี่ยกันซึ่งๆ หน้า

ผู้ปกครองกลุ่มนี้ดูกล้องวงจรปิด รู้ว่าตัวการคือลีกึงเฉิน ก็พากันตำหนิหลี่เทียนขุยกับโจวอิ๋ง

หลี่เทียนขุยเคยเจอสถานการณ์ใหญ่โตอะไรมาบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นลูกชายของเขาไม่ได้ผิดเลย!

ไม่เพียงแต่จะโต้เถียงกับทุกคน แต่ยังชมเชยลีกึงเฉินต่อหน้าผู้ปกครองทุกคน และยังพูดอย่างสุภาพว่า มังกรไม่สุงสิงกับงู

ทำเอาผู้ปกครองคนอื่นๆ โกรธจนพูดไม่ออก ที่ทำให้พวกเขาแทบกระอักเลือดก็คือครูอนุบาลที่คอยห้ามอยู่ข้างๆ ครูสาวๆ บางคนยังพยักหน้าเห็นด้วยอีกด้วย

ถึงจะรีบรู้ตัวว่าตัวเองมาห้าม ไม่ใช่มาเติมไฟ แต่ก็ถูกคนส่วนใหญ่เห็นเข้าแล้ว

พ่อแม่ของสวี่โต้วโต้วก็รู้สึกว่าผู้ปกครองกลุ่มนี้กำลังหาเรื่อง ก็พากันออกมายืนหยัดปกป้องลีกึงเฉิน

ในฐานะผู้ถูกรังแก พวกเขามีสิทธิ์พูดมากกว่า

ชั่วขณะหนึ่งทั้งสองฝ่ายก็ทะเลาะกันไม่หยุด ผู้ปกครองกลุ่มนั้นถึงกับเอาความเป็นเด็กมาอ้าง เพื่อปัดความผิดที่ลูกๆ ของพวกเขารังแกสวี่โต้วโต้ว

ทำเอาพ่อแม่ของสวี่โต้วโต้วโกรธจนหัวเราะออกมา

จนกระทั่งผู้อำนวยการออกมาไกล่เกลี่ย ให้ทางลง

บอกว่านี่เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ทุกคนไม่ได้ผิด เรื่องนี้ถึงจะจบลง

ผู้ปกครองกลุ่มนี้ก็รู้ว่าตัวเองผิด เพียงแต่ทั้งหมดก็เพื่อศักดิ์ศรี ไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าลูกตัวเองถูกรังแกง่ายๆ

ตอนนี้มีทางลงแล้ว ก็ต้องรีบลงตามน้ำ

แต่ด้วยความรอบคอบ

วันต่อมาผู้อำนวยการก็ย้ายลีกึงเฉินกับสวี่โต้วโต้วไปอยู่อีกห้องหนึ่ง

...

"...หุบปากให้หมด..."

"...ต่อไปห้ามรังแกสวี่โต้วโต้ว..."

ในห้องนั่งเล่น ลีกึงเฉินที่กำลังวิดพื้นอยู่ ก็ได้ยินเสียงที่น่าอายจนอยากจะย้ายไปอยู่ดาวเคราะห์ดวงอื่นดังมาจากโซฟา ก็จนปัญญาจนต้องหยุดการเคลื่อนไหว

"พวกเธอจะดูอีกนานแค่ไหน?"

มองดูโจวอิ๋งกับหูซูซินที่กอดโทรศัพท์ดูไม่หยุด ลีกึงเฉินก็ปวดหัวมาก

ตั้งแต่ดูกล้องวงจรปิดที่ลีกึงเฉินแสดงความเก่งกาจออกมา โจวอิ๋งก็ไปคัดลอกมาเก็บไว้ในโทรศัพท์

บอกว่าจะชื่นชมความสง่างามของลูกชายตัวเอง

แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดูเป็นครั้งคราว แถมยังชวนหูซูซินยัยเด็กนี่มาดูด้วย

ดูครั้งสองครั้งก็พอแล้ว จนถึงตอนนี้ก็วนไปสิบกว่ารอบแล้ว วิดีโอดูจนจะทะลุแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ยังดูอย่างสนุกสนาน

"อัยยะ น้องเสี่ยวเฉินหล่อจริงๆ! เธอดูสิ เด็กโต้วโต้วคนนั้นตาเต็มไปด้วยเธอเลย แต่ก็ไม่โทษเธอหรอก ถ้าเป็นฉัน คาดว่าคงจะอยากแต่งงานให้แล้ว!"

หูซูซินใช้สองมือประคองหน้าพูดหยอกล้อ ท่าทางเต็มไปด้วยความชื่นชม

ลีกึงเฉิน: ...

สู้ไม่ได้ก็หนีไม่ได้รึไง?

หันหลังจะเข้าห้องไปฝึกคนเดียว แต่ที่ประตูกลับมีเสียงเคาะดังขึ้น

"น้องเฉินเฉิน พวกเรามาขอบคุณเธอ"

เปิดประตู ลีกึงเฉินก็พบว่าเป็นพ่อแม่ของสวี่โต้วโต้ว ส่วนสวี่โต้วโต้วก็แอบอยู่ข้างหลังทั้งสองคน ท่าทางดูประหม่า แต่พอเห็นลีกึงเฉินตาก็เป็นประกายขึ้นมา

"เชิญเข้ามาครับคุณลุงคุณป้า"

ลีกึงเฉินทักทายอย่างสุภาพ แล้วก็เชิญทั้งสองคนเข้ามา

พ่อของสวี่โต้วโต้วเป็นชายหนุ่มสวมแว่น หวีผมเรียบแปล้ ดูสุภาพมาก ไม่รู้ว่าทำงานอะไร

แม่เป็นผู้หญิงอายุพอๆ กับโจวอิ๋ง ถึงจะไม่สวยเท่าโจวอิ๋ง แต่ก็มีความรู้สึกเหมือนสาวน้อยข้างบ้าน

ลีกึงเฉินไม่แปลกใจที่พวกเขาหาบ้านตัวเองเจอ

แค่ไปถามผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาล บอกว่ามาขอบคุณพวกเขา ผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลน่าจะบอกที่อยู่บ้านตัวเองให้พ่อแม่ของสวี่โต้วโต้ว

"น้องเฉินเฉินขอบคุณเธอนะ โต้วโต้วถึงจะไม่โดนคนอื่นรังแก" พ่อของสวี่โต้วโต้ว สวี่หัว พูดขอบคุณลีกึงเฉินอย่างจริงใจ แล้วก็หยิบโมเดลเมชาออกมา "นี่เป็นของขวัญที่ลุงให้เธอนะ ถึงจะไม่แพง แต่ก็เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของลุง!"

มองดูเมชาที่สวี่หัวยื่นมาให้ในกล่องที่หรูหรา ลีกึงเฉินก็ตกใจมาก

เมชารุ่นใหม่ รหัส ทูตสวรรค์เกราะเงิน สูง 10.52 เมตร หนัก 22.5 ตัน ติดตั้งโล่พลังงาน เครื่องบิน และอาวุธพิเศษต่างๆ

ทั้งตัวเป็นสีขาวเหมือนหิมะ ข้างหลังมีปีกแสงคู่หนึ่ง รูปร่างเพรียวยาวแข็งแรง เต็มไปด้วยความงดงาม ทั้งตัวทำจากทองดาวหิมะ แข็งแกร่งทำลายไม่ได้ ว่ากันว่าแม้แต่ขีปนาวุธข้ามทวีปก็ทำได้แค่ทิ้งรอยขีดข่วนไว้บนนั้น

เป็นหนึ่งในเมชาชั้นนำของประเทศต้าเซี่ยในปัจจุบัน เน้นการต่อสู้ระยะประชิด จุดเด่นคือทนทาน ตรงกับรสนิยมของลีกึงเฉินพอดี

เพราะรู้จักดี ลีกึงเฉินถึงได้ตกใจ โมเดลนี้ยังเป็นของแท้ ราคาในตลาดเริ่มต้นที่หกพันกว่า

นี่มันไม่แพงตรงไหน? สุดท้ายความจนก็จำกัดจินตนาการของลีกึงเฉิน

และยังบ่งบอกได้ว่าสวี่โต้วโต้วยังเป็นเศรษฐีนีตัวน้อยอีกด้วย พ่อแม่ของเธอต้องรวยมากแน่ๆ

ไม่อย่างนั้นเมชาหกพันกว่าจะให้คนอื่นง่ายๆ ได้ยังไง

ชาติก่อนเขาเป็นคนชอบโมเดล ชอบสะสมโมเดลรถยนต์, ตัวละครต่างๆ ชาตินี้เพราะมีเมชาจริงๆ เลยยิ่งสนใจเรื่องพวกนี้มาก ของพวกนี้แน่นอนว่าคุ้นเคยจนไม่สามารถคุ้นเคยได้อีกแล้ว

แต่เพราะไม่มีเงิน เลยได้แต่ทำเป็นงานอดิเรกเท่านั้นเอง ไม่มีก็ไม่เป็นไร

อดทนต่อความตื่นเต้นในใจ ลีกึงเฉินก็ปฏิเสธไป

จะบอกว่าไม่อยากได้ก็โกหกแน่ๆ แต่เขายิ่งไม่อยากจะรับของขวัญนี้มาเปล่า

เรื่องของสวี่โต้วโต้วในมุมมองของเขา ก็แค่เขาเบื่อที่พวกเขาเสียงดัง เขาถึงได้ลงมือ

ไม่ค่อยเกี่ยวกับสวี่โต้วโต้วเท่าไหร่

"งั้นก็ฝากน้องเฉินเฉินช่วยดูแลโต้วโต้วของพวกเราด้วยนะ"

เสียดายที่ของที่ให้ไปแล้วจะเอาคืนได้ยังไง สวี่หัวพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างสุดกำลัง สุดท้ายด้วยคำพูดหยอกล้อของสวี่หัว ลีกึงเฉินถึงจะยอมรับมา

"ผมจะดูแลเธอเอง"

ลีกึงเฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง

แค่ดูแลเธอไม่ให้เด็กเปรตคนอื่นรังแก ง่ายมาก ถึงตอนนั้นตัวเองก็แค่ตะโกนอีกสักทีก็พอแล้ว เมื่อเทียบกับโมเดลเมชาหกพันกว่านี้แล้วก็ไม่คุ้มที่จะพูดถึง

"เสี่ยวเฉินเฉินรีบพาพี่สาวโต้วโต้วไปเล่นสิ"

ในที่สุดก็เห็นลีกึงเฉินมีเพื่อนเล่นวัยเดียวกัน แถมยังเป็นเด็กผู้หญิงอีกด้วย โจวอิ๋งดีใจมาก รีบสั่ง

มองดูสวี่โต้วโต้วที่ทำหน้าคาดหวัง มัดผมจุก ลีกึงเฉินเห็นแก่เมชาเลยพาเธอเข้าห้องไปเล่น

หูซูซินก็ตามเข้ามาด้วย

ให้ทั้งสองคนคุยกันไปก่อน

ลีกึงเฉินรีบแกะโมเดลเมชานี้ออกมา สำรวจดูอย่างละเอียด สัมผัสความรู้สึกเย็นๆ นั้น

แทบจะเหมือนของจริงทุกอย่าง เหมือนกับย่อส่วนลงมา

ผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่อยากขับเมชา?

ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของตัวเองจะแข็งแกร่งจนสามารถระเบิดดาวได้ แต่ก็เป็นคนละเรื่องกับการขับเมชา

ถ้าในอนาคตตัวเองขับเมชาสู้กับศัตรูระยะประชิด แต่ผลคือศัตรูพยายามอย่างหนักกว่าจะทำลายเมชาได้ ตัวเองก็ออกมาจากข้างในแล้วบีบคอเขาแล้วพูดว่า

"ยินดีด้วย ในที่สุดเธอก็ทำลายเครื่องจำกัดพลังของฉันได้แล้ว!"

ลีกึงเฉินแค่คิดก็รู้สึกว่าน่าสนใจมากแล้ว