บทที่ 526 หนอนงูหลอกจิต

###

"ในทะเลจิตของสัตว์วิญญาณหรือ?" อาจารย์ซางอูแสดงท่าทีหนักใจ

ทะเลจิตเป็นส่วนที่ซับซ้อนที่สุดของสัตว์วิญญาณ หากทำอะไรผิดพลาดเพียงนิดเดียว สัตว์วิญญาณอาจกลายเป็นบ้าหรือแม้กระทั่งตายได้ทันที

"หรืออาจเป็นเพราะพลังชั่วร้ายเข้าไปแทรกซึม? การใช้วัตถุหรือยันต์ที่มีพลังขจัดพลังชั่วร้ายอาจสามารถดึงสิ่งแปลกปลอมออกจากทะเลจิตของสัตว์วิญญาณได้หรือไม่?" เขาถามเฉินลั่ว ชายผู้มีท่าทีเย็นชา

"ลองดูก็ได้" เฉินลั่วตอบสั้น ๆ และหยิบยันต์หยกที่มีแสงบริสุทธิ์เปล่งประกายออกมาจากถุงเก็บของ จากนั้นก็เดินไปหาสัตว์วิญญาณตัวหนึ่ง

พลังวิญญาณที่ไหลผ่านทำให้แสงบนยันต์หยกส่องสว่างเหมือนกระแสน้ำไหลเข้าสู่ร่างของสัตว์วิญญาณตัวที่มีอาการผิดปกติ

แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง แสงบนยันต์หยกก็มืดลงมาก ทว่าพฤติกรรมของสัตว์วิญญาณกลับไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงดุร้ายและพร้อมจะโจมตีทุกคนที่เข้ามาใกล้

"ข้าจะลองดู"

อาจารย์ซางอูก้าวไปข้างหน้าและหยิบตราประทับหยกทรงสี่เหลี่ยมออกมา

จากตราหยกนั้นมีเสียงคำรามของมังกรดังก้อง จากนั้นเงาของมังกรขนาดมหึมาก็พุ่งออกมา ร่ายเวทล้อมรอบสัตว์วิญญาณที่มีอาการผิดปกติไว้

พลังดึงดูดมหาศาลที่แผ่ออกมาจากเงามังกรนั้นทำให้จิตใจของทุกคนที่ยืนอยู่รอบ ๆ สงบสุข

ไม่นานนัก เงามังกรก็คลายการล้อมสัตว์วิญญาณและหดกลับเข้าไปในตราประทับหยกสี่เหลี่ยม

"ดูเหมือนจะไม่ใช่เพราะพลังชั่วร้าย"

อาจารย์ซางอูกล่าวเสียงเรียบ

"ตราประทับหยกของข้าเป็นวัตถุวิเศษระดับห้า มีพลังขับไล่พลังชั่วร้ายอย่างมหาศาล หากมันยังตรวจไม่พบอะไรเลย ก็น่าจะเป็นอย่างอื่นที่แฝงตัวอยู่ในทะเลจิตของสัตว์วิญญาณ"

เขาหันไปหาลู่เซวียนที่ยังคงเงียบอยู่

"ศิษย์หลานลู่ เจ้าพอจะมีวิธีแก้ปัญหานี้บ้างไหม?"

"ข้ามีความรู้เรื่องสัตว์วิญญาณเพียงน้อยนิดเทียบกับศิษย์พี่ทั้งสองไม่ได้ ข้าเพียงแค่ชอบสะสมตำราสัตว์วิญญาณที่แปลกประหลาด บางทีข้าอาจจะลองหาทางดูได้"

ลู่เซวียนยิ้มและพูดอย่างเรียบง่าย จากนั้นเดินไปหาสัตว์วิญญาณที่มีปีกสี่ปีกซึ่งดูมีขนาดใหญ่และทรงพลัง

สัตว์วิญญาณตัวนี้คือเสือสายฟ้าสี่ปีก ตัวใหญ่และแข็งแกร่งกว่าตัวที่เขาเคยฝึกมาก่อน

โดยไม่สนใจเสียงคำรามที่ดุร้ายของเสือสายฟ้า ลู่เซวียนหยิบเม็ดยาวิญญาณสัตว์ออกมาจากถุงเก็บของและยัดลงไปในปากของมัน

"พวกมันคงไม่ได้กินอะไรมาสักระยะแล้ว ข้าเพียงแค่ให้เม็ดยาวิญญาณสัตว์ไปเพื่อทำให้พวกมันสงบลงเล็กน้อย"

ลู่เซวียนให้เหตุผลกับสิ่งที่เขาทำ จากนั้นจิตสำนึกของเขาก็เชื่อมต่อกับร่างกายของเสือสายฟ้าสี่ปีก ในทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเขา

【เสือสายฟ้าสี่ปีก สัตว์วิญญาณระดับสี่ มีความเร็วที่โดดเด่นในหมู่สัตว์อสูรในระดับเดียวกัน เมื่อโตเต็มที่สามารถควบคุมพลังสายฟ้าได้ มีนิสัยดุร้ายและยากต่อการฝึก】

【อยู่ในสภาพผิดปกติ ถูกหนอนงูหลอกจิตแทรกซึมในทะเลจิต ทำให้จิตใจสับสนและเกิดความบ้าคลั่ง มีความก้าวร้าวสูงมาก】

【หนอนงูหลอกจิต คือหนอนจากนอกดินแดน อำนาจของมันสามารถอยู่ในช่วงพลังของสัตว์อสูรระดับสามถึงระดับห้า มันเคลื่อนไหวอย่างลับ ๆ และตรวจจับได้ยากมาก】

【มันชอบซ่อนตัวอยู่ในทะเลจิตของเป้าหมาย ค่อย ๆ กัดกินจิตสำนึกจนทำให้จิตใจของสัตว์หรือผู้ฝึกตนหลงผิด จากนั้นจะแทรกซึมและยึดครองทะเลจิตทั้งหมด】

【ยิ่งเป้าหมายมีจิตใจที่เรียบง่ายและจิตสำนึกที่ต่ำ ก็ยิ่งง่ายต่อการถูกแทรกซึม สามารถใช้วัตถุเพิ่มพูนจิตสำนึกเพื่อหลอกล่อมันออกมาได้】

【เจ้าที่ทำให้จิตใจข้าสับสน!】

"ที่แท้ก็เป็นเจ้า!"

ลู่เซวียนหลับตาแสร้งทำเป็นกำลังตรวจสอบสัตว์วิญญาณอย่างระมัดระวัง

"หนอนงูหลอกจิต มันเป็นหนอนจากต่างดินแดน พลังของมันแปลกประหลาดและเคลื่อนไหวอย่างลับ ๆ ไม่แปลกใจที่แม้แต่อาจารย์ซางอูในระดับสร้างแก่นทองคำยังไม่สามารถตรวจพบได้"

เขาคิดในใจและรู้สึกได้ถึงกระแสความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ในโลกแห่งการฝึกตน

ก่อนหน้านี้ในถ้ำเมฆเพลิง เขาเคยพบเจอหนอนที่มาจากแม่แมลงไฟปีศาจ และตอนนี้ก็มีหนอนงูหลอกจิตจากต่างดินแดนอีก ทั้งสองล้วนมาจากภายนอก ทำให้ลู่เซวียนรู้สึกกังวล

"แต่ก่อนอื่น เราต้องแก้ปัญหาสัตว์วิญญาณเหล่านี้ให้ได้"

เขาคิดอย่างรวดเร็วและตัดสินใจว่าเขาควรบอกข้อมูลบางส่วนให้อาจารย์ซางอูรับทราบ

ลู่เซวียนใช้ชีวิตอยู่ในสำนักเทียนเจี้ยนมานานกว่ายี่สิบปี ได้รับการปกป้องจากสำนัก รวมถึงทรัพยากรการฝึกตนและเมล็ดวิญญาณจำนวนมาก ทำให้เขาได้รับรางวัลมากมายจากการปลูกพืช เขาจึงรู้สึกยินดีที่จะตอบแทนสำนักหากไม่เป็นอันตรายต่อเขาเอง

นอกจากนี้ หากปัญหานี้ไม่ถูกแก้ไข จำนวนสัตว์วิญญาณที่ได้รับผลกระทบอาจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อชีวิตสงบสุขในการปลูกพืชของเขาในสำนักได้

เพื่อรักษาสภาพแวดล้อมในการปลูกพืชของตนเอง การเสียสละเล็กน้อยนี้ย่อมคุ้มค่า

เมื่อคิดเช่นนั้น ลู่เซวียนเดินไปข้างหน้าผู้คนที่ยืนอยู่

"ศิษย์หลานลู่ เจ้ามีอะไรจะรายงานไหม?"

อาจารย์ซางอูถามเช่นเคย แต่ก็ไม่ได้คาดหวังมากนัก

แม้แต่เฉินลั่วที่มีความเชี่ยวชาญมากก็ยังพบข้อมูลได้เพียงเล็กน้อย โอกาสที่ลู่เซวียนจะพบอะไรบางอย่างยิ่งน้อยลงไปอีก

"ข้ามีโชคเล็กน้อย พบข้อมูลบางอย่างแล้ว"

ลู่เซวียนยิ้มเล็กน้อยและพูด

"จริงหรือ? ศิษย์หลานลู่ บอกมาเร็วเถิด"

อาจารย์ซางอูส่งเสียงด้วยความประหลาดใจ ขณะที่คนอื่น ๆ ก็มองเขาด้วยความสนใจ

"ข้าเคยพบข้อมูลคล้าย ๆ กันในตำราโบราณที่ข้าสะสมไว้ กล่าวถึงหนอนประหลาดจากต่างดินแดนที่ชื่อว่าหนอนงูหลอกจิต มันชอบซ่อนตัวอยู่ในทะเลจิตของสัตว์อสูรหรือผู้ฝึกตน กัดกินจิตสำนึกของเป้าหมายอย่างลับ ๆ"

"เมื่อถูกหนอนงูหลอกจิตแทรกซึม สัตว์อสูรจะค่อย ๆ สูญเสียจิตสำนึก กลายเป็นบ้าคลั่งและก้าวร้าว แต่ตัวมันเองจะไม่สามารถรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติในร่างกายได้ แม้แต่เมื่อจิตใจถูกควบคุมจนหมด ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร"

ลู่เซวียนกล่าวเสียงหนักแน่น

"หนอนงูหลอกจิต? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน โลกนี้ช่างเต็มไปด้วยเรื่องประหลาดยิ่งนัก"

อาจารย์ซางอูแสดงสีหน้างุนงง

"ข้าแค่ชอบสะสมความรู้ประหลาด ๆ พอได้ยินที่ศิษย์พี่เฉินพูดเกี่ยวกับสิ่งที่แทรกซึมในทะเลจิตของสัตว์วิญญาณ ข้าจึงนึกถึงข้อมูลนี้ขึ้นมา"

"ฝีมือของอาจารย์ซางอูย่อมเหนือกว่าข้าอยู่มาก"

ลู่เซวียนตอบด้วยท่าทีถ่อมตน

"ศิษย์หลานลู่ พอจะมีวิธีจัดการกับหนอนงูหลอกจิตหรือไม่?"

อาจารย์ซางอูถามอย่างรีบร้อน

"ข้าโชคดีที่ได้รู้ข้อมูลเหล่านี้ แต่การแก้ปัญหายังคงต้องอาศัยการร่วมมือของท่านอาจารย์และศิษย์พี่ทุกท่าน"

"อย่างไรก็ตาม ข้าคิดว่าเราสามารถเริ่มได้จากสองวิธี"

"วิธีแรกคือการใช้วัตถุที่มีพลังจิตสำนึกสูงกว่าเพื่อล่อหนอนงูหลอกจิตออกมา หากเราทำให้มันรู้สึกปลอดภัยและคิดว่าจิตสำนึกนั้นไร้พิษภัย มันจะถูกดึงดูด"

"วิธีที่สองคือการหาวัตถุที่เกี่ยวข้องกับวิญญาณ ซึ่งอาจสามารถปราบหนอนงูหลอกจิตได้"

ลู่เซวียนเสนอแนะ