บทที่ 455 ถั่วเจ็ดอารมณ์

###

กระบี่กระดูกเยือกแข็งระดับสี่ในมือของผู้ฝึกตนวัยกลางคนดึงดูดความสนใจของเหล่าผู้ฝึกตนไม่น้อย

สำนักเทียนเจี้ยนมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการฝึกบำเพ็ญเพียรในเรื่องของกระบี่ อาวุธประเภทกระบี่นั้นมีมากมายหลายชนิด แต่กระบี่บินระดับสี่นั้นหายากมาก เพราะหญ้ากระบี่ระดับสี่ที่ถูกปลูกในศาลากระบี่จะถูกสงวนไว้ให้เพียงผู้ฝึกตนส่วนน้อยของสำนัก

ยิ่งไปกว่านั้น กระบี่กระดูกเยือกแข็งเล่มนี้มีคุณภาพดีมาก ทำให้เกิดการประมูลขึ้นทันที โดยมีผู้ฝึกตนหลายคนต้องการแย่งชิง

สุดท้ายกระบี่ถูกแลกเปลี่ยนโดยผู้ฝึกตนหญิงในช่วงปลายของการสร้างฐานพลังที่ยอมแลกกระบี่กับอาวุธป้องกันระดับสี่

เมื่อการประมูลกระบี่บินระดับสี่เปิดตัวไปได้อย่างราบรื่น การแลกเปลี่ยนสมบัติหลังจากนั้นก็ดำเนินไปอย่างคึกคัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ลู่เซวียนนั่งอยู่เงียบ ๆ ที่มุมห้อง มองดูสมบัติต่าง ๆ ที่ถูกนำมาแลกเปลี่ยนอย่างรวดเร็วและน่าตื่นตา แต่มีไม่กี่อย่างที่ดึงดูดความสนใจของเขา

เขามางานนี้เพื่อหาสมบัติอย่างเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณ พืชวิญญาณที่เป็นต้นกล้า ไข่ของสัตว์อสูรหรือตัวอ่อน ซึ่งแต่ละสิ่งล้วนเชื่อมโยงกับรางวัลในลูกกลมแสง

แน่นอนว่าหากมีวิธีบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ด้วยก็คงเป็นการดี แต่เขาไม่คาดหวังว่าจะเจอวิธีที่ล้ำค่าเช่นนั้นในงานนี้ ถ้าจะหาแบบนั้นคงต้องไปที่ศาลากระบี่หรือศาลาซือหนงจะดีกว่า

นอกจากนี้ เขายังต้องการดินวิญญาณชนิดต่าง ๆ วัตถุดิบจากศพของสัตว์อสูรระดับสูง และไฟพิเศษระดับสี่หรือสูงกว่าที่เหมาะสำหรับการบ่มเพาะต้นฟีนิกซ์ นอกจากนี้ก็อาวุธทางธรรมที่เหมาะสมสำหรับบ่มเพาะโพธิเพชร

ส่วนสมบัติอื่น ๆ เขาสนใจน้อยมาก

ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่ สมบัติในมือของผู้ฝึกตนร่างใหญ่บนเวทีก็ดึงดูดความสนใจของเขา

สมบัติดูเหมือนทำจากทองสัมฤทธิ์ ปลายด้านหนึ่งเป็นใบมีดคมกริบเปล่งแสงเย็นยะเยือก ส่วนอีกด้านหนึ่งมีพระพุทธรูปสลักไว้ทั้งสี่ทิศ แต่ละองค์แสดงอารมณ์ต่างกัน บ้างสงบสุข บ้างเกรี้ยวกราด

“สมบัตินี้ชื่อว่าค้อนฟาดมาร ข้าได้มาโดยบังเอิญ เป็นอาวุธทางธรรมระดับสี่ ภายในบรรจุพลังบริสุทธิ์จากพระพุทธศาสนา มีประสิทธิภาพมากในการปราบปีศาจและสิ่งชั่วร้าย”

“ข้าอยากแลกมันกับอาวุธโจมตีหรือยันต์โจมตี”

ผู้ฝึกตนร่างใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“อาวุธทางธรรม? หายากอยู่เหมือนกัน”

“แต่ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์จริงหรือเปล่า”

มีเสียงกระซิบจากผู้ชมที่อยู่ด้านล่างเวที

เมื่อเห็นค้อนฟาดมาร ลู่เซวียนรู้สึกตื่นเต้นทันที สมบัติทางธรรมระดับสี่ชิ้นนี้เหมาะสำหรับการบ่มเพาะโพธิเพชรระดับห้าของเขามาก!

เขาได้เมล็ดพันธุ์โพธิเพชรระดับห้ามานานหลายปีแล้ว แต่เงื่อนไขในการบ่มเพาะนั้นพิเศษมาก มันต้องการพลังจากพระพุทธศาสนาในการหล่อเลี้ยง เขาจึงทำได้แค่รักษาชีวิตของมันไว้ด้วยธูปส่งวิญญาณและกระบี่วัชระ

ถ้าเขาได้สมบัติทางธรรมที่บริสุทธิ์ระดับสี่ชิ้นนี้มา ก็จะช่วยตอบสนองความต้องการในช่วงเริ่มต้นและกลางของการบ่มเพาะโพธิเพชรได้เป็นอย่างดี

“พี่ชายท่านนี้ ข้ามียันต์กระบี่ระดับสี่ ที่เมื่อใช้เต็มกำลังแล้วจะปลดปล่อยพลังปราณกระบี่สุริยันออกมาไม่มีสิ้นสุด สามารถทำให้ศัตรูในช่วงกลางและปลายของการสร้างฐานพลังได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือตายได้”

“พลังในยันต์นี้สามารถใช้ซ้ำได้หลายครั้ง”

ลู่เซวียนส่งกระแสจิตไปหาผู้ฝึกตนร่างใหญ่ พร้อมทั้งยกยันต์กระบี่สีแดงขึ้นมา แสงอาทิตย์ที่อยู่ตรงกลางของยันต์ส่งประกายพลังปราณกระบี่ละเอียดออกมาราวกับแสงอาทิตย์ที่แผ่ไปรอบตัว

“ยันต์กระบี่ระดับสี่?”

ผู้ฝึกตนร่างใหญ่ได้ยินเช่นนั้น ก็ใช้พลังจิตตรวจสอบยันต์กระบี่ในมือของลู่เซวียน ก่อนจะมีประกายแสงในดวงตา

เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่งกระแสจิตกลับไปหาลู่เซวียน

“น้องชาย ข้าให้อาวุธทางธรรมระดับสี่แก่เจ้า แต่ยันต์กระบี่ของเจ้ามีจำนวนการใช้จำกัด ทั้งสองสิ่งนี้มีมูลค่าไม่เท่ากันนะ”

“จริงที่ท่านพูด แต่ท่านต้องเข้าใจว่า อาวุธทางธรรมในมือของท่านนั้นมีพลังปราณพุทธที่ไม่สอดคล้องกับสำนักเทียนเจี้ยน ทำให้ไม่สามารถแสดงพลังได้เต็มที่ มูลค่าจึงลดลงมาก”

“นอกจากนี้ ท่านต้องการสมบัติประเภทโจมตี และยันต์กระบี่นี้มีพลังทำลายล้างสูงที่สุดในบรรดาสมบัติระดับเดียวกัน น้อยครั้งนักที่จะมีสมบัติที่แข็งแกร่งกว่านี้ อีกทั้งยันต์กระบี่นี้ยังสามารถใช้ซ้ำได้หลายครั้ง ความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้จึงไม่มากเท่าไหร่นัก”

ลู่เซวียนกล่าวอย่างใจเย็น โดยไม่ได้เปิดเผยความต้องการที่แท้จริงของเขา

ผู้ฝึกตนร่างใหญ่เงียบไปครู่หนึ่ง สิ่งที่ลู่เซวียนพูดนั้นมีเหตุผลมาก ประกอบกับความเย้ายวนของยันต์กระบี่ระดับสี่ที่ลู่เซวียนเสนอ เขาจึงไม่ลังเลนานและพยักหน้าตกลง

หลังจากที่ทั้งคู่ลงจากเวที ทั้งสองก็แลกเปลี่ยนสมบัติกันตามที่ตกลงไว้

ลู่เซวียนรู้สึกพอใจมาก เพราะเขายังมียันต์กระบี่ระดับสี่อยู่ในมืออีกสิบกว่าใบ น้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ที่เขาเพิ่งปลูกก็ใกล้จะสุกแล้ว จำนวนยันต์กระบี่จะเพิ่มขึ้นอีกมากมาย การที่เขาใช้ยันต์กระบี่เพียงใบเดียวแลกกับอาวุธทางธรรมระดับสี่นับว่าได้กำไรดีทีเดียว

การที่เขาจะใช้ค้อนฟาดมารนี้หรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะสำหรับเขาแค่ใช้เพื่อบ่มเพาะโพธิเพชรก็คุ้มค่าแล้ว

จากนั้นเขานั่งเงียบ ๆ ดูการแลกเปลี่ยนสมบัติต่อไป

ในระหว่างนั้น มีเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณปรากฏขึ้นบ้าง แต่ล้วนเป็นพืชระดับต่ำและหาไม่ยากนัก ลู่เซวียนจึงไม่ได้สนใจออกมาแลกเปลี่ยน

ไม่นานนัก ผู้ฝึกตนหญิงผู้มีท่าทางงดงามและร่างกายอรชร ก็เดินขึ้นมาบนเวทีอย่างช้า ๆ

“พี่น้องทุกท่าน ข้ามีเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณหายากชนิดหนึ่งชื่อว่าถั่วเจ็ดอารมณ์ เมื่อเติบโตเต็มที่แล้ว สามารถใช้ในการช่วยเหลือวิชาที่เน้นการทำลายอารมณ์ความรู้สึก ทำให้ผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรเข้าสู่สภาวะการฝึกฝนได้รวดเร็วและไม่ถูกรบกวนจากสิ่งภายนอก”

“ข้าต้องการแลกมันกับสมบัติ ยา หรือพืชที่สามารถช่วยขจัดสิ่งปนเปื้อนในพลังวิญญาณ ลดความเสี่ยงจากการกลายพันธุ์”

หลังจากผู้ฝึกตนหญิงกล่าวจบ เสียงตอบรับจากผู้ชมกลับเงียบเหงา

ในหมู่ศิษย์สำนักเทียนเจี้ยน ส่วนใหญ่ทุ่มเทเวลาทั้งหมดในการฝึกฝนและแสวงหาโอกาส แม้ว่าจะเรียนรู้วิชาพื้นฐานอื่นบ้าง แต่ส่วนมากก็อยู่ในสายปรุงยา หลอมอาวุธ หรือสร้างยันต์

อาจมีบางคนที่สนใจปลูกพืชวิญญาณ แต่ไม่มีใครที่เชี่ยวชาญในสายนี้ และไม่ค่อยมีคนสนใจเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณหายากเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น สมบัติที่ผู้ฝึกตนหญิงต้องการเป็นของที่ช่วยลดความเสี่ยงจากการกลายพันธุ์ ซึ่งเป็นของที่ผู้ครอบครองยังเก็บรักษาไว้ได้ จึงไม่มีใครยอมแลกเปลี่ยนเพื่อเมล็ดพันธุ์หายากเช่นนี้

ผู้ฝึกตนหญิงกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นว่ามีใครสนใจน้อยมาก จึงถอนหายใจเบา ๆ และกำลังจะลงจากเวที ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างอ่อนโยน

“พี่หญิง ข้ามีเมล็ดบัวเพลิงกลางธรณีอยู่หนึ่งเมล็ด เมื่อรับประทานเข้าไปจะช่วยขจัดพลังปราณสกปรกในร่างกาย ทำให้พลังวิญญาณบริสุทธิ์ ป้องกันการกลายพันธุ์ได้อย่างมาก ไม่ทราบว่าท่านสนใจแลกเปลี่ยนหรือไม่?”

เจ้าของเสียงนั้นคือ ลู่เซวียน ที่นั่งอยู่ในมุม

เมื่อได้ยินว่าผู้ฝึกตนหญิงมีเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณหายากอย่างถั่วเจ็ดอารมณ์ เขารู้สึกสนใจอย่างยิ่ง และต้องการได้มันมาครอบครอง

“ดูเหมือนข้าจะกลายเป็นคนที่ชอบสะสมเมล็ดพันธุ์มากขึ้นเรื่อย ๆ เพียงแค่เห็นเมล็ดพันธุ์หายาก ก็อยากจะได้มันมาครอบครอง ยิ่งมันหายากมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งอยากได้มากขึ้นเท่านั้น”

“ถึงแม้ในสวนพืชวิญญาณจะมีพืชมากมายแล้ว แต่ข้าก็ยังห้ามใจไม่ได้”

ลู่เซวียนคิดในใจ

“เมล็ดบัวเพลิงกลางธรณี?”

ผู้ฝึกตนหญิงมีสีหน้าตกตะลึง ดวงตาของเธอเปล่งประกายขึ้นทันที การได้แลกกับสมบัติเช่นนี้เป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายของเธอมาก

“ถ้าได้มัน ข้าก็จะมีโอกาสเข้าไปสำรวจดินแดนที่เต็มไปด้วยปีศาจได้แล้ว”

เธอยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับลู่เซวียนด้วยเสียงกระแสจิต

“ข้ายินดีมาก”