บทที่ 164 การปรับปรุงสายพันธุ์พืชวิญญาณ

จากการทำภารกิจทั้งสองครั้ง เหยาหลี่ได้รับประโยชน์ไม่น้อย แม้ว่าจะไม่ได้ผลตอบแทนเป็นจำนวนมาก แต่ก็ได้รับความไว้วางใจจากผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานที่อยู่เบื้องหลังเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ดังนั้น เหยาหลี่จึงมั่นใจในตัวลู่เซวียนมาก และรีบมาหาเขาทันทีที่ได้รับโอกาส

“ศิษย์พี่เหยา มีเรื่องอะไรหรือ?”

ลู่เซวียนถามด้วยความสงสัย

“ศิษย์น้องลู่เคยได้ยินเรื่องการปรับปรุงสายพันธุ์พืชวิญญาณหรือไม่?”

ลู่เซวียนส่ายหัว เขาเป็นเพียงผู้ที่มาจากนอกสำนัก แม้ว่าเขาจะได้เรียนรู้ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับพืชวิญญาณและสัตว์วิญญาณหลังจากเข้ามาในสำนัก แต่เขายังไม่มีความเชี่ยวชาญมากนัก

เช่น การปรับปรุงสายพันธุ์พืช เขาเพียงรู้จักการปลูกหญ้าวิญญาณและโสมเลือดหยก แต่เรื่องการปรับปรุงพันธุ์พืชวิญญาณนั้น เขายังไม่เคยสัมผัสเลย

อย่างไรก็ตาม การที่เขาได้เพาะปลูกพืชวิญญาณหลายชนิดก็ทำให้เขาเริ่มเข้าใจเรื่องนี้บ้างเล็กน้อย

เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตลาดหลินหยาง เมื่อมีปีศาจบุกเข้ามาทำให้พืชวิญญาณในหอไป่เฉ่าถังเกิดการเปลี่ยนแปลง แม้เขาจะจัดการกับปีศาจได้แล้ว แต่หากมีพืชที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นรอดชีวิต มันอาจกลายเป็นพืชวิญญาณสายพันธุ์ใหม่

หรืออีกกรณีคือศิษย์พี่ผู้ที่ชื่นชอบผลเพลิงร้อนแรง การที่นางปลูกพืชวิญญาณในสภาพแวดล้อมที่มีอิทธิพลของไฟหยินตลอดเวลา อาจทำให้ผลที่นางเก็บเกี่ยวได้แตกต่างจากผลเพลิงร้อนแรงปกติ

ลู่เซวียนยังนึกถึงพญางูเกล็ดหมึกพันธุ์ผสม การที่สัตว์อสูรสามารถผสมพันธุ์กันจนเกิดเป็นลูกผสมได้ นั่นหมายความว่าการปรับปรุงพันธุ์พืชวิญญาณน่าจะเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายกว่า

เมื่อเห็นเขาคิดหนัก เหยาหลี่จึงรีบอธิบายต่อ

“เมื่อไม่นานมานี้ ผู้ฝึกตนอาจารย์เหอได้เพาะพันธุ์พืชวิญญาณสายพันธุ์กลายพันธุ์จำนวนหนึ่ง แต่เนื่องจากท่านมีงานยุ่งและไม่สามารถดูแลพืชวิญญาณเหล่านี้ได้ตลอดเวลา จึงต้องการผู้เชี่ยวชาญในการเพาะปลูกพืชวิญญาณเหล่านี้ทุกวัน

หน้าที่หลักของศิษย์น้องคือตรวจสอบการเติบโตของพืช หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น ต้องรายงานให้อาจารย์ทราบทันที”

ลู่เซวียนพยักหน้าแล้วถามต่อ

“ศิษย์พี่เหยา ข้าต้องทำหน้าที่เพียงลำพังหรือว่ามีศิษย์คนอื่นร่วมด้วย?”

“ถ้าเจ้าตกลง ก็มีเพียงเจ้าเพียงคนเดียว เพราะพืชกลายพันธุ์มีไม่มาก พืชวิญญาณเหล่านี้ต้องการผู้เชี่ยวชาญเพียงคนเดียวเท่านั้น”

“แล้วข้าจะมีอิสระในการทำงานมากน้อยเพียงใด?”

เหยาหลี่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ตราบใดที่ศิษย์น้องสามารถดูแลพืชกลายพันธุ์ให้เติบโตได้ดี อาจารย์เหอก็จะไม่สนใจว่าเจ้าจะทำอะไรในเวลาที่เหลือ”

“ดีมาก ข้าค่อนข้างรักความสบายและไม่ชอบการถูกจำกัดมากนัก หวังว่าศิษย์พี่จะไม่ถือสา”

ลู่เซวียนพยักหน้าอย่างพอใจ เพราะไม่ว่าภารกิจใด เขาจำเป็นต้องมีเวลาเพียงพอที่จะกลับไปดูแลพืชวิญญาณในไร่ของเขา ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้

นอกจากนี้ เขายังไม่ชอบถูกควบคุมหรือมีผู้คนคอยจับตาดู การที่เขาแสดงทักษะการเพาะปลูกพืชวิญญาณออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมก็เพราะเขาสามารถตรวจสอบพืชได้อย่างละเอียด หากมีใครมาคอยจับตาดูอยู่ตลอด ก็อาจทำให้เขาทำงานได้ไม่เต็มที่

หลังจากถามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับภารกิจและแน่ใจว่าไม่มีปัญหา เขาก็ยินดีรับงานนี้

หลังจากจัดการเตรียมตัวในถ้ำเสร็จ ทั้งสองจึงขี่กระเรียนวิญญาณไปยังภูเขาลูกหนึ่ง

“ศิษย์น้องลู่ ทำไมเจ้าถึงไม่ต้องจ่ายศิลาวิญญาณให้กระเรียนวิญญาณเลยล่ะ?”

ระหว่างที่พวกเขาบินผ่านป่า เหยาหลี่อดไม่ได้ที่จะถาม

“ข้ามีความสัมพันธ์เล็กน้อยกับกระเรียนวิญญาณในสำนัก พวกมันไม่รับศิลาวิญญาณจากข้าเลย หลังจากพยายามยัดเยียดให้พวกมันไปหลายครั้ง ข้าก็เลิกคิดจะจ่ายมันแล้ว”

ลู่เซวียนตอบพลางมองไปรอบๆ เห็นต้นไม้สูงใหญ่จำนวนมาก

“นี่คือภูเขาที่อาจารย์เหอพักอยู่ ท่านเชี่ยวชาญด้านการสร้างยันต์ ดังนั้นท่านจึงปลูกต้นไม้ที่สามารถใช้ทำวัสดุสำหรับสร้างยันต์ได้มากมาย”

เหยาหลี่อธิบายเมื่อเห็นลู่เซวียนแสดงความสนใจ

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงบ้านพักขนาดเล็กที่สวยงาม

บ้านพักนั้นล้อมรอบด้วยไม้ไผ่สีเขียวเข้มที่ปลูกอย่างหนาแน่น

เหยาหลี่หยิบป้ายประจำตัวออกมาและแกว่งไปตรงหน้าไม้ไผ่ แสงวิญญาณวาบผ่านไป และประตูไม้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา

เมื่อเข้าไปในลานบ้าน ลู่เซวียนเห็นผู้ฝึกตนหญิงผู้มีท่าทางอ่อนโยนกำลังนั่งสมาธิอยู่ในลาน นางสวมเสื้อผ้าสีอ่อน ท่ามกลางดอกไม้หายากและพืชวิญญาณที่ส่องแสงเรืองรองอยู่เบื้องหลัง

เมื่อได้ยินเสียงคนเข้ามา ภาพที่อยู่เบื้องหลังก็จางหายไป เหลือเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ผู้ฝึกตนหญิงเปิดตาขึ้นมองพวกเขาอย่างสงบ

“อาจารย์เหอ นี่คือลู่เซวียน ศิษย์น้องของข้า เขามีความรู้และทักษะในด้านการเพาะปลูกพืชวิญญาณอย่างยอดเยี่ยม”

เหยาหลี่แนะนำลู่เซวียนให้ผู้ฝึกตนหญิงรู้จัก

“สวัสดีอาจารย์เหอ”

ลู่เซวียนรีบทำความเคารพ

“ศิษย์ลู่ ข้าได้ยินศิษย์หญิงเหยาพูดถึงเจ้าหลายครั้งแล้ว เดิมทีข้าตั้งใจจะไปประกาศภารกิจนี้ที่หอจิปาถะ แต่ศิษย์หญิงเหยาบอกว่าควรให้เจ้าเป็นคนทำ ข้าจึงให้เจ้ามาลองดูก่อน”

ผู้ฝึกตนหญิงยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณที่อาจารย์เหอและศิษย์พี่เหยามอบความไว้วางใจให้ข้า ข้าจะทำอย่างเต็มที่เพื่อดูแลพืชกลายพันธุ์เหล่านี้”

“ดี ข้าเชื่อในตัวเจ้า” ผู้ฝึกตนหญิงยิ้มกว้างขึ้น

“ไปดูพื้นที่เพาะปลูกกันก่อน”

ผู้ฝึกตนหญิงนำทางไปข้างหน้า ขณะที่ลู่เซวียนและเหยาหลี่ตามหลัง ท่ามกลางต้นไม้สูงใหญ่

“ศิษย์ลู่ เจ้าเข้าใจเรื่องการปรับปรุงสายพันธุ์พืชวิญญาณมากน้อยเพียงใด?”

ระหว่างเดิน ผู้ฝึกตนหญิงก็ถามขึ้น

“ไม่มากนัก ข้าขอให้อาจารย์ช่วยอธิบายให้ฟังด้วย”

“การปรับปรุงสายพันธุ์มีสองวิธีหลัก หนึ่งคือการกระตุ้นเมล็ดพืชในระยะการพัฒนา โดยใช้วิธีพิเศษเพื่อกระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในเมล็ด จากนั้นจึงพัฒนาพืชสายพันธุ์ใหม่

อีกวิธีหนึ่งคือการปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อมที่พืชเติบโตหรือเงื่อนไขในการเจริญเติบโต เพื่อให้พืชค่อยๆ ปรับตัวและเกิดการเปลี่ยนแปลงใหม่”

“ทั้งสองวิธีนี้ต้องใช้พลังงานและทรัพยากรมหาศาล แม้ข้าจะอยู่ในขั้นสร้างรากฐาน ก็ไม่สามารถทำการทดลองได้บ่อยครั้ง

นอกจากนี้ การกระตุ้นเมล็ดพืชอาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิด เจ้าไม่อาจรู้ได้ว่าพืชใหม่ที่ได้จะต้องการการดูแลแบบใด และผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร

บางครั้ง เมล็ดทั้งหมดอาจตายไป หรือพืชที่เพาะออกมาอาจมีคุณภาพแย่กว่าพืชเดิมมาก

การใช้วิธีการกระตุ้นพืชเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงก็เป็นเรื่องที่เสี่ยงเช่นกัน เพราะอาจทำให้พืชเสียหายอย่างหนัก การทดลองเหล่านี้ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล”

ผู้ฝึกตนหญิงอธิบายอย่างละเอียด

“ขอบคุณอาจารย์เหอ”

ลู่เซวียนพยักหน้า แต่ในใจก็รู้สึกวุ่นวาย

"การกระตุ้นเมล็ดพืชไม่ใช่ปัญหาสำหรับข้าเลย เพียงแค่ปลูกเมล็ดลงไป ข้าก็จะรู้ถึงระดับ คุณสมบัติ และวิธีการเพาะปลูก หากเมล็ดพืชมีคุณภาพต่ำหรือไร้ประโยชน์ ข้าสามารถคัดทิ้งได้ทันที ไม่ต้องเสียเวลาและทรัพยากร

ส่วนการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมก็ไม่น่าจะมีปัญหา วิธีการกระตุ้นพืชอย่างรุนแรงที่อาจทำให้พืชเสียหาย ข้าสามารถตรวจสอบสภาพพืชได้แบบเรียลไทม์ และสามารถทำการรักษาได้ทันทีหากเกิดความเสียหาย"

"ถ้าอย่างนั้น ข้าก็เหมาะกับการปรับปรุงสายพันธุ์พืชอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว"

ลู่เซวียนคิดอย่างมั่นใจ

"แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดก็คือ ข้าไม่มีหินวิญญาณนี่สิ!"

"แม้จะมีทักษะ แต่หากไม่มีทรัพยากร ก็ย่อมไม่สามารถทำอะไรได้"