บทที่ 77 วิธีการกลั่นเมล็ดพันธุ์วิญญาณ

“สมกับเป็นศิษย์สำนัก แค่ให้สิ่งตอบแทนก็ดูมั่งคั่งเหลือเกิน!”

ลู่เซวียนแอบคิดในใจ เมื่อได้ยินข้อเสนอการตอบแทนจากหญิงสาวชุดแดง

แม้ว่าเมล็ดสนเมฆแดงที่เขาให้เจ้า ลิงสี่ตา ไปจะเป็นเมล็ดคุณภาพยอดเยี่ยม ซึ่งมีมูลค่ามากกว่าผลสนทั่วไปหลายเท่า

แต่ไม่ว่าจะมากเพียงใด ก็เป็นเพียงวัสดุจากพืชวิญญาณขั้นหนึ่งเท่านั้น ยังมีมูลค่าน้อยกว่าอุปกรณ์เวทและโอสถขั้นหนึ่งอยู่ดี แค่ได้อุปกรณ์เวทขั้นหนึ่งก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว ยังไม่รวมโอสถเป่ยหยวนอีกสามเม็ด

อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่ได้สนใจอุปกรณ์เวทและโอสถนัก

ในแปลงพืชวิญญาณของเขามีพืชขั้นหนึ่งและขั้นสองหลายต้น แค่พืชวิญญาณขั้นหนึ่งที่เติบโตเต็มที่ต้นเดียวก็สามารถให้รางวัลที่มีมูลค่าไม่น้อยกว่าอุปกรณ์เวทขั้นหนึ่ง ส่วนโอสถเป่ยหยวน เขามีอยู่ในถุงเก็บของอยู่แล้วสองขวด จึงไม่ค่อยสนใจ

“อุปกรณ์เวทและโอสถที่ท่านมอบให้ แม้จะมีมูลค่ามาก แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการในตอนนี้”

ลู่เซวียนกล่าวปฏิเสธอย่างสุภาพ

“ข้าเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจการฝึกตน แต่หลงใหลในการปลูกพืชวิญญาณ หากท่านมีเมล็ดพันธุ์วิญญาณ หรือวิชาการปลูกพืชวิญญาณ หนังสือที่เกี่ยวข้อง ข้าคงยินดีมาก”

“เมล็ดพันธุ์? วิชา?”

หญิงสาวชุดแดงครุ่นคิด นางเป็นคนที่มุ่งมั่นฝึกตนและวิชายุทธ์มาตลอด จึงไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการปลูกพืชวิญญาณ และแน่นอนว่าไม่มีเมล็ดพันธุ์ติดตัว

วิชาที่นางฝึกฝนก็เป็นวิชาที่เน้นการต่อสู้ ไม่มีวิชาระดับต่ำที่ใช้ในการปลูกพืช

“เจอแล้ว!”

นางหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่มีสีน้ำตาลหม่นออกมาจากถุงเก็บของ

“หนังสือเล่มนี้ชื่อว่า *วิธีจัดการพืชวิญญาณทั่วไป* ข้างในบันทึกเกี่ยวกับพืชวิญญาณขั้นต่ำกว่าหนึ่งร้อยชนิดในโลกการบำเพ็ญเพียร พร้อมวิธีเก็บเกี่ยวและการเก็บรักษา”

“ข้าเก็บมันไว้ในถุงเผื่อเจอสมุนไพรดี ๆ จะได้ไม่พลาด ไม่คิดว่าวันนี้จะมีประโยชน์”

หญิงสาวชุดแดงแลบลิ้นเล็กน้อยอย่างเขินอาย เมื่อเห็นลู่เซวียนทำหน้างง ๆ นางก็อธิบายต่อ

“ในนี้มีแต่ความรู้พื้นฐาน ไม่มีความลับของสำนัก ท่านสามารถตรวจสอบได้อย่างสบายใจ”

“ขอบคุณท่านมาก”

ลู่เซวียนรีบกล่าวตอบ เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนพเนจรที่ไม่มีพื้นฐานความรู้เกี่ยวกับพืชวิญญาณเลย สิ่งที่เขาทำได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะการดูแลพืชวิญญาณในแปลงของตนอย่างใกล้ชิด และอาศัยรางวัลพิเศษจากลูกกลมแสงขาว

สำหรับผู้ฝึกตนในสำนักแล้ว หนังสือเล่มนี้อาจเป็นเพียงพื้นฐาน แต่สำหรับลู่เซวียน มันสำคัญมาก เพราะจะช่วยเติมเต็มความรู้ที่เขาขาด

มูลค่าของหนังสือเล่มนี้ไม่อาจวัดได้ด้วยหินวิญญาณ แต่มันมีค่ามากกว่าเมล็ดสนเมฆแดงที่เขาให้ไปอย่างแน่นอน

เมื่อหญิงสาวชุดแดงเห็นลู่เซวียนรับหนังสือไป เธอก็โล่งใจ ก่อนจะหันไปดุเจ้า ลิงสี่ตา ที่แอบหนีมาขอผลไม้วิญญาณ นางสนทนากับลู่เซวียนไปพลาง และมองไปรอบ ๆ ลานบ้านไปพลาง

นางรู้สึกสงสัยในตัวลู่เซวียน ที่สามารถปลูกพืชวิญญาณคุณภาพสูงอย่างเมล็ดสนเมฆแดงได้

เหนือแปลงพืชวิญญาณ มีหมอกขาวหนาปกคลุม ทำให้การตรวจสอบด้วยสัมผัสวิญญาณของนางถูกขัดขวาง

“หมอกนี้ไม่ธรรมดาเลย ลู่เซวียน ท่านมีค่ายกลที่สามารถขัดขวางสัมผัสวิญญาณของข้าได้”

นางลองตรวจสอบค่ายกลพรางหมอกแค่เพียงผิวเผิน ก่อนจะเก็บสัมผัสวิญญาณกลับมา เพราะรู้ว่าเจ้าของแปลงพืชอยู่ตรงหน้า ไม่ควรละเมิดความเป็นส่วนตัวเกินไป

“ไม่มีทางเลือกอื่น ข้ามีพลังธรรมดา ๆ สิ่งสำคัญทั้งหมดของข้าก็อยู่ในแปลงนี้ ข้าจึงต้องซื้อค่ายกลป้องกันขั้นสองเพื่อรักษาทรัพย์สินของข้า”

“อีกทั้ง ช่วงก่อนตลาดหลินหยางเกิดภัยพิบัติภูตผี ข้าจึงจำเป็นต้องซื้อมันมา”

ลู่เซวียนกล่าวอย่างเรียบ ๆ

“ตลาดหลินหยางก็เป็นเช่นนี้ การรักษาความปลอดภัยสำหรับผู้ฝึกตนนั้นไม่ดีเท่าใดนัก”

“แต่ด้วยความสามารถในการปลูกพืชวิญญาณของท่าน ท่านอาจลองเข้าร่วมสำนักดูก็ได้นะ”

“สำนักจะมอบสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมในการปลูกพืชให้ท่าน มีเมล็ดพันธุ์หลากหลาย พลังวิญญาณก็เข้มข้น ที่สำคัญ สำนักใหญ่ ๆ ยังมีดินแดนที่อุดมสมบูรณ์เหมาะกับนักปลูกพืชเช่นท่านมาก”

“ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระ พรสวรรค์ต่ำต้อย สำนักไหนเล่าจะรับข้า?”

ลู่เซวียนกล่าวอย่างประชดประชัน แต่ในใจก็อดฝันถึงคำพูดของหญิงสาวชุดแดงไม่ได้

ในตลาดหลินหยาง มีผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานเพียงไม่กี่คน และการปลูกพืชวิญญาณขั้นสามก็ถือเป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว

หากใช้วิธีการทั่วไป เขาคงทำได้เพียงปลูกพืชวิญญาณขั้นต่ำ เช่น ชิงเมี่ยวหลิงชาของไป่เฉ่าถัง แต่ถ้าต้องการปลูกพืชขั้นสูงกว่านี้ เขาจำเป็นต้องหามันเอง

มีเพียงในสำนักเท่านั้นที่เขาจะมีโอกาสได้รับเมล็ดพันธุ์วิญญาณหายาก และปลูกพืชวิญญาณขั้นสูงได้

ลู่เซวียนจึงถามหญิงสาวชุดแดงถึงวิธีการเข้าร่วมสำนัก ทั้งสองพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่นางจะพาเจ้า ลิงสี่ตา ที่อิ่มเอมใจจากการกินเมล็ดสนเมฆแดงกลับไป

ลู่เซวียนยังเก็บเมล็ดสนเมฆแดงที่เหลืออีกสี่เม็ดไว้ในถุง เพราะหญิงสาวชุดแดงไม่มีสิ่งที่เขาต้องการ เขาจึงตัดสินใจรอเวลาที่เหมาะสมในภายหลัง

หลังจากเก็บหนังสือสีน้ำตาลหม่นลงในถุงเก็บของแล้ว ลู่เซวียนก็กลับไปตรวจสอบแปลงพืชวิญญาณและดูแลพืชของเขาอย่างใส่ใจ

“ลู่เซวียน? อยู่บ้านไหม?”

ทันใดนั้น เสียงอันดังของผู้ดูแลเหอก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

“มาแล้ว มาแล้ว! ท่านผู้ดูแล วันนี้ลมอะไรพัดท่านมาถึงที่นี่ได้!”

ลู่เซวียนยิ้มอย่างยินดีและรีบเดินไปเปิดประตู ปรากฏว่าผู้ดูแลเหอเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ลู่เซวียนจำได้ว่าเป็นเหออวิ๋นถง หลานสาวของนักปรุงยาขั้นสร้างรากฐาน

“สหายเต๋าเหอ”

ลู่เซวียนทักทาย

“สหายเต๋าลู่ วันนี้ข้ามารบกวน เพราะมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือจากท่าน”

เหออวิ๋นถงยิ้มอย่างจริงใจ ลู่เซวียนสังเกตเห็นว่าท่าทีของนางต่างไปจากครั้งก่อน ๆ ที่พวกเขาเคยพบกัน

“ไม่ทราบว่าข้าจะช่วยอะไรท่านได้บ้าง?”

“ลู่เซวียน เจ้าปลูกสนเมฆแดงคุณภาพดีใช่หรือไม่?”

ผู้ดูแลเหอที่นั่งดื่มน้ำชาอยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น

“ใช่แล้ว”

ลู่เซวียนตอบรับ

“เจ้ามีเมล็ดสนเมฆแดงคุณภาพดีหรือคุณภาพสูงเหลืออยู่หรือไม่?”

เหออวิ๋นถงถามด้วยน้ำเสียงคาดหวัง

เมื่อหญิงสาวชุดแดงกลับไปยังสวนของตระกูลหวังหลังจากพูดคุยกับกลุ่มคน เธอได้รู้ว่านางได้เมล็ดสนเมฆแดงจากลู่เซวียน เหออวิ๋นถงจึงจดจำเรื่องนี้ไว้ และเมื่อกลับไปที่ไป่เฉ่าถัง นางจึงขอให้ผู้ดูแลเหอพามาพบลู่เซวียน เพื่อขอเมล็ดสนเมฆแดงเพิ่มเติม เพื่อจะนำไปให้นาง

ลู่เซวียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหยิบเมล็ดสนเมฆแดงสามเม็ดออกจากถุงเก็บของ

“สองเม็ดนี้เป็นคุณภาพสูง ส่วนอีกเม็ดหนึ่งเป็นคุณภาพสมบูรณ์แบบ”

เหออวิ๋นถงตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

ผู้ดูแลเหอมองลู่เซวียนด้วยความพึงพอใจ

“เจ้าต้องการอะไร?”

เหออวิ๋นถงเก็บความตื่นเต้นลง และถามลู่เซวียนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ลู่เซวียนที่หยิบเมล็ดสนเมฆแดงคุณภาพสูงและคุณภาพสมบูรณ์แบบออกมานี้ แน่นอนว่าต้องการแลกเปลี่ยนบางสิ่ง

“ข้าต้องการวิธีการกลั่นเมล็ดพันธุ์วิญญาณสองแบบ แบบหนึ่งสำหรับหญ้าวิญญาณ และอีกแบบหนึ่งสำหรับเมล็ดพันธุ์วิญญาณขั้นหนึ่งชนิดใดก็ได้”

ลู่เซวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

สิ่งที่เขาไม่ได้จากหญิงสาวชุดแดง อาจได้จากเหออวิ๋นถงแทน

จากที่เขารู้ ไป่เฉ่าถังมีวิธีการกลั่นเมล็ดพันธุ์วิญญาณหลายแบบ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาอย่างมาก