บทที่ 46 แมลงหกปีกแห่งจิตเดียว

###

“ลงมาเถอะ”

ลู่เซวียนกล่าวกับลูกแมวป่าทะยานเมฆ ที่เกาะอยู่บนบ่าของเขา ขณะเขาพาต้นอ่อน ชิงเมี่ยวหลิงชา ทั้งสามกลับมาที่สวน

ลูกแมวป่าทะยานเมฆจ้องลู่เซวียนด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะลงมาเบา ๆ และเดินตรงไปยังบ่อน้ำวิญญาณ

ลู่เซวียนมาที่มุมหนึ่งของสวน เขาแบ่งพื้นที่ว่างของแปลงปลูก จากนั้นใช้ วิชาเรียกดิน ทำให้เกิดหลุมสามหลุม แล้ววางต้นอ่อน ชิงเมี่ยวหลิงชา อย่างเบามือ

หลังจากปลูกต้นชาจนเรียบร้อย เขาก็เพ่งสมาธิไปยังต้นชาอ่อน ๆ เหล่านั้น

“น้ำที่บริสุทธิ์ที่สุดเท่านั้นจึงจะสามารถปลูกชาที่ดีที่สุดได้”

“การรดด้วยน้ำจากบ่อน้ำวิญญาณจะทำให้มีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้น”

“ต้น ชิงเมี่ยวหลิงชา มีพลังบริสุทธิ์ในกิ่งใบ ห้ามไม่ให้สิ่งชั่วร้ายหรือสิ่งสกปรกเข้าใกล้ต้นชาเป็นเวลานาน มิฉะนั้นจะส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโต”

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของลู่เซวียน เขารับรู้ถึงความต้องการของต้นชาและข้อควรระวังได้ในทันที

“การรดด้วยน้ำจากบ่อน้ำวิญญาณ นั่นไม่ยาก เพราะในสวนนี้มีบ่อน้ำวิญญาณอยู่แล้ว และยังมีน้ำจากแหล่งใต้ดินไหลซึมเข้ามาอยู่ตลอด ทำให้เพียงพอที่จะเลี้ยงดูต้นอ่อน ชิงเมี่ยวหลิงชา ทั้งสามได้อย่างสบาย”

“ส่วนเรื่องสิ่งชั่วร้ายและสิ่งสกปรก ข้านี่เป็นคนบริสุทธิ์ ไม่มีทางให้สิ่งเหล่านั้นมาแปดเปื้อน”

“อืม ต่อไปคงต้องให้สองสามีภรรยาตระกูลหวังเข้ามาในสวนให้น้อยลงหน่อย จะได้ไม่ปนเปื้อนพืชชาอันบริสุทธิ์ของข้า”

เขาใช้ วิชาเสกฝนวิญญาณ เพื่อรดน้ำต้นอ่อน ชิงเมี่ยวหลิงชา อย่างเต็มที่ จากนั้นเขาก็เดินไปยังอีกด้านของสวน

ที่มุมหนึ่งของแปลงปลูก มีหมอกลอยอ้อยอิ่งปกคลุมอยู่เป็นบริเวณกว้าง

หมอกนี้หนาทึบ มองไม่เห็นชัดเจน แม้แต่การใช้สัมผัสวิญญาณก็ยังรู้สึกติดขัด

ต้นควันมายา ระดับสามเหมือนจะกลายเป็นหมอก ค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับหมอกบางเบานั้น

“ฮ่า คิดจะเล่นซ่อนแอบกับข้าหรือ?”

ลู่เซวียนเพ่งสมาธิและสำรวจในหมอกนั้น ไม่นานเขาก็หาตำแหน่งของต้นอ่อน ควันมายา เจอ

เมื่อใช้วิชาเสกฝนวิญญาณ หมอกบาง ๆ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ก่อนที่จะรวมตัวกันจนทำให้ต้นอ่อน ควันมายา ปรากฏขึ้นมา

หลังจากรดน้ำต้นอ่อน ควันมายา เสร็จ เขาก็เดินสำรวจพืชในสวนอีกครั้ง และยืนยันว่าพืชทุกต้นเจริญเติบโตได้ดี ก่อนจะกลับเข้าบ้าน

เมื่อกลับเข้าบ้าน ลู่เซวียนนั่งลงที่โต๊ะและเริ่มนับหินวิญญาณในมือ

ครั้งนี้เขาได้หินวิญญาณทั้งหมดเจ็ดสิบเจ็ดก้อนจากการขาย หญ้าวิญญาณ จำนวนยี่สิบสองต้น และใช้หกสิบหินวิญญาณไปกับการซื้อต้นอ่อน ชิงเมี่ยวหลิงชา สามต้น โชคดีที่นักปลูกพืชวิญญาณสามคนได้มอบหินวิญญาณให้อีกหนึ่งร้อยก้อน ทำให้เขาได้กำไรรวมเกือบหนึ่งร้อยยี่สิบหินวิญญาณ

เมื่อรวมกับหินวิญญาณที่มีอยู่ในมือ ทำให้เขามีทั้งหมดสองร้อยกว่าก้อน

“สองร้อยกว่าหินวิญญาณ และเมื่อ หญ้าวิญญาณ เจริญเติบโตเต็มที่ รวมถึงต้น สนเมฆแดง ที่กำลังจะโตเต็มที่ ทรัพย์สินของข้าก็คงจะเพิ่มขึ้นอีกครั้ง”

ลู่เซวียนมองกองหินวิญญาณเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณบนโต๊ะ แล้วคิดอย่างมีความสุข

“น้องลู่ เจ้าจะอยู่ที่นั่นหรือเปล่า? ภรรยาของข้าทำอาหารเต็มโต๊ะ เจ้าจะมาแบ่งดื่มกินกับข้าไหม?”

เสียงของหวังซานดังขึ้นมาจากนอกบ้าน

ลู่เซวียนไม่แน่ใจว่านั่นเป็นเพียงความรู้สึกของเขาหรือไม่ แต่เสียงของหวังซานฟังดูร่าเริงกว่าปกติ

ขนบนร่างกายของลู่เซวียนลุกซู่ เขาแอบแบ่งกระบี่เงินผ่าแยกออกเป็นหลายสิบส่วนล่องลอยรอบตัว และถือยันต์กระบี่หมื่นศาสตราระดับสองไว้ในมือ

“พี่หวัง วันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยจากการปลูกพืชวิญญาณ มีอาการปวดหัวเล็กน้อย ข้าคงไม่สะดวกไปดื่มกิน ไว้คราวหน้าข้าจะไปลิ้มลองฝีมือภรรยาของท่าน”

เขาตอบปัดอย่างสุภาพเพื่อแก้ตัวให้กับหวังซาน

“เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเถิด”

หวังซานตอบกลับมา ก่อนจะเดินจากไป

ที่บ้านตระกูลหวัง

ภายในห้องโถงหลัก มีโต๊ะไม้มะฮอกกานีสีแดงตั้งอยู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารกว่า 10 จาน รวมถึงเนื้อสัตว์อสูรซึ่งเป็นวัตถุดิบหายาก ภรรยาของหวังซานนั่งอยู่เงียบ ๆ ที่โต๊ะ

“ลู่เซวียนบอกว่ารู้สึกไม่สบาย ไม่สะดวกที่จะมา เรามากินกันสองคนก็พอ”

“อืม ข้าตามท่าน”

ภรรยาของหวังซานตอบอย่างนุ่มนวล ก่อนจะลุกไปตักข้าวให้เขา

“ขอบใจนะภรรยา”

หวังซานมองมือที่นุ่มนวลของภรรยาใหม่ที่กำลังยื่นมาให้เขา รู้สึกอิ่มเอมใจ

เมื่อเขาซื้อนางมาจากตลาดมืด แต่เดิมเขาตั้งใจเพียงเพื่อแก้ความเหงาในชีวิต แต่ผลลัพธ์กลับเกินคาด นางทำให้เขามีความสุขจนแทบไม่อยากละจากไปไหน

ที่สำคัญ หลังจากเวลาผ่านไป เขาเริ่มรู้สึกถึงความสามารถที่เพิ่มขึ้นและเหมือนว่าเขากำลังจะทะลุไปยังระดับฝึกปราณขั้นที่หก

นี่ทำให้เขาหลงรักภรรยาคนนี้ยิ่งกว่าเดิม และติดใจในความสุขที่นางมอบให้จนไม่อยากไปที่หอนางโลมที่เคยชอบไปอีกเลย

“ข้าไม่อยากให้ภรรยาของข้าต้องลำบากเลยจริง ๆ”

หวังซานพูดพร้อมกับลูบมือของนางเบา ๆ

“ท่านไม่อยากให้ข้าลำบากจริง ๆ หรือ?”

ภรรยาของเขาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับสายตาที่ชวนให้หลงใหล และมีไฝเล็ก ๆ ที่หางตาซึ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับนาง

“แน่นอน ข้ารักเจ้า จะปล่อยให้เจ้าลำบากได้อย่างไร?”

“ถ้าหากข้าตั้งท้องขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะ? ข้าได้ยินว่าช่วงตั้งท้องนั้นเจ็บปวดและทรมานมาก”

ภรรยาของเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูน่าสงสาร

“อืม...”

ในขณะที่หวังซานกำลังลังเล ภรรยาของเขาก็แอบดึงมือกลับไปอย่างไม่ทันสังเกต ปากของนางเผยรอยยิ้มเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้น ท่านลองตั้งท้องแทนข้าเถอะ!”

หวังซานกำลังจะปฏิเสธ แต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงความต้องการแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในร่างกาย ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังก่อตัวขึ้นในท้องของเขา

“ได้สิ!”

ความต้องการนี้รุนแรงมากจนเขายอมตกลงโดยไม่รู้ตัว

ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก ท้องของเขาก็เริ่มขยายออก เสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากท้อง และเนื้อหนังของเขาก็เริ่มยุบลงอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก ท้องของเขาขยายใหญ่ขึ้นจนเหมือนลูกบอล ขณะที่ร่างกายส่วนอื่น ๆ ของเขากลายเป็นเพียงซากแห้ง ๆ มีเพียงหนังหุ้มกระดูก

“ท่านช่วยข้าตั้งท้องได้แล้ว!”

ภรรยาของหวังซานกล่าวด้วยแก้มที่แดงก่ำ ดวงตาเปล่งประกายมองท้องใหญ่โตของหวังซานอย่างหลงใหล

ในขณะเดียวกัน ที่สวนของตระกูลหวัง กิ่งก้านของต้นไม้ต้นหนึ่งแตกออก และแมลงตัวเล็ก ๆ เกือบโปร่งใสพุ่งออกมาจากรอยแตกนั้น

แมลงตัวนั้นยาวประมาณสองนิ้ว มีปีกหกปีกที่บางเหมือนปีกจักจั่น บนปีกมีลวดลายจาง ๆ

ในขณะนั้น ลวดลายบนปีกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ พร้อมกับเสียงครางเบา ๆ ด้วยความกังวลของแมลงหกปีกตัวนั้น

ที่ หอผู้บังคับกฏ ซึ่งอยู่ห่างออกไปกว่าสิบลี้

หลิงเผิง ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูง กำลังมองไปที่แมลงหกปีกตัวหนึ่งที่แสดงอาการกังวลเช่นกัน ใบหน้าของเขาแสดงความเคร่งเครียดออกมา

“ในที่สุดมันก็ปรากฏตัวแล้ว”

แมลงประหลาดตัวนี้มีชื่อว่า แมลงหกปีกแห่งจิตเดียว มันมีความสามารถในการซ่อนตัวสูงมาก หากมันรู้สึกถึงการมีอยู่ของพลังชั่วร้าย มันจะเกิดการเปลี่ยนแปลงในทันที อีกตัวหนึ่งซึ่งอยู่ในระยะใกล้จะรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้เช่นกันและแสดงอาการตอบสนอง

ยิ่งพลังชั่วร้ายมีมากเท่าไหร่ การตอบสนองก็จะยิ่งรุนแรง

หลิงเผิงเคยได้รับข่าวว่าหวังซานอาจถูกพลังชั่วร้ายครอบงำ เขาจึงแอบทำการสืบสวนแต่ไม่พบอะไร จึงทิ้งแมลงหกปีกแห่งจิตเดียวไว้ที่บ้านตระกูลหวังเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ตลอดเวลา

ในที่สุดก็ถึงวันที่พลังชั่วร้ายเผยตัว

“ศิษย์พี่ ข้าต้องรบกวนท่านไปกับข้าด้วย ดูจากปฏิกิริยาของแมลง ข้ากลัวว่าจะจัดการมันได้ไม่หมด”

เขาหันไปพูดกับศิษย์พี่ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งมีรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าอยู่กลางหน้าผาก บางครั้งมีประกายไฟแลบผ่าน

....

.......

........

คนอ่านน้อยมากT_T