บทที่ 7: เหล่าเอ็กซ์เมนผู้น่าตกตะลึง

บทที่ 7: เหล่าเอ็กซ์เมนผู้น่าตกตะลึง

"ระวัง!"

แคลริซกรีดร้องด้วยความตกใจ

เจสันไม่ได้เก่งแค่ปากดีรังแกเพื่อนไปวันๆ แต่เขาเป็นมนุษย์กลายพันธุ์สายพละกำลัง ที่มีแรงเยอะกว่ามนุษย์กลายพันธุ์คนอื่นโดยธรรมชาติ

ลำพังแรงปกติก็ปาเข้าไป 500 ปอนด์แล้ว!

ยิ่งพอใช้พลังกลายพันธุ์ขยายแรง 20 เท่า แรงนั่นก็พุ่งไปถึง 10,000 ปอนด์!

เท่ากับแรงปะทะหนักถึง 5 ตัน!

หมัดเดียวหนัก 5 ตัน พลังทำลายล้างขนาดนี้มันน่ากลัวชัดๆ!

"ไม่ต้องกลัว ฉันไม่เอาถึงตายหรอก เดี๋ยวศาสตราจารย์เอ็กซ์จะลงโทษเอา"

"แค่จะหักขา แล้วก็แขนแก"

"จากนั้นค่อยเลาะฟันแกออก จะได้รู้สำนึกว่าคนอย่างแกไม่ควรมาแหยมกับฉัน!"

เจสันแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

ถึงจะอายุแค่ 14 แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนปีศาจกลับชาติมาเกิดไม่มีผิด

"ก็ไม่เห็นจะแรงขนาดนั้นนี่นา!"

หลี่ฮ่าวเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ถึงอีกฝ่ายจะดูน่าเกรงขามจนแคลริซร้องลั่น

แต่เขากลับรู้สึกว่าหมัดนั้นแม้จะดูดี แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด

"น่าจะรับไหว!"

สัญชาตญาณบอกแบบนั้น

เขาเผลอยกมือขึ้น แล้วปล่อยหมัดสวนออกไปเต็มแรง

ปัง! สองหมัดปะทะกันสนั่น

"จบกัน!"

ใจของแคลริซหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เธอรีบหันหลังกลับจะไปตามอาจารย์

ถ้ารักษาทัน ด้วยพลังฟื้นตัวของมนุษย์กลายพันธุ์อาจจะยังพอไหว

ไม่งั้นหลี่ฮ่าวเทียนคงต้องพิการแน่

และแคลริซที่นับถือหลี่ฮ่าวเทียนเป็นเพื่อนเพียงคนเดียว ยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด เธอทนดูเขาพิการไม่ได้

ถ้าเป็นแบบนั้น หลี่ฮ่าวเทียนต้องโดนรังแกหนักกว่าเดิมแน่

และคนที่โดนรังแกมาตั้งแต่เด็กอย่างแคลริซ รู้ซึ้งดีว่าชีวิตแบบนั้นมันทรมานแค่ไหน

"อ๊ากกก!!!"

แต่ทว่า วินาทีนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น

ร่างของแคลริซชะงักกึก เธอเผลอหันกลับไปมอง

แล้วก็ได้เห็นภาพที่เหลือเชื่อ!

แขนขวาของเจสันบิดเบี้ยวผิดรูป กระดูกแขนท่อนล่างแทงทะลุผิวหนังและกล้ามเนื้อออกมาอย่างน่าสยดสยอง

"นะ... นี่มัน..."

แคลริซเอามือปิดปาก มองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง

หลี่ฮ่าวเทียนวัดพลังกับเจสัน มนุษย์กลายพันธุ์สายพละกำลัง

แถมยังชนะ... แล้วยังเป็นฝ่ายเหนือกว่าด้วย?

"เป็นไปได้ยังไง?"

สไปค์ที่กำลังจะกระโจนเข้าใส่ ตัวสั่นงันงกจนหยุดกึก

สภาพตอนนี้ของเขาที่เพิ่งแปลงร่างเป็นหมาป่าเสร็จ ดูเหมือนไซบีเรียนฮัสกี้ที่โดนทิเบตันมาสติฟฟ์ขย้ำจนหงอ

"หมัดของเจสันหนักตั้ง 10,000 ปอนด์นะเว้ย!"

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ขนาดเขาแปลงร่างเป็นสัตว์ร้ายเต็มตัว แรงยังแค่ประมาณ 2 ตัน

แต่เจสันที่เป็นสายพละกำลังเพียวๆ มีแรงมหาศาลถึง 5 ตัน!

พลังน่ากลัวขนาดนั้น แต่กลับแพ้ไอ้หนุ่มผิวเหลืองตัวผอมแห้งนี่... สไปค์รีบหยุดความคิด ไม่กล้าเอ่ยคำดูถูกสามคำนั้นอีก

ถ้าอีกฝ่ายต่อยแขนขวาเจสันจนพิการได้ในหมัดเดียว ก็แปลว่าฆ่าเขาได้ในหมัดเดียวเหมือนกัน

ถึงจะมีศาสตราจารย์เอ็กซ์คุมอยู่ที่นี่ คงไม่มีใครตายจริงๆ หรอก

แต่เขาก็ไม่อยากพิการเหมือนกัน

"มือฉัน!!!"

เจสันกุมแขนตัวเอง กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ยังไงซะเขาก็เป็นแค่เด็กนักเรียนอายุ 14

ถึงยีนกลายพันธุ์จะทำให้แรงเยอะกว่าคนทั่วไปมหาศาล แต่จิตใจก็ไม่ได้เข้มแข็งไปกว่าเด็กวัยเดียวกันเท่าไหร่นัก

"จากนี้ไป อย่าให้ฉันเห็นแกเข้าใกล้แคลริซอีก แล้วก็ไม่อยากได้ยินคำดูถูกสามคำนั้นด้วย"

"ไม่งั้น ฉันไม่รังเกียจที่จะฉีกปากแกทิ้งซะ!"

หลี่ฮ่าวเทียนพูดเสียงเรียบ

แต่ในใจเขาก็แอบหวั่นไหวเหมือนกัน

"ที่แท้แรงฉันก็เยอะขนาดนี้เชียว!"

ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งจะประเมินพละกำลังของตัวเองได้คร่าวๆ

จากความทรงจำ เจสันคนนี้เป็นมนุษย์กลายพันธุ์สายพละกำลังขนานแท้

หมัดเดียวหนักเกือบ 5 ตัน

แต่อีกฝ่ายกลับรับหมัดเขาไม่ได้!

แสดงว่าแรงของหลี่ฮ่าวเทียนต้องมากกว่า 5 ตันแน่นอน

"เมื่อกี้ฉันออกแรงไปแค่ครึ่งเดียว ก็เท่ากับ 5 ตันแล้ว"

"งั้นแปลว่าฉันน่าจะมีแรงเกือบ 10 ตันเลยสิ!"

ใจหลี่ฮ่าวเทียนเต้นรัว

แม้แต่ตัวเขาเองยังตกใจกับตัวเลขนี้

"สมกับที่เป็นผู้มีระบบ เทพจริงๆ!"

หลี่ฮ่าวเทียนพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

"แต่เดี๋ยวนะ ในเมื่อมีระบบแล้ว สร้างหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูก็น่าจะได้นี่นา"

เขานึกขึ้นได้

งั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องมาทดสอบงี่เง่าพวกนี้แล้วสิ

แค่สร้างหน้าต่างสถานะ ก็รู้หมดเปลือกแล้วว่าตัวเองเก่งแค่ไหน

"โง่จริงๆ เลยฉัน!"

"ลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้ยังไง!"

หลี่ฮ่าวเทียนรู้สึกขำตัวเองในใจ

อ่านนิยายแนวระบบมาก็ตั้งเยอะ ดันลืมเรื่องพื้นฐานแบบนี้ไปซะได้

"แก!!!"

เจสันเงยหน้าขึ้นมา ตาลุกวาวด้วยความโกรธจ้องเขม็งไปที่หลี่ฮ่าวเทียน ในใจเดือดดาลสุดขีด

"พอได้แล้ว!"

ทันใดนั้น ชายหญิงคู่หนึ่งก็เดินเข้ามาในสนามฝึก

"สตอร์ม โอโรโร่ กับ ไซคลอปส์ สกอตต์!"

หลี่ฮ่าวเทียนเงยหน้ามองและจำทั้งสองคนได้ทันที

"เรื่องนี้จบแค่นี้ ฉันไม่อยากเห็นการทะเลาะวิวาทในโรงเรียน"

ไซคลอปส์ สกอตต์ เอ่ยขึ้น

"อาจารย์ครับ มันหักมือผม!!!" เจสันตะโกนฟ้องทันที

"หุบปาก!"

"เจสัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าสองปีมานี้แกแอบรวมหัวกับเพื่อนแกล้งแคลริซ แล้วก็รังแกเด็กที่อ่อนแอกว่า"

"เดิมทีฉันกะจะหาเวลามาตักเตือนแกเร็วๆ นี้อยู่แล้ว"

"แต่ในเมื่อหลี่ฮ่าวเทียนสั่งสอนแกไปแล้ว ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับแกเหมือนกัน"

"หวังว่าแกจะจำใส่กะโหลกไว้!"

สตอร์ม โอโรโร่ พูดเสียงเข้ม

ไม่ใช่เพราะเป็นอาจารย์แล้วจะออกหน้าไม่ได้

แต่โอโรโร่เองก็คันไม้คันมืออยากสั่งสอนเด็กนิสัยเสียอย่างเจสันมานานแล้ว

อายุก็แค่นี้ แต่นิสัยแย่เหลือเกิน

"เจสัน สองปีมานี้ฝีมือแกไม่พัฒนาขึ้นเลยนะ แต่ความอวดดีนี่พองตัวขึ้นเยอะเชียว"

"หวังว่าแกจะไม่หลงระเริงไปกับพลังจนเสียคนนะ"

"ไม่งั้นสักวัน คนที่แกต้องเจอจะไม่ใช่อาจารย์จากโรงเรียนเซเวียร์"

"แต่จะเป็นฉัน ในฐานะเอ็กซ์เมน!"

ไซคลอปส์ สกอตต์ พูดเสียงเย็นชา

ลึกๆ แล้วเขาดูถูกคนไร้ค่าแบบเจสันที่รังแกพวกเดียวกันเอง

เพียงแต่ศาสตราจารย์เอ็กซ์หวังให้ทุกคนในโรงเรียนอยู่กันเหมือนครอบครัว

"หลี่ฮ่าวเทียน เธอทำได้เยี่ยมมาก!"

"กล้าออกหน้าปกป้องเพื่อนที่ถูกรังแกในเวลาคับขัน"

"หวังว่าเธอจะรักษาจิตใจที่ดีงามแบบนี้ไว้ตลอดไป ไม่หลงระเริงไปกับพลังนะ!"

สตอร์ม โอโรโร่ กล่าวชม

จากนั้นทั้งสองก็คุยกับหลี่ฮ่าวเทียนและแคลริซต่ออีกหน่อย

แล้วจึงเดินจากไป

พร้อมกับลากตัวเจสันที่สภาพดูไม่ได้กับเพื่อนอีกสองคนไปด้วย...

"คุณคิดว่าไง?"

พอกลับมาถึงตึกเรียน สตอร์ม โอโรโร่ ก็หันไปถามไซคลอปส์ สกอตต์

"เหลือเชื่อจริงๆ!"

"หลี่ฮ่าวเทียนที่ดูผอมแห้งคนนั้น กลับมีพลังมหาศาลถึงขนาดต่อยแขนเจสันที่เป็นสายพละกำลังหักได้ในหมัดเดียว"

สกอตต์พูดด้วยความตกใจ

เมื่อครู่พวกเขาต้องรักษามาดเอ็กซ์เมนไว้เลยไม่ได้แสดงอาการ

แต่ตอนนี้ ทั้งคู่ต่างเห็นแววตาตื่นตะลึงของกันและกัน