บทที่ 116: สังหารอสรพิษ (ตอนฟรี)

แลมเบิร์ตนำอัศวินชั้นยอดสิบสองนาย ย่ำหิมะไปข้างหน้า

ทุกย่างก้าวของพวกเขาล้วนระมัดระวังอย่างยิ่ง ไม่กล้าที่จะทิ้งเสียงใดๆ ไว้

พร้อมกับการที่รังของอสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในอากาศก็อบอวลไปด้วยแรงกดดันที่น่าอึดอัด

และเสียงลมหายใจของงูยักษ์ก็ราวกับเสียงฟ้าร้องที่ทุ้มต่ำ ดังก้องไปทั่วหุบเขาอย่างเป็นจังหวะ

ทุกลมหายใจของมันแฝงไว้ด้วยไอเย็นพิเศษ ทำใหุ้ณหภูมิในอากาศรอบข้างลดลงหลายองศา

ร่างกายมหึมาขยับตัวเล็กน้อย ราวกับในยามหลับใหลก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่เข้ามาใกล้ ทำเอาคนอดไม่ได้ที่จะใจหายใจคว่ำ

ทันใดนั้น เสียงน้ำแข็งแตกที่แผ่วเบาก็ทำลายความเงียบสงบของหุบเขา

คืออัศวินหนุ่มคนหนึ่งที่เหยียบลงบนน้ำแข็งบางๆ บนพื้นผิว เสียงเบาๆ ในยามปกติแทบจะไม่ได้ยิน

แต่ในบรรยากาศที่เงียบสงัดเช่นนี้ มันกลับเสียดหูราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย

"ชู่ว์" แลมเบิร์ตหันกลับมาทันที สายตาแฝงไว้ด้วยไอเย็นเล็กน้อย

เหล่าอัศวินรีบกลั้นหายใจทันที นิ่งราวกับน้ำแข็ง

รอจนกระทั่งแน่ใจว่าอสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งไม่ได้สังเกตเห็นเสียงเล็กๆนี้แล้ว แลมเบิร์ตถึงได้พยักหน้าเบาๆ เป็นสัญญาณให้ทุกคนเดินหน้าต่อไป

ทุกคนค่อยๆ ย่างก้าวอีกครั้ง ครั้งนี้ยิ่งระมัดระวังมากขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวราวกับภูตผีที่เบาและไร้เสียง

เงาร่างของคนสิบสามคนราวกับเงาดำที่ละลายหายไปในน้ำแข็งและหิมะ เข้าใกล้ยังอสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งมหึมาตัวนั้น

แม้ว่าเพื่อที่จะไม่ให้เกิดเสียงใดๆ พวกเขาได้ชะลอฝีเท้าลง แต่ท้ายที่สุดแล้วความเร็วของอัศวินชั้นยอดก็ยังเร็วกว่าคนธรรมดาหลายเท่า

ไม่นานนัก ทุกคนก็ได้มาถึงตำแหน่งที่กำหนดไว้

แลมเบิร์ตพยักหน้าเล็กน้อยให้หลุยส์ เป็นสัญญาณว่าทุกคนพร้อมแล้ว

ที่ปากหุบเขาไกลออกไป มือของหลุยส์ค่อยๆลดลง ราวกับสัญญาณแตรศึกในลมและหิมะ ส่งสัญญาณไปถึงสายตาของอัศวินทุกคนในทันที

"ขว้าง!"

อัศวินสิบสามนายเคลื่อนไหวแทบจะพร้อมกัน หอกหลุดจากมือ แหวกอากาศออกไป

หอกทุกเล่มแฝงไว้ด้วยเสียงสั่นสะเทือนที่ฉีกกระชากอากาศ พุ่งเข้าใส่อสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็ง!

"โครม!"

บริเวณที่เปราะบางของลำคอของอสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งระเบิดออกทันที

คลื่นกระแทกพร้อมกับเศษน้ำแข็งและเกล็ดหิมะกระจายไปทั่ว เกล็ดขนาดยักษ์ร่วงหล่นราวกับห่าฝน เสียงระเบิดดังสนั่นฟ้าดิน ราวกับทั้งหุบเขาเดือดพล่านในชั่วพริบตานี้

อสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งที่กำลังสั่นสะเทือนเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรง ร่างกายมหึมาราวกับกำลังต่อต้านการมาถึงของความตาย

ทั้งหุบเขาสั่นสะเทือนเพราะการดิ้นรนของงูยักษ์ แม้แต่ผนังหินก็ยังปริแตกในแรงสั่นสะเทือน ก่อให้เกิดคลื่นที่น่าตกตะลึง

"ถอย!" แลมเบิร์ตตะโกนลั่น แต่เสียงแทบจะถูกเสียงคำรามกลบไป

อัศวินทุกคนหันกลับทันที ถอยกลับอย่างรวดเร็ว

ผิวหนังของอัศวินสองสามคนยังถูกเศษน้ำแข็งที่กระเด็นมาบาด เลือดซึมออกมา แต่ไม่มีใครหยุดฝีเท้าเพราะเหตุนี้ ทุกคนล้วนรีบหนีห่างอย่างรวดเร็ว

อสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งอ้าปากส่งเสียงร้องที่แสบแก้วหู ไอเย็นพัดถล่มราวกับพายุ แช่แข็งก้อนหินสองสามก้อนในทันที

หางฟาดไปมาในอากาศอย่างรุนแรง แทบจะสามารถกวาดทุกสิ่งทุกอย่างให้ล้มลงได้

แต่การเคลื่อนไหวของมันก็เริ่มช้าลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็แข็งทื่อ

อันที่จริงลำคอของมันเมื่อครู่ก็ได้ระเบิดแหลกไปโดยสิ้นเชิงแล้ว ศูนย์กลางระบบประสาทถูกทำลาย ก็นับว่าตายแล้ว

การโต้กลับที่รุนแรงมหาศาลเหล่านี้ อันที่จริงก็เป็นเพียงแค่การดิ้นรนตามสัญชาตญาณก่อนตายเท่านั้น

สุดท้าย อสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งก็ล้มลงในลมและหิมะ

หางยังคงพลิกไปมา แต่ชีวิตของมันได้ดับสิ้นไปแล้ว

ร่างกายมหึมานอนนิ่งอยู่ในน้ำแข็งและหิมะ รอบข้างอบอวลไปด้วยควันสีขาว

เนื่องจากไม่มีใครสามารถยืนยันได้ว่ามันตายสนิทแล้วหรือไม่ ในหุบเขายังคงเงียบสงัด อากาศหนักอึ้ง กดดันจนหายใจลำบาก

ผ่านไปครู่หนึ่งอัศวินชั้นยอดสองสามคนถึงได้รวบรวมความกล้าก้าวไปข้างหน้า ค่อยๆ เข้าใกล้ร่างกายของอสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งอย่างระมัดระวัง

ทุกย่างก้าวล้วนระมัดระวังเป็นพิเศษ กลัวว่าจะไปกระตุ้นภัยคุกคามที่ยังหลงเหลืออยู่ของอสุรกายยักษ์ตัวนั้น

พวกเขาใช้ดาบยาวทิ่มเกล็ดของงูยักษ์เบาๆ สองสามที สายตาไม่ละไปจากร่างยักษ์ที่ยังคงสั่นไหวเล็กน้อย

แล้วก็มาถึงตำแหน่งหัวงู ก้มหน้าลงมองดวงตาที่เย็นเยียบของงู ยืนยันว่าสัญญาณชีวิตของงูยักษ์ได้หายไปโดยสิ้นเชิงแล้วจริงๆ

ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนไปยังทิศทางของหลุยส์เสียงดัง "ท่านลอร์ดหลุยส์! มันไม่หายใจแล้ว! ตายแล้วขอรับ!"

สิ้นเสียงตะโกนนี้ ก็ทำลายบรรยากาศที่กดดันรอบข้างลงในทันที

เหล่าอัศวินต่างพากันระเบิดเสียงโห่ร้องยินดี อารมณ์ที่ตื่นเต้นราวกับกระแสน้ำที่ถูกกดดันไว้ทะลักทลายเขื่อนออกมาทันที

"ฮ่าๆ! พวกเราทำสำเร็จแล้ว!"

"ราบรื่นเกินไปแล้ว!"

"ง่ายขนาดนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ!"

เสียงหัวเราะที่ยินดีและเสียงตะโกนที่ตื่นเต้นดังก้องไปในหุบเขา

แม้แต่บนใบหน้าของแลมเบิร์ตก็ยังปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะสังเกตเห็น แม้จะยังคงรักษาความเยือกเย็นของอัศวินไว้ แต่แรงกดดันในใจของเขาก็พลันคลายลงในทันที

"โชคดีที่ไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง" แลมเบิร์ตทำความเคารพให้แก่หลุยส์

หลุยส์ใบหน้าสงบนิ่ง แต่ในแววตากลับส่องประกายความยินดี "แลมเบิร์ต ทำได้ดีมาก"

อสูรร้ายที่น่าสะพรึงกลัวตัวนี้ก็ถูกกำจัดไปอย่างง่ายดายเช่นนี้เอง

แต่อันที่จริงแล้วทุกคนไม่ได้เห็นว่า หลุยส์ก่อนที่จะออกเดินทาง ก็ได้เตรียมการไว้อย่างพร้อมสรรพแล้ว

หอกเพลิงทะลวงเกราะเหล่านั้น จุดอ่อนของอสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็ง หรือแม้กระทั่งการจัดวางภูมิประเทศโดยรอบ ล้วนเป็นเขาที่สำรวจหรือจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า

แน่นอนว่าอันที่จริงเขารู้ดีว่า การเผชิญหน้ากับอสูรเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ต่อให้เตรียมการมาอย่างดี ก็ไม่สามารถที่จะประมาทได้

ก็เพราะเหตุนี้ เขาถึงได้นำอัศวินมามากมายขนาดนี้ เพื่อใช้ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

รอจนกระทั่งเสียงโห่ร้องของทุกคนค่อยๆ ซาลง หลุยส์ถึงได้โบกมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนสงบลง "ตอนนี้ เริ่มจัดการซากศพของมันเถอะ"

สิ้นเสียงคำพูดของเขา เหล่าอัศวินก็เริ่มแบ่งงานกันทำ

อัศวินส่วนใหญ่ตรวจสอบซากศพของอสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว ยืนยันว่ามันไม่สามารถที่จะสร้างภัยคุกคามใดๆ ให้แก่พวกเขาได้อีกแล้ว

ก็เริ่มถลกหนังเกล็ดของงูยักษ์ แล่เนื้องู สกัดผลึกเวทมนตร์ และส่วนอื่นๆ ที่มีประโยชน์ออกมา

ส่วนอัศวินส่วนน้อยก็รับผิดชอบในการทำความสะอาดสภาพแวดล้อมโดยรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่ไปกระตุ้นให้เกิดหิมะถล่มหรืออุบัติเหตุอื่นๆ อีก

ร่างกายของอสรพิษยักษ์สายธารน้ำแข็งใหญ่โตมโหฬาร การจัดการต้องใช้เวลาและแรงงาน แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้ทำให้อัศวินต้องหมดกำลังใจ

พวกเขากระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ง่วนอยู่กับการลงมือ

ผลึกเวทมนตร์ของงูยักษ์เต็มไปด้วยพลังเวทมนตร์ที่แข็งแกร่ง การสกัดผลึกก้อนนี้ไม่เพียงแต่จะสามารถแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรจำนวนมหาศาลให้แก่อาณาเขตได้

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นวัตถุดิบเล่นแร่แปรธาตุที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง เอาไปให้ฮิลโก้ดูว่าจะสามารถทำระเบิดออกมาอีกได้หรือไม่

และเกล็ด เนื้อ รวมถึงส่วนอื่นๆ ของงูยักษ์ ก็ล้วนมีมูลค่าทางยา การบริโภค และการทำยุทโธปกรณ์สูงอย่างยิ่ง

อันที่จริงดีงูยักษ์ก้อนนั้นมีมูลค่าสำหรับเขาสูงที่สุด ตามตำนานเล่าว่ามันสามารถชำระล้างสายเลือดได้อย่างมหาศาล เพิ่มความเร็วในการบ่มเพาะ

โดยเฉพาะคนที่มีพรสวรรค์บกพร่องอย่างเขา บางทีมันอาจจะนำมาซึ่งการทะลวงขั้นที่ไม่คาดคิดได้

เมื่อเห็นดีงูถูกนำออกมาอย่างระมัดระวัง มันถูกเหล่าอัศวินใช้หนังและผ้าห่อไว้อย่างประณีต เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่ได้รับความเสียหาย

เขาถึงได้ค่อยๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก หันไปกล่าวกับแลมเบิร์ต "ท่านจัดอัศวินอีกสองสามนายตามข้ามา ไปดูทางเหนือกันหน่อย"

แลมเบิร์ตไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่รู้สึกว่าหลุยส์คงจะรู้สึกเบื่อ อยากจะออกไปเดินเล่น

ก็คงจะคิดไม่ถึงว่า หลุยส์อยากจะไปตามหา มหาจอมเวทในตำนานทางตอนเหนือโดยเฉพาะ

"ขอรับ ข้าจะไปรวบรวมคนเดี๋ยวนี้" แลมเบิร์ตตอบรับหนึ่งครั้ง แล้วหันหลังเดินไป