บทที่ 62 วิชาแพทย์บรรลุเทพ

เจียงรุ่ยข้าใจอารมณ์ของอีกฝ่ายที่ป่วยมานาน หลังจากปลอบโยนไม่กี่คำ ก็เริ่มต้นการรักษาครั้งใหม่!

ในเวลานี้ สายตาของทุกคนที่มองมาที่เจียงรุ่ยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!

หลงสือเอ้อมีดวงตาเป็นประกาย สายตาที่มองเจียงรุ่ยเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและชื่นชม

ส่วนผู้ดูแลสามีภรรยาจากหุบเขาโอสถราชา ทุกครั้งที่มองเจียงรุ่ยก็จะเต็มไปด้วยความคิด มีท่าทางครุ่นคิดบางอย่าง

ในขณะที่ท่านผู้เฒ่าอัน อันเทียนโย่ว และอันหลานต่างก็ให้ความเคารพเจียงรุ่ยมากยิ่งขึ้นไปอีก

เจียงรุ่ยไม่สนใจว่าทุกคนจะรู้สึกอย่างไร เริ่มลงมือใช้ เข็มเก้าทวารแห่งปฐพี

เข็มสามเล่มถูกแทงเข้าไปในจุดฝังเข็มลับของตันเถียนของอีกฝ่าย เข็มสองเล่มแทงเข้าไปในจุดฝังเข็มลับของไตทั้งสองข้าง พลังปราณแท้ของเจียงรุ่ยก็ถูกปล่อยเข้าไปพร้อมกัน และในขณะเดียวกัน เขาก็ใช้เทคนิคพิเศษในการใส่ยันต์พลังปราณฟ้าดินเข้าไป เพื่อให้พลังปราณแท้ขับเคลื่อนพลังฟ้าดินเข้าไปบำรุงตันเถียน!

ตันเถียนของลู่เฟิงภายใต้การกระตุ้นของการฝังเข็ม กลับค่อยๆ แตกสลาย หลังจากการแตกสลาย กลับเริ่มสร้างใหม่ กระบวนการนี้ทำให้ลู่เฟิงรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง แต่ภายใต้การบำรุงของพลังฟ้าดิน เขาก็กัดฟันอดทนไว้ได้

ขณะที่ซ่อมแซมตันเถียน เจียงรุ่ยก็ใช้เข็มทองแทงเข้าไปในจุดฝังเข็มลับสิบจุดที่ขาทั้งสองข้างของลู่เฟิง พลังปราณแท้และพลังฟ้าดินจำนวนมหาศาลถูกปล่อยเข้าไป พลังฟ้าดินมีไว้เพื่อบำรุงเส้นเอ็นและเส้นลมปราณที่ขาดสะบั้น ส่วนพลังปราณแท้ใช้เพื่อกระตุ้นเส้นลมปราณเหล่านี้ และทำการต่อเชื่อมใหม่!

ในขณะเดียวกัน พลังฟ้าดินก็ทำการต่อเนื้อเยื่อกระดูกอย่างรวดเร็ว เพื่อปล่อยพลังชีวิตกลับเข้าไปในกล้ามเนื้อที่ลีบฝ่อ ภายใต้การบำรุงของพลังฟ้าดิน กล้ามเนื้อที่ลีบฝ่อก็เริ่มพองตัวและฟื้นฟู

เป็นเช่นนี้อยู่สองวัน เจียงรุ่ยสิ้นสุดการรักษา หลังจากถอนเข็มเงินออก เขาได้กล่าวกับลู่เฟิงอย่างเรียบเฉยว่า "เอาละ คุณลองลุกขึ้นยืนแล้วเดินสักสองสามก้าวดูสิ"

ทุกคนต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงและคาดหวัง

ลู่เฟิงก็ตื่นเต้นอย่างที่สุด กระตือรือร้นที่จะลองดู

ร่างกายของเขา เขารู้ตัวเองดี การรักษาของเจียงรุ่ย เขาสัมผัสได้ตลอดเวลา โดยเฉพาะที่ขาทั้งสองข้าง ก่อนหน้านี้ไม่มีความรู้สึกเลย ไม่ว่าจะใช้มีดกรีดหรือใช้ไฟเผา ก็ไม่มีความรู้สึกเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่มีความรู้สึกแล้ว แม้แต่นิ้วเท้าก็ขยับได้

เขาเชื่อถือและซาบซึ้งใจต่อเจียงรุ่ย!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากรักษาเกล็ดสีขาวหายแล้ว ความเชื่อใจที่เขามีต่อเจียงรุ่ยก็อยู่ในระดับที่เชื่ออย่างไม่มีข้อสงสัย

ตอนนี้ได้ยินเจียงรุ่ยให้เขายืนขึ้น เขาก็ดีใจจนน้ำตาไหล!

เขารู้ดีว่าขาทั้งสองข้างของตนเองเป็นอย่างไร ปีนั้นเขาประลองกับคนอื่น ใช้วิชาขาดีดเจ็ดสิบสองกระบวนท่าโจมตีอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายใช้พลังเปลี่ยนสภาพอันแข็งแกร่งทำลายเส้นเอ็นและเส้นลมปราณที่ขาของเขาจนขาดสะบั้นด้วยฝ่ามือสองครั้ง ประกอบกับภายหลังถูกอีกฝ่ายทำลายตันเถียนด้วยฝ่ามือพิษ เขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีทางยืนได้อีกแล้ว

ไม่คาดคิดว่าจะได้พบหมอเทวดาเจียง...

เขากำลังดิ้นรนที่จะยืนขึ้น หลงสือเอ้อและภรรยาของเขาอยากจะเข้าไปช่วยประคอง แต่เขารีบโบกมือ "อย่าเข้ามานะ ฉันทำเองได้"

เขามีความเชื่อมั่นในหมอเทวดาเจียง และความเชื่อมั่นนั้นก็ส่งผลให้เขามีความเชื่อมั่นในตัวเองด้วย

ไม่นาน เขาก็ค่อยๆ ยืนขึ้นได้จริงๆ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความเจ็บปวด

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ในที่สุดเขาก็ยืนขึ้นได้จริงๆ

เขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เริ่มกัดฟันก้าวเดิน...

ก้าวที่หนึ่ง... ก้าวที่สอง... ก้าวที่สาม...

รู้สึกเจ็บเล็กน้อย เหงื่อท่วมตัว แต่เขาก็ยังกัดฟันยืนหยัด!

ก้าวที่สาม... ก้าวที่สี่... ก้าวที่ห้า...

เจียงรุ่ยมองดูอยู่ตรงนั้น และกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า "ไม่เลว เพียงแค่สองวัน สามารถฟื้นฟูได้ถึงระดับนี้ถือว่าใช้ได้แล้ว"

ที่จริงแล้ว ในใจเขาบ่นมาตลอดว่าอาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ กลับต้องใช้เวลาถึงสามวัน!

หากเป็นตอนที่เขาอยู่ในจุดสูงสุดเมื่อชาติก่อน เขาแค่ถ่ายเทพลังพลังปราณอี่มู่เข้าไปในร่างกายอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็จะหายเป็นปกติได้ทันที กระปรี้กระเปร่าราวกับมังกรมีชีวิต!

จะไปจำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้ได้อย่างไร ทั้งต้องให้ดื่มยาต้ม ทั้งทายาผงภายนอก ทั้งต้องพึ่งพาการฝังเข็มและพลังปราณแท้อีกมากมาย

พูดได้เพียงว่า ตอนนี้ระดับพลังและพลังเวทของเขาต่ำเกินไป!

เฮ้อ ภาระหนักหน่วง หนทางยังอีกยาวไกล เร่งความเร็วในการบำเพ็ญเพียรคือภารกิจอันดับแรก! เจียงรุ่ยรู้สึกทอดถอนใจอย่างยิ่ง

ส่วนผู้คนที่อยู่รอบข้าง ต่างก็ตกตะลึงจนตาค้างไปแล้ว

นี่มันเกินกว่าคำว่า "ใช้ได้" ไปแล้วไม่ใช่หรือ? นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!

เพียงแค่สามวัน กลับทำให้ผู้ป่วยอาการหนักถึงขั้นเปลี่ยนร่างกายใหม่ หายจากโรคโดยสิ้นเชิง นี่ไม่ใช่วิชาแพทย์บรรลุเทพแล้วจะเป็นอะไร!

"ดีมาก ดีมากจริงๆ ผู้เฒ่า คุณในที่สุดก็ยืนได้อีกครั้งแล้ว..." ภรรยาของลู่เฟิงดีใจจนน้ำตาไหล

"ใช่แล้ว น้าชาย ขอแสดงความยินดีกับน้าชายด้วย ต้องขอบคุณหมอเทวดาเจียง ท่านจึงกลับมามีสุขภาพดีได้..." หลงสือเอ้อกล่าวด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยม

ส่วนผู้ดูแลสองคนจากหุบเขาโอสถราชา มองตากัน ดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ลู่เฟิงนั้น พวกเขาเคยรักษามาก่อน แต่รักษาไม่หายเลย!

แต่กลวิธีของเจียงรุ่ยได้ก้าวข้ามความรู้ความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว เข้าถึงขอบเขตที่น่าอัศจรรย์ใจและวิชาแพทย์บรรลุเทพ!

...

ภายในโถงโรงแรม ซ่งอี้จ้องมองไปที่ประตูโรงแรมอย่างไม่พอใจ และบ่นว่า "ทั้งตระกูลตี้และตำรวจสองคนนั้นได้รับวิดีโอที่ฉันส่งไปแล้วชัดๆ ทำไมถึงยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ มาหลายวันแล้ว? ช่างไร้ประโยชน์ ช่างเป็นสวะเสียจริง!!"

"เจ้าเจียงรุ่ยนั่น จะปล่อยเขาไปแบบนี้หรือ! ไม่ ไม่ ไม่ ไม่มีทาง แย่งผู้หญิงของซ่งอี้ไป แถมยังมาดูถูกฉัน ซ่งอี้คนนี้จะยอมจบง่ายๆ ได้อย่างไร"

"ถ้าถูกบีบมากๆ ฉันก็จะก่อกบฏต่ออันเหอถัง แล้วเข้าร่วมตำหนักเสี้ยวจันทรา! อันเหอถังที่ไม่มีซ่งอี้ ก็เป็นความเสียหายของอันเหอถังเอง!"

ซ่งอี้ยืนขึ้น รีบออกจากโรงแรม เขานั่งบนเบาะหลังของรถหรูคันหนึ่ง ผู้หญิงที่เย้ายวนและเซ็กซี่คนหนึ่งก็เข้ามาคลอเคลียทันที "นายท่าน พวกเราจะไปที่ไหนกัน"

"จองตั๋วเครื่องบิน ไปสนามบิน ฉันจะไปตำหนักเสี้ยวจันทรา!" ซ่งอี้พูดจบ ก็มองไปยังผู้หญิงที่เย้ายวนและเซ็กซี่ แล้วหัวเราะคิกคัก "ก่อนออกเดินทาง ให้ฉันที่เป็นนายท่านเอาใจเธอ ก่อนเถอะ..."