บทที่ 50 คุณแน่ใจนะว่าจะมาขวางทางฉัน?
บทที่ 50 คุณแน่ใจนะว่าจะมาขวางทางฉัน?
ตระกูลฮวา คือหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่แห่งเมืองเทียนเฉิง! ควบคุมตลาดเครื่องสำอางเกือบครึ่งหนึ่งของประเทศเซี่ย! และยังควบคุมอุตสาหกรรมพลังงาน, สารสนเทศ, เทคโนโลยีชีวภาพ, ฯลฯ อีกด้วย
กล่าวได้ว่า ตระกูลฮวาคือยักษ์ใหญ่ในบรรดาตระกูลของประเทศเซี่ย เป็นเหมือนเรือบรรทุกเครื่องบิน!
เทียบไม่ได้กับตระกูลเศรษฐีเล็กๆ ทั่วไปเลย!
ซูเหลียนซิงได้ยินการแนะนำตัวของอีกฝ่าย ก็รู้สึกตะลึงไปชั่วขณะ
ตระกูลซูเมื่อเริ่มก่อตั้งบริษัทเครื่องสำอาง ก็ตั้งตระกูลฮวาเป็นเป้าหมายในการต่อสู้มาโดยตลอด
เธอหวังว่าในอนาคตจะสามารถทำให้บริษัทเครื่องสำอางของเธอยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งขึ้น เทียบเคียงกับตระกูลฮวาได้
แต่ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ กลับบอกว่าเขาเป็นคนของตระกูลฮวา?!
นั่นคือลูกหลานตระกูลใหญ่โดยแท้! มาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง! เป็นบุคคลสำคัญอย่างแน่นอน!!
และในเมื่อต่างก็ทำธุรกิจเครื่องสำอาง บางทีอาจจะร่วมมือกับเขาได้
เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูเหลียนซิงก็ไม่กล้าที่จะละเลยอีกต่อไป ค่อยๆ ยื่นมือออกไปและจับมือกับอีกฝ่าย...
แต่ไม่คิดเลยว่า การกระทำต่อไปของฮวาจวิ้นอี้ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงอย่างยิ่ง!
ฮวาจวิ้นอี้จับมือของเธอไว้ ก้มศีรษะลง สูดดมไปตามมือของเธอพลาง เลียไปพลาง ราวกับคนคลั่งรักวิปริต...
หลังจากที่ซูเหลียนซิงตะลึงไปชั่วครู่ ขนก็ลุกชันไปทั่วร่าง!
"คุณ... คุณทำอะไรน่ะ?!"
ซูเหลียนซิงหน้าแดงก่ำ กล่าวด้วยความโกรธ
ฮวาจวิ้นอี้ยิ้มเล็กน้อย ทันใดนั้นก็คุกเข่าลงข้างเดียว แล้วกล่าวกับซูเหลียนซิงว่า "เหลียนซิง ผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น คุณมาเป็นแฟนสาวของฮวาจวิ้นอี้ได้ไหมครับ? ในอนาคต ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลฮวาจะเป็นของผม ถ้าคุณมาเป็นผู้หญิงของผม ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลฮวาก็จะเป็นของคุณด้วย..."
คำพูดของเขานั้นตรงไปตรงมา แต่เต็มไปด้วยความน่าตกตะลึงและมีเสน่ห์ทางเพศ!
คาดว่าผู้หญิงทุกคนที่รู้เบื้องหลังของตระกูลฮวาคงไม่สามารถปฏิเสธได้!
สมองของซูเหลียนซิงว่างเปล่าไปหมด!
ส่วนตี้จื่อหาวที่อยู่ข้างๆ เห็นว่ามีคนโผล่มากลางทาง เพื่อมาฉกคู่หมั้นของเขา ใบหน้าของเขาก็เขียวคล้ำทันที!
แต่เขาไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวโดยพลการ เพราะนั่นคือตระกูลฮวา! คือคุณชายของตระกูลฮวา!
ถ้าเขากล้าทำอะไร หรือยั่วยุอะไร ผลที่ตามมาจะไม่ใช่แค่ความอับอายธรรมดา แต่ตระกูลตี้ทั้งหมด และกลุ่มหงรุ่ยทั้งหมด จะต้องเจอกับปัญหาใหญ่ และมีโอกาสที่จะล่มสลายได้เลยทีเดียว!
เพราะตระกูลฮวามีพลังและอิทธิพลมากพอที่จะเล่นงานเขาได้อย่างแน่นอน!
ดังนั้น เขาจึงได้แต่กล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด!
ทำได้เพียงมองดูด้วยความเจ็บปวด หัวใจแทบจะไหลเป็นเลือด...
นึกว่าซูเหลียนซิงจะตื่นเต้นดีใจจนตอบตกลง แต่ไม่คิดเลยว่าซูเหลียนซิงจะสะบัดมือของฮวาจวิ้นอี้ออกอย่างกะทันหัน แล้วรีบหลบไปอยู่ด้านหลังเจียงรุ่ย กล่าวอย่างหวาดกลัวว่า "คุณ... คุณชายฮวา อย่าล้อเล่นเลยค่ะ ตอนนี้ฉันยุ่งอยู่กับงาน จะไม่มีแผนหาแฟนภายในหนึ่งถึงสองปีนี้แน่นอนค่ะ!"
นี่คือการปฏิเสธ เป็นการปฏิเสธอย่างสุภาพ!
แต่การปฏิเสธต่อหน้าคนมากมาย ทำให้ฮวาจวิ้นอี้รู้สึกขายหน้าทันที!
จำไว้ว่า การที่เขาคุกเข่าลงข้างเดียวต่อหน้าสาธารณชน ก็เหมือนเป็นการบีบบังคับให้เธอต้องตอบตกลง แต่เธอกลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงและปฏิเสธเขา!
นี่มันเป็นการตบหน้าเขาชัดๆ!
"ยัยสารเลวคนนี้... ให้หน้าแล้วไม่เอา..."
ฮวาจวิ้นอี้สบถในใจ แต่ใบหน้าก็ยังคงยิ้มแย้ม เขาเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า "เหลียนซิง ได้ยินว่าคุณป่วย แถมป่วยหนักมาก ตอนนี้มีแค่ผมเท่านั้นที่ช่วยคุณได้ ถ้าคุณยอมเป็นผู้หญิงของผม ผมจะไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไป ผมจะใช้ทุกเส้นสายและกำลังทั้งหมดของตระกูลฮวาเพื่อรักษาคุณให้หาย..."
ซูเหลียนซิงส่ายหน้า "ไม่จำเป็นค่ะ โรคของฉันหายดีแล้ว ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ!"
ซูเหลียนซิงไม่ใช่คนโง่ แต่ตรงกันข้าม เธอฉลาดมาก เธอเห็นความสัมพันธ์ระหว่างซ่งอี้กับฮวาจวิ้นอี้ ก็รู้ทันทีว่าฮวาจวิ้นอี้ไม่ได้หวังดี!
ยิ่งไปกว่านั้น ฮวาจวิ้นอี้เป็นคนเหลาะแหละและไม่จริงจังมาก!
ไม่นับฐานะที่น่ากลัวของเขา การที่เขาคุกเข่าสารภาพรักทันทีที่พบผู้หญิงคนหนึ่งเป็นครั้งแรก ก็เป็นการกระทำที่เหลาะแหละเกินไปแล้ว!
บางทีเขาอาจจะใช้กลยุทธ์นี้ในการพิชิตผู้หญิงสวยทุกคนที่เขาเห็น! ทำบ่อยๆ เข้า ก็ชำนาญและหน้าหนาไปเอง!
ซ่งอี้ที่อยู่ข้างๆ ในที่สุดก็หาโอกาสได้ จึงเริ่มปลุกปั่นด้วยน้ำเสียงที่ดุดันว่า "เหลียนซิง เธอกล้าปฏิเสธคุณชายฮวาเหรอ! เชื่อไหมว่าแค่คำพูดเดียวของคุณชายฮวา ก็สามารถทำให้บริษัทของเธอล้มละลายได้!"
ซูเหลียนซิงได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด
แต่ในเวลานั้น เจียงรุ่ยจับมือของเธอ และส่งสายตาที่ให้ความมั่นใจแก่เธอ
เขาเดินออกมาแล้วกล่าวว่า "ซ่งอี้ พอได้แล้ว อย่ามาทำตัวเป็นสุนัขจิ้งจอกอวดอ้างบารมีเสือเลย ต่อให้แกจะกระโดดโลดเต้นแค่ไหน ก็เป็นได้แค่ตัวตลก!"
พูดจบ เขาก็หันไปหาฮวาจวิ้นอี้ แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า "นายก็เหมือนกัน อย่าอ้างอิทธิพลของตระกูลฮวาของนายอยู่เรื่อย ตระกูลฮวาก็คือตระกูลฮวา นายก็คือนาย การอาศัยบารมีของตระกูลเพื่อทำความชั่วช้า แสดงให้เห็นแค่ว่านายมีคุณธรรมต่ำทราม และไร้ความสามารถมาก!"
ฮวาจวิ้นอี้ได้ยินดังนั้น ก็ระเบิดความโกรธออกมาทันที!
นี่มันสั่งสอนวิธีใช้ชีวิตของเขาอย่างนั้นเหรอ? เอาสิทธิ์อะไรมาสั่งสอน? เอาแค่รูปลักษณ์ที่ซอมซ่อของอีกฝ่ายนี่เหรอ?!
อีกอย่าง ผู้หญิงที่เขาหมายตาไว้ยังหลบอยู่ด้านหลังอีกฝ่ายเพื่อขอความคุ้มครองอย่างนั้นเหรอ?
นี่มันไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยนะ!
ฮวาจวิ้นอี้ไม่มีใครกล้าท้าทายมานานแล้ว ตอนนี้เห็นเจียงรุ่ยผู้ยากจนคนหนึ่งไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดจะเป็นฮีโร่ช่วยสาวงาม แถมยังมาสั่งสอนเขาอีก เขาจึงทั้งโกรธและตื่นเต้น เพราะในที่สุดเขาก็สามารถรังแกคนได้อย่างเต็มที่อีกครั้งแล้ว!
"แกเป็นใคร? แกเป็นตัวอะไรกัน? กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!"
เขาจ้องเจียงรุ่ยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ!
เจียงรุ่ยไม่สะทกสะท้าน ส่ายหน้าแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า "นายขาดการอบรมสั่งสอน ฉันย่อมสามารถสั่งสอนนายแทนตระกูลฮวาได้! เพื่อให้นายไม่ต้องออกมาขายหน้าอีกในภายหลัง!"
"ให้ตายสิ แกกล้าพูดแบบนี้กับใครรู้ตัวไหม? เชื่อไหมว่าฉันใช้แค่มือเดียวก็บดขยี้แกให้ตายได้?" ในที่สุดฮวาจวิ้นอี้ก็โกรธจัดถึงที่สุด เขาพูดอย่างหยิ่งผยองว่า "ฉันเข้าฝึกพิเศษในกองทัพตั้งแต่อายุสิบหกปี แถมยังเคยฆ่าคนมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ระยะประชิดหรือการใช้อาวุธปืน ฉันก็เป็นมือหนึ่ง หรือกระทั่งสู้กับทหารหน่วยรบพิเศษที่เก่งที่สุดในกองทัพ ฉันก็สู้ได้อย่างไม่เป็นรอง นายแน่ใจนะว่าจะมาขวางทางฉัน?"