บทที่ 39 ชอบปิดด่าน หลงใหลในการบำเพ็ญเพียร
บทที่ 39 ชอบปิดด่าน หลงใหลในการบำเพ็ญเพียร
ซูเหลียนซิงย่อมรู้ว่าแม่หมายความว่าอย่างไร ไม่พ้นต้องการให้เธอแต่งงานกับตี้จื่อหาวนั่นเอง!
ขณะเดียวกัน เธอก็เข้าใจดีว่าตระกูลตี้กำลังใช้เรื่องการทวงเงินมาบีบบังคับ!
ตระกูลตี้ช่างไร้ยางอายและต่ำช้าจริงๆ!
การกระทำที่ยอมเสียผลประโยชน์ของตัวเองเพื่อทำลายศัตรูเช่นนี้ช่างไร้เกียรติยิ่งนัก นี่เป็นการกระทำของนักธุรกิจที่มีวุฒิภาวะที่ไหนกัน?
"น่าชัง น่าชังจริงๆ"
ซูเหลียนซิงรู้สึกแค้นอยู่ในใจ เธอถูกอีกฝ่ายจับจุดอ่อนได้แล้ว!
ตอนนี้บริษัทกำลังวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ ซึ่งต้องใช้เงินลงทุนมหาศาล ไม่มีเงินเหลือพอที่จะชำระหนี้ได้เลย!
ถ้าเป็นเงินสามสิบสี่สิบล้านหยวน ก็อาจจะบีบออกมาได้ แต่นี่คือแปดสิบล้านหยวน บริษัทไม่สามารถหามาได้เลย!
หากมีการลดงบประมาณ หรือโยกย้ายเงินทุน หรือหยุดการวิจัยและพัฒนาที่จำเป็น ความเสียหายจะใหญ่หลวงนัก แม้จะชำระหนี้แปดสิบล้านหยวนไปแล้ว แต่บริษัทจะไม่มีเงินทุนหมุนเวียนและเงินสำรองที่เพียงพอ แค่มีเรื่องไม่คาดฝันเพียงเล็กน้อย ก็อาจทำให้วงจรเงินทุนขาดสะบั้นได้ง่ายๆ ซึ่งจะส่งผลร้ายแรงต่อบริษัทจนแก้ไขไม่ได้!
ความเสี่ยงนี้ เธอไม่อาจยอมเสี่ยงได้!
แต่!
เธอก็จะไม่ยอมประนีประนอม!
การแต่งงานไม่ใช่การแลกเปลี่ยน การจะแต่งงานและใช้ชีวิตกับใครเป็นเรื่องของทั้งชีวิต เธอไม่สามารถนำความสุขของตัวเองมาเดิมพันได้...
เธอโบกมือ แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "แม่คะ อย่าพูดอีกเลย การแต่งงานกับตี้จื่อหาวเป็นไปไม่ได้! เงิน หนูสามารถคืนได้ ภายในสามวัน หนูจะหาเงินแปดสิบล้านหยวนให้ครบ แล้วโอนเข้าบัญชีบริษัทของพวกเขา!"
ตระกูลตี้แสดงความแข็งกร้าวออกมา ซูเหลียนซิงก็จะไม่ยอมอ่อนข้อ!
เธอส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า "จากนี้ไป ก็ขอให้พวกคุณอย่าได้นำเรื่องหมั้นหมายในวัยเด็กและการแต่งงานของฉันมาพูดอีก!"
กล่าวจบ เธอก็ลุกขึ้นและเดินออกไปทันที!
พูดตามตรง เมื่อเห็นใบหน้าของคนตระกูลตี้แล้ว เธอรู้สึกอยากอาเจียน!
ด้านหลัง ทุกคนแสดงสีหน้าตกตะลึง
หลังจากตกตะลึง ซูซานวั่งและหลิวฉินก็แสดงสีหน้าอึดอัดและกังวล
ส่วนตี้เหวินสงหน้าดำมืด ยิ่งกว่าก้นหม้อเสียอีก!
ตี้จื่อหาวเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความโกรธ กล้ามเนื้อของเขากระตุกไม่หยุด ความทรมานจากความรักที่ไม่สมหวังนั้นทำให้เขาแทบคลั่ง!
เขาถึงกับคิดว่า ไม่สนแล้ว กฎหมาย ศีลธรรมอะไรก็ตาม ไม่สนทั้งหมด วันหน้าจะปิดบังใบหน้า จับซูเหลียนซิงมัด แล้วขังเธอไว้ในห้องใต้ดิน ทำกับเธอทุกวัน
แต่ความคิดก็เป็นเพียงความคิด เขาไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ต้องยอมทิ้งทุกอย่างขนาดนั้น!
ตอนนี้ ยิ่งเขาไม่ได้ เขาก็ยิ่งอยากได้ ซูเหลียนซิงจะต้องเป็นของเขา!
...
ซูเหลียนซิงเดินออกจากภัตตาคารใหญ่ ใบหน้ายังคงแสดงออกถึงความมุ่งมั่น แต่เมื่อนึกถึงว่าจะไปหาเงินแปดสิบล้านหยวนจากที่ไหนภายในสามวัน เธอก็กลับมาวิตกกังวลอีกครั้ง
ในเวลานั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น
เมื่อหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์ของอันหลาน เธอรับสาย ก็ได้ยินอันหลานพูดว่า "อีกสามวันจะเป็นวันเกิดอายุครบเจ็ดสิบสองปีของคุณปู่ฉัน หวังว่าเธอจะมาร่วมงานนะ เดี๋ยวฉันจะส่งบัตรเชิญไปให้..."
ซูเหลียนซิงดีใจมาก "คุณปู่ของเธอจะจัดงานวันเกิดใหญ่เหรอ? วันเกิดปีที่เจ็ดสิบก็ยังไม่ได้จัดเลย... ให้ฉันเดานะ อาการป่วยของท่านก็คงได้รับการรักษาให้หายขาดโดยหมอเทวดาเจียงแล้วใช่ไหม?"
"อืม พอคุณชายเจียงลงมือ อาการป่วยเรื้อรังที่ทรมานคุณปู่ของฉันมานานกว่าสิบปี และแม้แต่พ่อของฉันก็รักษาไม่หาย ก็ถูกคุณชายเจียงรักษาจนหายขาด" เสียงของอันหลานเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและประทับใจ เธอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วพูดต่อว่า "จริงสิ คุณชายเจียงบอกให้ฉันนำเช็คมูลค่าห้าล้านหยวนมาคืนเธอด้วย!"
"อ๊ะ?! นี่คือค่ารักษาพยาบาลที่ท่านรักษาโรคมะเร็งให้ฉันนะ!" ซูเหลียนซิงประหลาดใจ "ทำไมท่านถึงต้องคืนฉันด้วยล่ะ?"
อันหลานกล่าวว่า "เรื่องนี้... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ท่านสั่งให้ฉันคืนเธอ ฉันก็ไม่กล้าไม่คืน แถมยังไม่กล้าแอบเก็บไว้เองด้วย"
"ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้ จริงสิ คุณปู่ของเธอจะจัดงานวันเกิดใหญ่ครั้งนี้ หมอเทวดาเจียงจะไปร่วมงานด้วยใช่ไหม" ซูเหลียนซิงถาม
"แน่นอนสิ" อันหลานพยักหน้า "คุณปู่ของฉันบอกว่า การจัดงานเลี้ยงวันเกิดนี้ ก็เพื่อเป็นการขอบคุณท่าน งานเลี้ยงวันเกิดนี้ ตัวเอกก็คือท่าน!"
"อ๊ะ!" ซูเหลียนซิงประหลาดใจเล็กน้อย อันชิงซานปฏิบัติต่อหมอเทวดาเจียงดีมากจริงๆ แต่หมอเทวดาเจียงมีความสามารถถึงเพียงนี้ แม้แต่มะเร็งระยะสุดท้ายก็ยังรักษาได้ ท่านผู้เฒ่าอันก็สมควรให้ความสำคัญอย่างยิ่งแล้ว
เธอพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ดีจังเลย ครั้งที่แล้วฉันไม่มีโอกาสได้พบหมอเทวดาเจียง ครั้งนี้ได้เจอต้องขอบคุณท่านอย่างดี แต่ท่านไม่รับเงินของฉัน งั้นฉันจะเตรียมของขวัญขอบคุณให้ท่านแทน ดีไหมคะ ท่านชอบอะไร มีงานอดิเรกอะไรบ้างคะ"
"ชอบอะไร? มีงานอดิเรกอะไร? เรื่องนี้เธอถามฉันจนฉันจนมุมเลยนะ ฉันคิดว่าท่านน่าจะชอบปิดด่าน และชื่นชอบการบำเพ็ญเพียรมากกว่านะ..."
"อย่างนั้นเหรอคะ งั้นฉันจะซื้อของขวัญอะไรไปให้ท่านดีนะ"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาอย่างนี้ไหม เธอไปเจอท่านก่อนแล้วค่อยถามท่านเอา?"
"ทำอย่างนั้นได้ยังไงคะ"
"งั้นฉันก็ช่วยเธอไม่ได้แล้วล่ะ ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่าท่านขาดอะไร หรือชอบอะไร"
ซูเหลียนซิงคิดในใจ หมอเทวดาเจียงมีวิชาแพทย์ที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ ถ้าไม่เป็นคุณลุงเจ้าเนื้อ ก็ต้องเป็นคุณปู่ตัวเล็กๆ สิ่งที่ท่านชอบก็น่าจะไม่พ้นของเก่าก็สูตรยาโบราณกระมัง
แต่น่าเสียดาย ที่สูตรยาโบราณเธอก็ไม่มี ส่วนของเก่าก็ไม่ค่อยถนัด ถ้าจะไปหาซื้อก็กลัวว่าจะได้ของปลอมมา ถึงตอนนั้นเอาของปลอมไปให้ท่านคงจะขายหน้ากว่าเดิม
ยากจัง ยากเหลือเกิน