บทที่ 27 ซูเหลียนซิง ฉันต้องแต่งงานกับเธอให้ได้!

บ้านตระกูลซู

ซูเหลียนซิงผลักประตูเข้าไป

ซูซานวั่งผู้เป็นพ่อ และหลิวฉินผู้เป็นแม่ กำลังโทรศัพท์อยู่ในห้องรับแขกอย่างกระวนกระวายใจ เมื่อเห็นซูเหลียนซิงปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน พวกเขาก็ทั้งดีใจและตกใจในทันที

พวกเขาพุ่งเข้าไปรุมถามลูกสาวอย่างรวดเร็ว ถามว่าทำไมช่วงนี้ถึงไม่กลับบ้าน แถมยังหายตัวไป ข่าวเรื่องโรคมะเร็งในข่าวนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก? และยังถามอีกว่าราคาหุ้นของบริษัทตกต่ำอย่างมากจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นตัว เธอวางแผนจะทำอย่างไร?

ซูเหลียนซิงกำลังมีเรื่องน่ายินดี จึงอดทนตอบคำถามทั้งหมด

ในช่วงไม่กี่วันนี้ อารมณ์ของเธอซับซ้อนมาก จากสวรรค์สู่ขุมนรก และจากขุมนรกกลับสู่สวรรค์ ทำให้ตอนนี้เธอใจกว้างและมองปัญหาได้อย่างลึกซึ้งมากขึ้น

หลังจากที่เธออธิบายอย่างใจเย็นแล้ว สุดท้ายก็กล่าวว่า "พ่อคะ แม่คะ วางใจเถอะค่ะ ทุกอย่างเป็นแค่ข่าวลือ มีคนออกมาแถลงแล้วไม่ใช่หรือคะ และเรื่องของบริษัท หนูจะจัดการให้เรียบร้อยค่ะ"

พ่อและแม่ของซูเหลียนซิงจึงค่อยสบายใจขึ้นกล่าวว่า "ก็ได้ ในเมื่อลูกไม่เป็นอะไร พวกเราก็สบายใจได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เรื่องบริษัทพวกเราก็เชื่อว่าลูกจะจัดการได้ดี... แต่มีเรื่องหนึ่งที่ลูกต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุด"

"โอ้? เรื่องอะไรคะ"

"เกี่ยวกับตี้จื่อหาว..."

"อ๊ะ... แม่คะ หนูบอกแม่ไปกี่ครั้งแล้วว่าหนูไม่รู้สึกอะไรกับตี้จื่อหาวเลยสักนิด แถมเขายังเป็นคนที่มีนิสัยเสีย หนูไม่มีทางแต่งงานกับเขาแน่นอน" ซูเหลียนซิงปฏิเสธทันทีหลังจากที่พูดแทรกขึ้นมา

หลิวฉินสีหน้าไม่สู้ดีนัก เธอมองไปยังซูซานวั่ง

ซูซานวั่งดับบุหรี่ในมือ แล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า "เหลียนซิง พ่อรู้ว่าเมื่อก่อนตี้จื่อหาวมีนิสัยแปลกประหลาดและเสเพล แต่เป็นวัยรุ่นน่ะ จะมีใครสมบูรณ์แบบไปเสียหมดล่ะ? เมื่อก่อนเขาอาจจะเจ้าชู้ไปบ้าง หรือถึงกับทำเรื่องเกินเลยไปบ้าง แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว แถมเขายังสาบานว่าตราบใดที่ลูกแต่งงานกับเขา ต่อไปเขาจะทำตามที่ลูกบอกทุกอย่าง จะไม่ทำเรื่องเหลวไหลเกินเหตุเหล่านั้นอีกแล้ว..."

หลิวฉินผู้เป็นแม่รีบพูดเสริม "ใช่แล้ว ใช่แล้ว ผิดแล้วกลับตัวได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว อีกอย่าง ความรู้สึกและความรักมันค่อย ๆ ปลูกฝังกันได้นะ..."

ซูเหลียนซิงส่ายหน้า "พ่อคะ แม่คะ ไม่ว่าพวกท่านจะพูดอย่างไร หนูก็จะไม่ตอบตกลง และในฐานะที่เป็นพ่อแม่ของหนู พวกท่านควรจะเคารพการตัดสินใจของหนู ไม่ใช่พยายามมาโน้มน้าวใจหนูซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

"ตี้จื่อหาวคนนั้น นิสัยเลวทรามต่ำช้าขนาดนั้น มีแฟนมาแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน แต่ละคนก็คบเล่น ๆ แล้วก็ทิ้ง แถมยังเคยบีบให้แฟนที่ตั้งท้องกระโดดตึก จนเกิดข่าวการตายสองศพ..."

"พวกท่านบอกหน่อยสิคะ ผู้ชายแบบนี้ จะให้หนูแต่งงานด้วยได้อย่างไรคะ พวกท่านคะยั้นคะยอให้หนูแต่งงานกับเขา มันต่างอะไรกับการผลักหนูลงไปในกองไฟ"

ซูซานวั่งได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ดูไม่ดีนัก เขาโกรธกล่าวว่า "เหลียนซิง พูดอะไรอย่างนั้น ตระกูลตี้กับตระกูลซูของเราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ! อีกอย่าง ลูกกับตี้จื่อหาวหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก เป็นคุณปู่ของลูกเป็นคนกำหนดด้วยตัวเอง ลูกจะมาบอกว่าไม่แต่งก็ไม่แต่งได้อย่างไร"

ซูเหลียนซิงไม่ใส่ใจ "คุณปู่เสียไปหลายปีแล้ว คำพูดของท่านก็ไม่จำเป็นต้องนำมาเป็นพระราชโองการหรอกค่ะ แล้วตอนนี้มันยุคสมัยไหนแล้ว ใครจะสนใจเรื่องหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กคะ ยังไงก็ตาม การหมั้นหมายด้วยวาจานี้ หนูไม่ยอมรับเด็ดขาด!"

ซูซานวั่งโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ซูเหลียนซิงกล่าวว่า "พอแล้วค่ะ หนูต้องไปบริษัทแล้ว"

ก่อนที่ซูเหลียนซิงจะออกจากประตู เธอยังหันกลับมาพูดอีกประโยคว่า "พ่อคะ รบกวนพ่อช่วยบอกคุณอาตี้ด้วยนะคะ ว่าหนูไม่มีวาสนาพอ ที่จะเป็นลูกสะใภ้ของเขา"

...

ที่โรงพยาบาล ในห้อง VIP แผนกศัลยกรรมลำไส้ใหญ่และทวารหนัก

ตี้เหวินสงที่ดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงความโกรธ มีสีหน้าเคร่งขรึม ที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้ามีก้นบุหรี่ทิ้งอยู่กว่าสิบอัน

"ลูก พ่อขอให้ลูกบอกความจริงกับพ่อ รอยแยกที่ทวารหนักของลูกเกิดขึ้นได้อย่างไร มีคนทำร้าย...ใช่ไหม" ตี้เหวินสงลองถามดู

ตี้จื่อหาวเปิดผ้าห่มออก แล้วตะโกนขึ้น "พ่อครับ พ่อจะถามอะไรอีก เรื่องน่าอายแบบนี้พ่อจะให้ผมพูดได้อย่างไร พูดไปแล้วพ่อจะช่วยผมแก้แค้นได้ไหม!"

"ถ้าลูกถูกคนอื่นรังแก พ่อช่วยลูกแก้แค้นได้อยู่แล้ว ลูกบอกมาสิ ใครรังแกลูก" ตี้เหวินสงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ตี้จื่อหาวนึกถึงฝีมือที่น่ากลัวของเจียงรุ่ยและความอำมหิตในการทำร้ายคนจนตาย เขาก็ตัวสั่น ไม่กล้าพูดออกมาเลย

อีกอย่าง เขาถูกคนที่เขาจ้างมาจัดการเอง นี่เรียกว่า "หวังจะขโมยไก่แต่กลับเสียข้าวสารไป" เรื่องน่าอายขนาดนี้เขาพูดไม่ออกจริง ๆ

เขาปฏิเสธ "ไม่พูดแล้ว ไม่มีสาระ การแก้แค้นของผม ผมจะแก้แค้นเอง! ตอนนี้พ่อช่วยคิดหน่อยว่าจะทำอย่างไรถึงจะเอาชนะซูเหลียนซิงได้! ยัยผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้ ต้องแต่งงานกับเธอให้ได้!"