บทที่ 17 ยมบาลทวงชีวิต

ยามค่ำคืน

ซูเหลียนซิงและเจียงน่ากำลังดื่มเหล้าที่บาร์

"รุ่นพี่ซูคะ คุณอย่าดื่มเลยค่ะ ดื่มมากแค่ไหนก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอยู่ดี ดื่มจนเมาก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้หรอก" เจียงน่าพยายามอย่างหนักเพื่อโน้มน้าว

ซูเหลียนซิงกล่าวอย่างเศร้าสร้อยว่า "ฉันไม่ดื่มแล้วจะให้ฉันทำอะไร ก่อนหน้านี้มัวแต่ยุ่งกับงาน วันๆ ก็คิดแต่เรื่องงาน ตอนนี้ดื่มได้แล้ว ทำไมฉันจะไม่ดื่มล่ะ"

"คุณยังป่วยอยู่นะ คุณดื่มเหล้าไม่ได้"

"อย่าพูดเลย ตอนนี้ฉันไม่ดื่ม อีกเดือนหน้าฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้ดื่มอีกตลอดไป"

"รุ่นพี่ซูคะ คุณอย่ามองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นสิ พี่ชายของฉันต้องมีวิธีช่วยคุณได้แน่นอนจริงๆ นะ"

"ตอนนี้แม้แต่ตัวเขาเองก็หาไม่เจอ แล้วจะช่วยได้อย่างไร ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว วันนี้มีเหล้าก็ดื่มให้เมาไปเลย"

ซูเหลียนซิงพูดจบ ก็ล้มฟุบลงบนโต๊ะด้วยอาการเมามาย

เจียงน่าทำอะไรไม่ถูก จึงทำได้เพียงพาเธอกลับไปที่บ้านพักใหม่แบบแฟลตของตัวเอง

รุ่งขึ้น เวลาสิบเอ็ดโมงเช้า

โทรศัพท์มือถือของซูเหลียนซิงดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ในความสับสน เธอก็กดปุ่มรับสาย

เธอได้ยินผู้ช่วยของเธอพูดว่า "คุณซู ไม่ดีแล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ข่าวท้องถิ่นในหนานตูเต็มไปด้วยรายงานเกี่ยวกับคุณไปหมด"

"รายงานเกี่ยวกับฉันเหรอ รายงานบ้าอะไร ฉันจะมีรายงานอะไรได้"

"ก็เป็นรายงานที่คุณเป็นมะเร็ง แถมยังบอกว่าคุณกำลังจะทิ้งบริษัท และต้องการรีบขายหุ้นที่ถืออยู่ คุณไม่รู้หรือคะว่า เมื่อเช้านี้ ราคาหุ้นของบริษัทเราดิ่งลงอย่างรวดเร็ว เกือบจะติดเพดานแดงแล้ว..."

"อะไรนะ!" ซูเหลียนซิงได้ยินดังนั้น ก็สร่างเมาทันที "คุณพูดอีกทีซิ!"

"คุณซู ฉัน... ฉันไม่กล้าพูดแล้วค่ะ คุณเปิดอีเมลดูเองเถอะค่ะ ฉันได้ส่งข้อมูลข่าวสารที่เพิ่งรวบรวมได้ทั้งหมดให้คุณแล้ว"

ซูเหลียนซิงวางสาย แล้วรีบเปิดอีเมล เธอเห็นไฟล์ที่ผู้ช่วยส่งมาอย่างน้อยสิบไฟล์

พอเธอเปิดดู เธอก็โกรธจนแทบจะคลั่ง

หนึ่งในข่าวนั้น ถึงกับเปิดเผยว่าเธอเป็นมะเร็งเต้านมระยะสุดท้าย แถมยังมีหลักฐานที่ชัดเจน ด้านหลังยังมีการแนบฟิล์มและรายการวินิจฉัยของโรงพยาบาลไว้อย่างชัดเจนด้วย

เอกสารการตรวจเหล่านี้ เธอส่งให้แค่ซ่งอี้เท่านั้น!

เห็นได้ชัดว่า ซ่งอี้ถูกเธอปฏิเสธ จึงโกรธแค้นและเปิดเผยเรื่องของเธอ!

เอกสารอื่นๆ เป็นข้อตกลงการโอนหุ้นของเธอ ซึ่งเป็นการปลอมแปลงเอกสารการขายหุ้นบริษัทของเธอขึ้นมาโดยไม่มีมูลความจริง

ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ช่วยกล่าวว่าราคาหุ้นของบริษัทดิ่งลงอย่างรวดเร็ว เกือบจะติดเพดานแดง!

เมื่อนึกถึงอาการป่วยของตัวเองที่ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ยิ่งไปกว่านั้น บริษัทในตอนนี้ย่อมเต็มไปด้วยข่าวลือ ผู้คนจิตใจว้าวุ่น เธอก็โกรธจนควันออกหู

"คนชั่วช้า คนชั่วช้าจริงๆ"

ซูเหลียนซิงโกรธจนแทบระเบิดปอด

เธอหายใจไม่ทัน แล้วก็ล้มลงไปตรงๆ

เมื่อเธอตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล

ส่วนคนที่เฝ้าไข้คือ เจียงน่า

เธอพยายามดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาดู พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับกว่าห้าสิบสาย และข้อความมากกว่าเก้าสิบเก้าข้อความ

ในบรรดาสายที่ไม่ได้รับ มีทั้งของพ่อแม่ ญาติพี่น้อง ผู้ถือหุ้นบริษัท ผู้ช่วยและผู้จัดการหลายคน รวมถึงตัวแทนจำหน่ายของบริษัท แม้แต่เพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ค่อยได้ติดต่อกันก็ยังโทรมา

หัวใจของซูเหลียนซิงวุ่นวายสับสนไปหมด

สุดท้าย เธอยังเห็นสายที่ไม่ได้รับที่บาดตาอย่างยิ่งสามสาย เป็นสายที่โทรมาจากซ่งอี้!

ซูเหลียนซิงโกรธจนตัวสั่นเทา เธอโทรกลับไปอย่างเดือดดาล ทันทีที่รับสาย เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะยิ้มๆ ของซ่งอี้ว่า "เป็นอย่างไรบ้าง เหลียนซิง รู้หรือยังว่าการปฏิเสธผมต้องจ่ายด้วยอะไร"

"ซ่งอี้... คุณทำแบบนี้ได้อย่างไร!"

"ทำไมผมจะทำไม่ได้ บอกให้รู้ไว้เลยว่านี่เป็นเพียงการแก้แค้นระลอกแรกของผม ต่อไปจะมีระลอกที่สอง ระลอกที่สามอีก..."

"ซ่งอี้ คุณมันคนบ้า!"

"ฮ่าๆๆ คุณจะว่าอย่างไรก็ได้ ผมจะทำให้คุณไม่มีความสุข ทำให้บริษัทของคุณล้มละลาย ทำให้คุณยอมจำนนจนกว่าคุณจะเชื่อฟัง! แน่นอน ถ้าคุณอ่อนข้อให้ผมตอนนี้ ยอมรับข้อเสนอของผมก่อนหน้านี้ ผมก็สามารถให้อภัยคุณได้โดยไม่ถือโทษโกรธเคือง"

"คุณฝันไปเถอะ! ซูเหลียนซิงคนนี้ ต่อให้ตายก็ไม่ยอมจำนนต่อคุณ!"

"ได้ คุณก็ทำเป็นคนสูงส่งและปากแข็งไปเถอะ!" ซ่งอี้ยิ้มอย่างร้ายกาจ "จริงสิ ผมมีข่าวร้ายจะบอกคุณอีกอย่าง ผมได้ปล่อยข่าวออกไปแล้วว่าผมตัดสินประหารชีวิตคุณ โรคของคุณน่ะ ตอนนี้คาดว่าทั่วทั้งหนานตู หรือแม้แต่ทั่วทั้งประเทศเซี่ย คงจะไม่มีใครกล้าหรือสามารถรักษาคุณได้... คุณรู้ไหมว่าทำไม"

"..."

"คนที่ถูกซ่งอี้คนนี้ตัดสินประหารชีวิต มีเยอะแยะไปหมด แต่ตอนนี้ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว! เพราะปากของผมถูกขนานนามว่า 'ยมบาลทวงชีวิต' เข้าใจไหม"

ซูเหลียนซิงฟังเสียงของซ่งอี้ที่ราวกับปีศาจ โทรศัพท์มือถือของเธอ "เพล้ง" หลุดมือตกลงพื้น แตกละเอียด...

เจียงน่าที่ฟุบอยู่ข้างเตียงตื่นขึ้น เธอขยี้ตาที่ยังงัวเงียแล้วบ่นว่า "รุ่นพี่ซูคะ ใครโทรมาคะ"

ซูเหลียนซิงส่ายหน้าด้วยความเจ็บปวด ตัวสั่นไปทั้งตัว...