บทที่ 3 - ผมถึงแล้วนะครับ

"ประสาทกลับหรือไง..."

อวิ๋นซูเฉี่ยนมองข้อความในมือถือด้วยสีหน้าพิกล

อยู่ดีๆ ก็ส่งข้อความมาขอคืนดี หมอนี่มันทำตัวเป็นเด็กจริงๆ ด้วย!

พอลองใช้สมองอันชาญฉลาดขบคิดดูสักนิด เธอก็เข้าใจสาเหตุทันที หญิงสาวประคองมือถือพิมพ์ตอบกลับไปว่า

"อย่าคิดว่ามาเอาอกเอาใจแล้วฉันจะช่วยนายเช็กชื่อนะ ฉันเป็นหัวหน้าห้อง เรื่องโกงแบบนี้นายเลิกฝันไปได้เลย"

"..."

"นายกำลังไข่ตกเหรอ..."

"กรุณาอย่าทำให้เครื่องหมายจุดและลูกน้ำของผมแปดเปื้อน ยัยสาวหื่น"

"นายนั่นแหละหื่น!"

อวิ๋นซูเฉี่ยนปิดแอปวีแชต ไม่อยากจะเสวนากับหมอนี่ ขืนคุยต่อมีหวังความลับที่เธอเป็นสาวนักเขียนสายหื่นได้แตกพอดี

จริงๆ เธอก็ไม่ได้หื่นขนาดนั้นหรอกนะ แต่พวกคุณก็รู้ใช่ไหมล่ะว่าการเขียนนิยายให้มันดูวบๆ แวมๆ แต่ไม่ถึงกับโป๊เนี่ยมันเป็นศาสตร์ชั้นสูง เขียนไปนานวันเข้าเธอก็เลยกลายสภาพเป็นแบบนี้...

ระหว่างที่รถเมล์ยังไม่ถึงป้าย เธอจึงล็อกอินเข้าระบบหลังบ้านของนักเขียน เข้าไปปลอบประโลมเหล่าเบบี๋นักอ่านที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญเพราะใบลาหยุดของเธอ จากนั้นก็แวะไปแปะอีโมจิทำหน้าตลกๆ ใต้ใบลาหยุดของ 'กระดาษพู่กัน' สักหน่อย

ไม่รู้ว่าเพื่อนทางจดหมายคนโปรดคนนี้ออกจากบ้านหรือยังนะ

พอโพสต์เสร็จ เธอก็เปิดแอปคิวคิว

สำหรับคนที่ชอบท่องโลกอินเทอร์เน็ต การมีไอดีคิวคิวสักสามสี่บัญชีถือเป็นเรื่องปกติพื้นฐาน

สาวติดบ้านจอมเปิ่น: "คุณออกจากบ้านหรือยังคะ?"

เธอส่งข้อความหา 'กระดาษพู่กัน'

อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

กระดาษพู่กัน: "ใกล้จะถึงแล้วครับ คุณล่ะ?"

สาวติดบ้านจอมเปิ่น: "ฉันเหรอ กำลังจะออกค่า!"

ผู้หญิงน่ะนะ มีลูกล่อลูกชนเยอะจะตายไป

ใจจริงก็ตื่นเต้นที่จะได้เจอกับคุณกระดาษพู่กัน แต่ในฐานะผู้หญิงก็ต้องระวังตัวไว้บ้าง เธอตั้งใจจะไปถึงก่อนเวลา จะได้แอบดูเขาได้ก่อน

ผู้หญิงวัยสิบเก้าหรือยี่สิบ มีใครบ้างที่ไม่เคยเพ้อฝันถึงความรัก

ไม่สิ ไม่ใช่แค่สิบเก้ายี่สิบหรอก ตราบใดที่ยังไม่หมดประจำเดือน ผู้หญิงก็คือสิ่งมีชีวิตช่างฝันทั้งนั้นแหละ

เคยมีคนบอกไว้ไม่ใช่เหรอว่ารักแรกที่ผู้หญิงมักจะหลงใหล ส่วนใหญ่มักจะเป็นพี่ชายข้างบ้านหรือพวกลูกพี่ลูกน้องอะไรทำนองนั้น

พอนึกถึงตอนเด็กๆ ที่เธอเคยบอกซ่งเจียมู่ว่าโตขึ้นจะแต่งงานกับเขา อวิ๋นซูเฉี่ยนก็หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที...

ให้ตายสิ... ยังดีที่หมอนั่นจำไม่ได้แล้ว!

แต่ตอนนั้นต้องยอมรับจริงๆ ว่าซ่งเจียมู่เป็นคนที่เธอปลื้มที่สุด เขาแก่กว่าเธอแค่วันสองวันแต่ดูแลเธอดีมาก ตอนเรียนอนุบาลด้วยกันเธอเป็นเหมือนเงาตามตัวของเขาเลยนะ

แต่หลังจากนั้น... หลังจากนั้นก็กลายเป็นไอ้บร้าน่ารำคาญ!

เด็กผู้หญิงโตเร็ว เด็กผู้ชายโตช้า บางทีช่องว่างระหว่างวัยอาจจะเริ่มจากตรงนี้ จนกลายเป็นกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลาง แล้วมันก็เป็นแบบนี้เรื่อยมา

ส่วน 'กระดาษพู่กัน' เขาเป็นคนอ่อนโยน พูดจาดี ไม่เหมือนใครบางคนที่ชอบพูดจาขวานผ่าซากใส่เธอตลอดเวลา

เขาจะหน้าตาเป็นยังไงนะ อาจจะเหมือนซ่งเจียมู่ก็ได้ สูงร้อยแปดสิบสาม หน้าตาจัดว่าหล่อเหมือนซ่งเจียมู่ ถึงจะไม่อยากยอมรับก็เถอะ แต่หมอนั่นหน้าตาดีในระดับที่สาวๆ ชอบจริงๆ นั่นแหละ...

หยุดความคิดเดี๋ยวนี้! ต้องเป็นเผิงอวี๋เยี่ยนสิ! ต้องหล่อเหมือนดาราอย่างเผิงอวี๋เยี่ยน ไม่ใช่เหมือนหมอนั่น!

การตั้งความหวังไว้สูงเกินไปก่อนเจอตัวจริงเป็นเรื่องอันตราย อวิ๋นซูเฉี่ยนก็แค่คิดเล่นๆ ในใจเธอก็เผื่อใจไว้แล้ว ขอแค่หน้าตาพอไปวัดไปวาได้ตามมาตรฐานค่าเฉลี่ยของนักอ่านในช่องคอมเมนต์ เธอก็โอเคแล้ว เพราะนี่แค่มาเจอเพื่อนทางจดหมาย ไม่ได้มาดูตัวหาคู่สักหน่อย

จินตนาการฉากตอนเจอกันไปเรื่อยเปื่อย เสียงประกาศบนรถเมล์ก็ดังขึ้น

[สถานีจัตุรัสวัฒนธรรม ถึงแล้วค่ะ ผู้โดยสารโปรดลงรถที่ประตูหลัง]

อวิ๋นซูเฉี่ยนรีบลุกขึ้น ขยับกระเป๋าสะพายใบเล็กมาไว้ด้านหน้า ใช้สองมือกอดไว้แล้วเดินตามฝูงชนลงจากรถ

จัตุรัสวัฒนธรรมมีพื้นที่กว่าสามหมื่นตารางเมตร ยิ่งเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ในเดือนมีนาคมที่อากาศดีแบบนี้ ผู้คนยิ่งพลุกพล่าน มีทั้งครอบครัวพ่อแม่ลูกมาเล่นว่าว คู่รักเดินจูงมือป้อนขนมกันกระหนุงกระหนิง

สาวน้อยกระพริบตาปริบๆ มองไปรอบๆ สำรวจผู้คนที่เดินผ่านไปมา

สายตาของเธอคอยจับจ้องชายหนุ่มวัยประมาณยี่สิบปีที่เดินมาคนเดียว พยายามสังเกตหาคนที่มีบุคลิกตรงกับ 'กระดาษพู่กัน'

ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด แต่เธอก็มายืนอยู่แถวร้านชานมแล้ว

อวิ๋นซูเฉี่ยนไม่ได้เข้าไปในร้าน แต่หาที่นั่งตรงม้านั่งริมจัตุรัส

มือเรียวปัดชายกระโปรงจากด้านหลัง เธอนั่งลงอย่างเรียบร้อย กอดกระเป๋าใบเก่งไว้แนบอก สายลมพัดเส้นผมปลิวไสว ดวงตากลมโตคู่สวยกลอกกลิ้งไปมา สังเกตลูกค้าที่เดินเข้าออกร้านชานม

ตรงนี้ทำเลดีมาก นอกจากจะเห็นหน้าร้านแล้ว ยังมองผ่านกระจกใสเข้าไปเห็นที่นั่งด้านในได้ด้วย

เธอหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาคุณกระดาษพู่กัน

สาวติดบ้านจอมเปิ่น: "คุณถึงหรือยังคะ?"

กระดาษพู่กัน: "เพิ่งลงรถครับ คุณถึงไหนแล้ว?"

สาวติดบ้านจอมเปิ่น: "เดี๋ยวก็ถึงแล้วค่า!"

กระดาษพู่กัน: "งั้นผมเข้าไปจองที่นั่งในร้านก่อนนะ"

สาวติดบ้านจอมเปิ่น: "โอเคค่า!"

วางโทรศัพท์ลง อวิ๋นซูเฉี่ยนตั้งสมาธิมากขึ้น กวาดสายตามองกว้างขึ้น โดยเฉพาะคนที่เดินมาจากป้ายรถเมล์

คนนี้... อ้วนไป ไม่ใช่แน่ๆ

คนนี้... แก่ไป ตัดทิ้ง

คนนี้... ดูหนุ่มดีนะ แต่ทำไมหัวล้าน ไม่น่าใช่มั้ง

คนนี้... ??

ซ่งเจียมู่!!!

หมอนี่ตามเธอมาถึงที่นี่เลยเหรอ?

อวิ๋นซูเฉี่ยนกำลังจะลุกไปทักทาย เตรียมจะเยาะเย้ยเขาเรื่องเป็นคนขี้ตาม แต่สมองอันฉับไวก็สั่งการให้เธอนั่งลงทันที พร้อมกับรีบควักหน้ากากอนามัยในกระเป๋าออกมาปิดบังใบหน้าสวยๆ ไว้

เก่งมากซ่งเจียมู่ เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยก็ริจะมีแฟน จับได้คาหนังคาเขาเลยนะเนี่ย

อวิ๋นซูเฉี่ยนเข้าใจแจ่มแจ้งทันที มิน่าล่ะวันนี้ซ่งเจียมู่ถึงแต่งตัวดูดีผิดหูผิดตา แถมการบ้านวิชาหลักก็ไม่ยอมทำ ที่แท้ก็รีบออกมาเดตสาวนี่เอง!

อย่ามาดูถูกสัญชาตญาณของผู้หญิงนะ!

ถ้าออกมาเล่นเกมร้านเน็ตกับเพื่อนผู้ชาย หมอนี่ไม่มีทางแต่งตัวแบบนี้หรอก

พอเข้าใจตรรกะนี้ เธอก็พรางตัวให้มิดชิด ดวงตาคู่โตเหนือหน้ากากอนามัยจ้องเขม็งไปที่เขา

วันนี้นางสาวอวิ๋นซูเฉี่ยนจะขอดูนางจิ้งจอกสาวหน้าไหน ที่มาล่อลวงไอ้คนน่ารำคาญจอมหื่นคนนี้ได้!

ซ่งเจียมู่ลงรถแล้วก็เดินตรงดิ่งไปที่ร้านชานม เดินไปพลางดูมือถือไปพลาง เพื่อค้นหาว่าแถวนี้มีอะไรน่าสนใจบ้าง

เขาวางแผนไว้หมดแล้ว พอดื่มชานมเสร็จก็จะพาคุณ 'ติดบ้านฯ' ไปสวนสนุก ต่อด้วยกินข้าวเย็น แล้วก็ดูหนัง

แถมยังส่งข้อความบอกพ่อแล้วด้วยว่าเย็นนี้ไม่กลับไปกินข้าวบ้าน

ซ่งเจียมู่ผลักประตูเข้าร้านชานมก่อนเวลานัดยี่สิบนาที

ในขณะเดียวกัน สาวน้อยนักถ้ำมองถึงกับตะลึง

ทำไมเขานัดแฟนที่ร้านนี้!!

แล้วเดี๋ยวพอเธอไปเจอกับคุณกระดาษพู่กัน ก็ต้องจ๊ะเอ๋กับหมอนั่นเข้าจังๆ เลยน่ะสิ??

ไม่ได้การ!

เทียบกับการจับผิดแฟนสาวของซ่งเจียมู่ อวิ๋นซูเฉี่ยนห่วงความลับของตัวเองมากกว่า ขืนโดนหมอนั่นจับได้ เขาต้องเอามาข่มขู่ให้เธอทำเรื่องที่ไม่อยากทำแน่ๆ!

อวิ๋นซูเฉี่ยนรีบคว้ามือถือ เตรียมจะบอกให้คุณกระดาษพู่กันเปลี่ยนสถานที่นัด

แต่ข้อความจาก 'กระดาษพู่กัน' เด้งขึ้นมาซะก่อน

"ผมถึงแล้วนะครับ"

(จบแล้ว)