บทที่ 43 - ปราณแท้ระดับหกแห่งวิถียุทธ์และไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสี

บทที่ 43 - ปราณแท้ระดับหกแห่งวิถียุทธ์และไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสี

“ชะตาสีม่วงรึ จะมีการประเมินชีวิตที่สูงขนาดนี้ได้ยังไงกัน... หายากจริงๆ”

หนิงสวินชิวรู้สึกประหลาดใจ เขาคิดว่าอย่างมากคงได้แค่ ‘ชะตาสีคราม’

“วาสนาราชวงศ์เทพต้าเฉียนระดับสาม... ไม่สิ น่าจะเป็นเพราะครั้งสุดท้ายที่ป้องกันด่านกว้านเจียงโข่ว ราชันมังกรแห่งวังน้ำหลินหยวนอ๋าวอวี่ขาดสติไป”

“หากไม่ใช่เพราะข้าคนเดียวที่ถ่วงเวลาไว้สิบวัน เผ่ามังกรทะเลตะวันออกคงจะวางค่ายกลใหญ่ จมทวีปหลีของเผ่ามนุษย์จนกลายเป็นมหาสมุทรไปแล้ว”

“คนบนทวีปหลีทั้งหมดจะต้องตายงั้นรึ”

หนิงสวินชิวมองคัมภีร์สวรรค์วิถี เขาพอจะเข้าใจมาตรฐานการประเมิน ‘ชะตาสีม่วง’ ได้คร่าวๆ แล้ว

‘ปราชญ์กระบี่เมฆขาว’ ถ่ายทอดวิชาทิ้งมรรคาไว้ แนวคิดใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว แม้จะล้มเหลวก็ยังเป็นชะตาสีม่วง

‘ผู้บัญชาการด่านกว้านเจียงโข่ว’ ยอมตายอย่างกล้าหาญ ช่วยชีวิตผู้คนนับล้านล้านในทวีปหลี บุญกุศลไร้ประมาณ

สร้างสรรค์คำสอน สร้างเสริมคุณธรรม สร้างคุณูปการ

สำเร็จอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็คือชะตาสีม่วง

หนิงสวินชิวกำลังจะรับ ‘รางวัลความสำเร็จพิเศษ’

ในตอนนั้นเอง

ติ๊งต่อง

[ยินดีด้วย คุณบรรลุความสำเร็จสีม่วง ‘เจ็ดสหายแห่งผาหยาซาน’ คุณได้พบกับหนึ่งคนห้าอสูรที่ผาหยาซานแห่งเขาม่วงจู๋ซาน หลายปีที่ผ่านมาคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน กลายเป็นสหายรัก]

[พวกคุณทั้งเจ็ดคนต่างมีความสามารถเฉพาะตัว มีเซียนกระบี่ มีอสูรใหญ่จอมยุทธ์ มีนักปรุงยา มีปรมาจารย์ค่ายกล มีปรมาจารย์หลอมศาสตรา มีผู้เชี่ยวชาญวิชาหายตัว มีนักร่ายรำ... ทั้งยังชอบชุมนุมกันที่ผาหยาซาน ชมทะเล ร่ายรำ ดีดพิณ สร้างสรรค์ความบันเทิง ชงชา สนทนาธรรม]

[เจ็ดสหายแห่งผาหยาซาน มีอุปนิสัยสูงส่ง กลายเป็นเรื่องเล่าขานอันดีงาม ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระในทะเลบูรพาต่างถือเป็นเกียรติที่ได้คบหากับพวกคุณทั้งเจ็ด]

[สังหารอสูร ทำลายมาร ขจัดปีศาจ คุ้มครองแคว้นจืออวี๋ในฐานะ ‘เจ็ดราชครู’ มีสถานะเทียบเท่าเทพเจ้า]

[ได้รับรางวัล ‘เจ็ดสิบสองวิชาพิสดารแห่งชิงซาน บันทึกผู้บำเพ็ญเพียรอิสระแห่งทะเลบูรพาสามร้อยม้วน’ (สามารถรับได้)]

[ยินดีด้วย คุณปลดล็อกความสำเร็จสีแดง ‘วิถียุทธ์ระดับหก ปราณแท้’ ได้สำเร็จ คุณได้ศึกษาจากหมื่นวิชา สะสมรากฐานอันลึกซึ้ง เมื่อถึงเวลาอันควรจึงได้เปิดเส้นทางใหม่ให้แก่วิถียุทธ์]

[พลังปราณและจิตเจตจำนงของคุณได้แปรเปลี่ยนเป็นพลังขั้นสุดยอด ‘ปราณแท้’]

[คุณได้ตั้งชื่อวิถียุทธ์ระดับหกนี้ว่า ‘ปราณแท้’]

[คุณได้ถ่ายทอดวิถียุทธ์ให้แก่ลิงหินดื้อด้านตนหนึ่ง ทำให้มันบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับเทวะ ทำใหวิถียุทธ์เทวะได้สืบทอดต่อไปในภพชิงซวี]

[ความสำเร็จนี้เหนือกว่าผู้คนในภพชิงซวีถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์]

[คุณได้รับวาสนาแห่งยุทธ์ของภพชิงซวีเจ็ดหน่วย เก้าหน่วย และวิชาฝึกจิตวิถียุทธ์ ‘เจ็ดวันแปลงปราณแท้ฟ้าคราม’ (สามารถรับได้)]

“ยังมีอีกรึ”

หนิงสวินชิวมีสีหน้ายินดี

“รับทั้งหมด”

วาสนายี่สิบสามหน่วย เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

[วาสนา 36-76]

จากนั้นคือ ‘เจ็ดสิบสองวิชาพิสดารแห่งชิงซาน บันทึกผู้บำเพ็ญเพียรอิสระแห่งทะเลบูรพาสามร้อยม้วน’

วิชามากมายหลั่งไหลเข้าสู่สมองของหนิงสวินชิวโดยตรง

วิชากำแพงทะลุ วิชาตัวเบา วิชาคลื่นซัดสาด วิชาจุดไฟ วิชาเลี่ยงไฟ วิชาเลี่ยงน้ำ...

ราวกับว่าเขาได้ฝึกฝนด้วยตนเองมาแล้วนับหมื่นครั้ง ในบันทึกนี่คือวิชาเล็กๆ น้อยๆ ที่เขา ศิษย์น้องเกาเฟยเสวี่ย และอาชิงค่อยๆ ฝึกฝนจนถึงขั้นเริ่มต้น

วิชาแบ่งออกเป็น ขั้นเริ่มต้น ขั้นเชี่ยวชาญ และขั้นสูงสุด

ขั้นสูงสุดนั้นจะสามารถ ‘เปลี่ยนสิ่งไร้ค่าให้กลายเป็นของวิเศษ’ ควบแน่น ‘เมล็ดพันธุ์แห่งธรรม’ ฝากจิตวิญญาณดั้งเดิมไว้ เพียงแค่คิดก็สามารถใช้ได้อย่างใจนึก

ทว่าวิชาสามร้อยแขนงของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระแห่งทะเลบูรพาที่ได้มาจากการแลกโอสถเหล่านี้ ล้วนเป็นวิชาเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ได้มาตรฐาน จะไม่มี ‘ผู้บำเพ็ญเพียร’ คนใดฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด แค่ขั้นเริ่มต้นก็เพียงพอแล้ว

ส่วนหนิงสวินชิวก็ไม่ได้คาดหวังว่าวิชาเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้จะช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ได้มากนัก แต่มีไว้เพื่อสายธารแห่งเต๋าของ ‘ชิงซาน’

หนิงสวินชิวเชื่อว่า

‘เจ็ดสิบสองวิชาพิสดารแห่งชิงซาน’ ที่ค่อยๆ สมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคตจะต้องกลายเป็น ‘จุดสูงสุดแห่งวิชา’ ของภพชิงซวีอย่างแน่นอน รวบรวมหมื่นวิชาไว้ เพียงหยิบวิชาใดออกมาก็สามารถสังหารอสูร ขจัดปีศาจ ย้ายภูเขา ถมทะเลได้

จิตวิญญาณดั้งเดิมของหนิงสวินชิวเพิ่งจะซึมซับ ‘เจ็ดสิบสองวิชาพิสดารแห่งชิงซาน บันทึกผู้บำเพ็ญเพียรอิสระแห่งทะเลบูรพาสามร้อยม้วน’ เสร็จสิ้น

ต่อมาก็คือวิชาฝึกจิตวิถียุทธ์ ‘เจ็ดวันแปลงปราณแท้ฟ้าคราม’

เขาฝึกจิตจินตนาการถึง ‘สุริยันฟ้าคราม’ ที่อยู่เบื้องหลัง ‘จิตวิญญาณดั้งเดิม’ โดยตรง

พลังปราณเริ่มแปรเปลี่ยนอย่างช้าๆ วันละหนึ่งครั้ง เจ็ดวันเปลี่ยนเป็นปราณแท้ ปราณแท้กับ ‘แสงเทพทำลายมารทลายอธรรมบัวแดง’ ที่เหยียนเชว่แปลงกายมานั้นมีแก่นแท้เหมือนกัน

ในหมู่ ‘ผู้บำเพ็ญเพียร’ ถือเป็นวิชาระดับสุดยอด เมล็ดพันธุ์แห่งธรรมที่เกิดจากการควบแน่นของวิชาเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นแท้จริงแล้วไม่อาจต้านทานได้

ตอนนี้หนิงสวินชิวมีเส้นทางที่ชัดเจนสองสาย

มรรคาแห่งผู้บำเพ็ญเพียร ทะเลแห่งจิตวิญญาณและฟ้าดินแสวงหาชีวิตอมตะ เรียนรู้หมื่นวิชาเพื่อเป็นเครื่องมือสนับสนุน

ส่วนวิถียุทธ์นั้นมี ‘อักษรประจำตัว ปราชญ์ยุทธ์’ คอยเสริมพลัง สามารถใช้เป็น ‘วิชาปกป้องมรรคา’ ได้

ต้องไปให้สุดทาง

หนิงสวินชิวปรับลมปราณและจิตใจ หลับตาครู่หนึ่งแล้วลืมตาขึ้น มองไปยังรางวัลชะตาสีม่วง

[กำลังสุ่มรางวัลพิเศษ...]

[ยินดีด้วย คุณได้รับรางวัลความสำเร็จพิเศษจากชะตาสีม่วง รากวิญญาณฟ้าดิน ไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสี]

...

วิ้ง วิ้ง

ในฝ่ามือของหนิงสวินชิว แสงเจ็ดสีรวมตัวกัน กลายเป็นไข่มุกวิญญาณที่ส่องประกายเจิดจ้า

ไข่มุกวิญญาณเปล่งประกายเจ็ดสีอันน่าตื่นตาตื่นใจ

มีพายุหมุนขนาดเล็กนับไม่ถ้วนหมุนวนอยู่ไม่หยุด ทุกครั้งที่หมุนจะปล่อยลมเบาๆ ออกมา ทำให้มิติโดยรอบสั่นไหวเล็กน้อย

[รากวิญญาณฟ้าดิน ไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสี]

[ไข่มุกวิญญาณนี้เกิดจากการดับสูญของร่างจุติวิญญาณวายุ หนึ่งในสี่วิญญาณฟ้าดินในยุคแรกเริ่ม ควบแน่นกับแสงเทพหลากสี ผ่านกาลเวลาอันยาวนานไร้ที่สิ้นสุด จึงได้ถือกำเนิดเป็นไข่มุกวิญญาณที่เปี่ยมด้วยมนต์เสน่ห์แห่งเต๋าอันเกิดจากธรรมชาติ]

[เกิดจากวาสนาแห่งวายุครึ่งหนึ่งของภพชิงซวี]

[หากถือไว้ จะไม่ได้รับผลจากลมเทพ ลมประหลาดทั่วฟ้าดิน ไม่ได้รับผลจากภัยลมในสามมหันตภัย และต้านทานวิชาวายุได้ทุกแขนง]

[เมื่อใช้ออก วายุสวรรค์หลากสีจะมาพร้อมกับวิชาหายตัว หายวับไปในพริบตาพันลี้ ท่องไปทั่วฟ้าดินไร้เงาไร้ร่องรอย]

[หากหลอมรวม จะสามารถสร้าง ‘กายวิญญาณวายุสวรรค์หลากสี’ กลายเป็นสิ่งมีชีวิตแต่กำเนิด มีอิทธิฤทธิ์ติดตัวมาแต่เกิด]

...

“วาสนาแห่งวายุครึ่งหนึ่งของภพชิงซวีรึ”

“ถึงกับสุ่มรากวิญญาณชั้นเลิศออกมาได้... เย่ชิงเหยาแห่งวังเทพดาราทะเลนั่นก็มี ไม่ใช่ว่าในภพชิงซวีมีไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสีสองลูกหรอกรึ”

นี่คือของล้ำค่าที่สุดในบันทึกตอน ‘ผู้บัญชาการด่านกว้านเจียงโข่ว’

หนิงสวินชิวคิดในใจแล้วแต่งตั้ง ‘ไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสี’ ให้เป็น ‘วิญญาณวายุแห่งมิติชิงซานเทียนตี้’

ทันใดนั้น เขาก็ปล่อยลมเทพและลมประหลาดที่อยู่ในไข่มุกวิญญาณออกมา ในชั่วพริบตา ลมพายุโหมกระหน่ำ เสียงคำรามดังสนั่นฟ้าดิน

ลมประหลาดในไข่มุกวิญญาณพลันกลายร่างเป็นวิญญาณวายุแปดชนิด

วิญญาณลมโชย วิญญาณลมเอื่อย วิญญาณลมพายุ วิญญาณลมพายุใหญ่

วิญญาณลมเหนือ วิญญาณลมใต้ วิญญาณลมตะวันออก วิญญาณลมตะวันตก

ครืน ครืน

ภายใต้การพัดพาของวิญญาณวายุทั้งแปดนี้ ท้องฟ้าถูกผลักดันให้ขยายออกไปไกลถึงแปดลี้

ในขณะเดียวกัน ปลาน้ำจืดตัวใหญ่ที่เกิดจากปราณเมฆขาวก็แหวกว่ายอยู่ในสายลม นำพาน้ำจากทะเลสาบไท่ผิงขึ้นไป กลายเป็นเมฆขาวก้อนแล้วก้อนเล่า

ลมเมฆาคืนสู่ตำแหน่ง ฟ้าดินหมุนเวียน

ฝนปรอยๆ ค่อยๆ โปรยปรายลงมาพร้อมกับสายลม ชุบเลี้ยงต้นไม้ใบหญ้า

“ในที่สุดก็มีลมแล้ว”

ทุ่งหญ้าชิงชิง อาชิงที่นั่งบำเพ็ญเพียรอยู่บนหลังแพะเห็นดังนั้นจึงกางแขนออก ปล่อยให้สายลมพัดผ่าน

“อาชิง อียา เหยียนเชว่ มาที่สำนักจื่อเสียหน่อย”

หนิงสวินชิวส่งเสียงแจ้งทุกคน แล้วเก็บ ‘ไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสี’ หายตัววับไปถึงสำนักจื่อเสีย พบกับเกาเฟยเสวี่ยที่กำลังนั่งสมาธิเพื่อสร้างความมั่นคงให้แก่ระดับพลังของตน

“ศิษย์พี่ มีเรื่องอะไรดีใจขนาดนี้รึ” เกาเฟยเสวี่ยลืมตาขึ้น

หนิงสวินชิวแย้มยิ้มเล็กน้อย โบกมือคราหนึ่ง ไข่มุกวิญญาณเจ็ดสีก็ลอยไปเบื้องหน้า “ศิษย์น้องหลอมรวมรากวิญญาณฟ้าดิน ไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสีนี้ มรรคาใหญ่ย่อมสำเร็จได้”

เกาเฟยเสวี่ยจ้องมองไข่มุกวิญญาณที่เปล่งประกายลึกลับ ก็รู้ได้ว่าของสิ่งนี้ไม่ธรรมดา นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “ศิษย์พี่อยู่ข้างนอก...”

“ที่สำคัญที่สุดคือ...” หนิงสวินชิวก้าวเข้าไปใกล้ๆ กระซิบข้างหูเกาเฟยเสวี่ยสองสามคำ

หลังจากฟังจบ แก้มของเกาเฟยเสวี่ยก็แดงระเรื่อขึ้นมา รับไข่มุกวิญญาณวายุสวรรค์หลากสีไป

[จบแล้ว]