บทที่ 30 กฎของมนุษย์เงือกปักเป้าเหลือง

บทที่ 30 กฎของมนุษย์เงือกปักเป้าเหลือง

"จางสั่ว? ใครคือจางสั่ว?" ผู้เล่นคนหนึ่งพึมพำถามขึ้น

ผู้เล่นอีกคนจำได้ทันที จึงรีบตอบกลับ "ก็ไอ้หมาบ้าที่เอาแต่แหกปากโวยวายในช่องแชทโซนไง..."

"โซกะ! ว่าแล้วเชียว! มิน่าล่ะถึงได้เอาแต่ยั่วโมโหหลินเป่ย ที่แท้อยากจะรวยทางลัดนี่เอง" มิยาโมโตะ เล่อ ถึงบางอ้อทันที ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าจางสั่วมีสกิล เขาจึงรีบยุยงผู้เล่นคนอื่นที่กำลังลังเลเหมือนตัวเองว่า:

"บากะ... จะปล่อยให้มันฮุบแกะอ้วนพีไปคนเดียวไม่ได้นะ! ทุกคนไม่ต้องไปกลัวมัน ฉันมีหน้าไม้อยู่ในมือ..."

เมื่อเห็นว่าผู้เล่นจากชาติต่างๆ ไม่ยอมถอย จางสั่วก็เริ่มเดือดดาล แอบส่งสัญญาณเตรียมลงมือ

ความขัดแย้งระหว่างสองฝ่ายกำลังจะปะทุ

— ท่ามกลางสถานการณ์นี้

หลินเป่ยที่ถูกทุกคนมองข้าม กลับรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้น?"

"นี่พวกมันจะแย่งตัวฉันกันเหรอ?"

"สมบัติย่อมล่อตาล่อใจสินะ..."

เมื่อเริ่มเข้าใจสถานการณ์ หลินเป่ยก็เผยสีหน้าขี้เล่นออกมา ราวกับกำลังนั่งดูละครฉากใหญ่

— ทว่า

ในจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะเปิดฉากปะทะกัน เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

บนผิวน้ำทะเล จู่ๆ ก็เกิดน้ำวนขนาดเล็กปรากฏขึ้น

พร้อมกับเสียงที่ดังก้องออกมาจากใจกลางน้ำวน สะท้อนก้องอยู่ในหูของผู้เล่นทุกคน

"การแข่งขันยังไม่ทันเริ่ม ผู้เข้าแข่งขันจากเขตตะวันออกเฉียงเหนือก็จะฆ่ากันเองแล้วหรือ?"

น้ำเสียงทรงอำนาจดังก้องไปทั่วท้องทะเล สะกดผู้เล่นที่กำลังฮึกเหิมให้สงบลงในทันที

"สถานการณ์เป็นไงเนี่ย?"

"กรรมการเหรอ?"

"ฟังจากคำพูด ดูเหมือนโซนการแข่งขันนี้จะมีจุดเริ่มต้นอื่นด้วยนะ"

"จะสนรายละเอียดหยุมหยิมไปทำไม? รอดูก่อนเถอะว่ากรรมการนี่จะเอายังไง การรวบรวมข้อมูลกับกฎกติกาสำคัญที่สุด"

"......"

แม้ผู้เล่นจะมีความเห็นแตกต่างกันไปเกี่ยวกับเสียงปริศนา แต่ทุกคนต่างจ้องเขม็งไปที่น้ำวนด้วยความหวาดหวั่น

น้ำวนค่อยๆ ขยายขนาดขึ้นภายใต้สายตาของผู้เล่นทุกคน

เมื่อเส้นผ่านศูนย์กลางขยายกว้างประมาณ 2 เมตร สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ผสมปลาตัวหนึ่งก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมายืนบนผิวน้ำทะเล...

มนุษย์เงือกตนนี้มีสีเหลืองสดตลอดทั้งตัว ปกคลุมด้วยจุดสีดำทั่วร่าง จุดเด่นที่สุดคือปากรูปทรงกระบอกที่เชิดขึ้น และหางกับมือที่มีลักษณะแหลมคมคล้ายเข็ม

หลินเป่ยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ สิ่งมีชีวิตแรกที่เขาแวบขึ้นมาในหัวคือ "ปลาปักเป้ากล่องเหลือง" เพราะนอกจากรูปร่างที่คล้ายมนุษย์แล้ว ลักษณะภายนอกโดยรวมถึง 85% เหมือนกับปลาชนิดนั้นไม่มีผิด

"ปลาปักเป้ากล่องเหลืองปกติจะปล่อยพิษประสาทได้ ไม่รู้ว่ามนุษย์เงือกตัวนี้จะมีความสามารถคล้ายกันไหม! แล้วทำไมมันถึงโผล่มาตอนนี้?"

หลินเป่ยจ้องมองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าพลางครุ่นคิด

ยังไม่ทันที่เขาจะหาคำตอบได้ มนุษย์เงือกก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

"สวัสดีผู้เข้าแข่งขันทุกคน! ข้าชื่อ 'หวงมู่คุน' รับหน้าที่เป็นกรรมการประจำเขตตะวันออกเฉียงเหนือ การแข่งขันจะเริ่มในอีก 6 นาที ห้ามพวกเจ้าต่อสู้กันเองเด็ดขาด มิฉะนั้น..."

พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของมันก็วาวโรจน์ จ้องเขม็งไปยังผู้เล่นคนหนึ่งที่เพิ่งจะลงมือไปเมื่อครู่

— พริบตาเดียว

ใบหน้าของผู้เล่นคนนั้นซีดเผือด และโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง เขาก็หงายหลังล้มตึงลงไปบนแพของตัวเอง

ยังไม่ทันที่ผู้เล่นคนอื่นจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หวงมู่คุนก็พูดต่อ "นี่คือบทลงโทษ... เห็นแก่ที่เป็นความผิดครั้งแรก ข้าจะฆ่าแค่คนเดียวพอ"

สิ้นเสียงทรงอำนาจ ใบหน้าของผู้เล่นทุกคนยิ่งฉายแววหวาดกลัวและเริ่มซุบซิบกันด้วยความตระหนก:

"ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย?"

"NPC ฆ่าคนได้ไงวะ? อย่าบอกนะว่าตายในฝัน กูไม่เชื่อหรอก..."

"ไอ้เงือกนี่หน้าตาเหมือนปลาปักเป้ากล่องเหลืองเลย ผู้เล่นคนนั้นน่าจะโดนพิษเข้าไป"

"เชี่ย? พอนายพูดงั้น ลองมองดูดีๆ ก็เหมือนจริงๆ ว่ะ"

"......"

เมื่อรับรู้ถึงวิธีการและความน่าสะพรึงกลัวของหวงมู่คุน ผู้เล่นทุกคนก็เงียบกริบ รอคอยการเริ่มต้นการแข่งขันอย่างว่าง่าย

"เงียบ!" หวงมู่คุนตวาดลั่น จนเมื่อเสียงซุบซิบเงียบลง มันจึงพูดต่อ:

"โซนการแข่งขันนี้มีจุดเริ่มต้นทั้งหมด 4 จุด คือ เขตตะวันออกเฉียงเหนือ, เขตตะวันตกเฉียงเหนือ, เขตตะวันออกเฉียงใต้ และเขตตะวันตกเฉียงใต้ เส้นชัยตั้งอยู่ใจกลางของทั้งสี่เขตนี้"

หลังจากแนะนำภูมิประเทศคร่าวๆ หวงมู่คุนก็เริ่มอธิบายกติกา:

"ในการแข่งขันครั้งนี้ ข้ามีข้อกำหนดเพียงข้อเดียว: ต้องชิงที่หนึ่งหรือที่สองมาให้ได้ หากพวกเจ้าทำอันดับไม่ได้ตามนี้ ข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ที่เส้นชัย และเมื่อถึงเวลานั้น... พวกเจ้าทุกคนจะต้องตาย"

"นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น... แน่นอน พวกเจ้าสามารถใช้วิธีการใดก็ได้ แม้แต่การทรมานและสังหารผู้เล่นจากเขตอื่น เพื่อช่วงชิงชัยชนะ..."

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปพร้อมกับคำอธิบาย

จากคำพูดของหวงมู่คุน หลินเป่ยสรุปประเด็นสำคัญได้ดังนี้

ข้อแรก ต้องมีคนจากจุดเริ่มต้นของพวกเขาได้ที่หนึ่งหรือที่สอง ไม่อย่างนั้นผู้เล่นทุกคนในจุดเริ่มต้นนี้ตายเรียบ

ข้อสอง ผู้เล่นในจุดเริ่มต้นของพวกเขามีหินเร่งความเร็วคนละก้อน การฆ่าผู้เล่นเพื่อชาร์จพลังจะช่วยเพิ่มความเร็วการแล่นเรือเป็นสองเท่าได้นาน 10 นาที

ข้อสาม ผู้เล่นในจุดเริ่มต้นเดียวกันห้ามฆ่ากันเอง ต้องร่วมมือกันจัดการผู้เล่นจากจุดเริ่มต้นอื่น

หากใครคิดจะฝ่าฝืนกฎข้อที่สาม ผู้นั้นต้องมั่นใจว่าจะคว้าอันดับหนึ่งหรือสองมาได้ ไม่อย่างนั้นจะถูกหวงมู่คุนกำจัดทิ้งเมื่อถึงเส้นชัย

"ความยากเพิ่มขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยแฮะ?" หลินเป่ยพึมพำ สายตาจจับจ้องไปที่หวงมู่คุน สีหน้ายังคงเรียบเฉย

ยังไงซะ เขาก็มีแพเลเวล 9 กับหน้าสมุดเลเวล 19 บวกกับบัฟความเร็วสารพัด การคว้าที่หนึ่งไม่ใช่เรื่องยาก

เทียบกับหลินเป่ยแล้ว ผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างพากันขมวดคิ้วด้วยความกังวล

เพราะเมื่อรู้ว่าต่อให้ถึงเส้นชัยแต่ไม่ได้ที่หนึ่งหรือสองก็ต้องตาย มันสร้างแรงกดดันมหาศาลให้พวกเขา

ในจำนวนนั้น จางสั่วจ้องมองหวงมู่คุนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว อยากจะฆ่าไอ้เงือกนี่ด้วยมือตัวเองใจจะขาด เหตุผลก็เพราะมันไม่ยอมให้เขาไล่ฆ่าผู้เล่นในจุดเริ่มต้นเดียวกัน

"บัดซบ! หลินเป่ย..." ยิ่งคิดจางสั่วก็ยิ่งโมโห เขาทั้งหวาดระแวงหวงมู่คุน แต่ก็อยากฆ่าหลินเป่ยจนตัวสั่น ความขัดแย้งในใจทำให้เขาว้าวุ่นไปหมด

"หรือว่า... จะลองเสี่ยงดู?"

"ทันทีที่เริ่มแข่ง ฉันจะรีบฆ่าหลินเป่ยซะ... แล้วค่อยไปชิงที่หนึ่งที่สอง ถึงตอนนั้นหวงมู่คุนก็ทำอะไรฉันไม่ได้..."

คิดได้ดังนั้น

จางสั่วก็ตัดสินใจเด็ดขาด

เขารีบควบคุมหน้าสมุด บังคับแพให้เคลื่อนเข้าไปใกล้หลินเป่ยก่อนการแข่งขันจะเริ่ม

— เห็นดังนั้น

หวงมู่คุนก็ตวาดถาม "เจ้าคิดจะทำอะไร?"

"นั่นเพื่อนผมครับ เพื่อนรักเพื่อนตายเลยล่ะ ผมแค่อยากจะออกตัวพร้อมเขา ชัยชนะจะได้อยู่ในกำมือเราไงครับ..." จางสั่วฝืนยิ้มตอบ

หวงมู่คุนไม่พูดอะไร เป็นอันว่าอนุญาตโดยดุษณี

ผู้เล่นคนอื่นได้ยินดังนั้น ต่างพากันหันมามองหน้าและเริ่มซุบซิบกันอีกครั้ง:

"จึ๊ๆ... หมาบ้าของแท้ ยอมแหกกฎเพื่อฆ่าหลินเป่ยเนี่ยนะ แค้นฝังหุ่นอะไรขนาดนั้น?"

"หลินเป่ยซวยแล้ว มาเจอคนบ้าระห่ำแบบนี้ เสียดายแพใหญ่ๆ นั่นจัง..."

"บากะ ยาโร่ เจ้านี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?"

"......"

เสียงวิจารณ์เซ็งแซ่ไม่หยุดหย่อน

จางสั่วเคลื่อนเข้ามาอยู่ไม่ไกลจากหลินเป่ยแล้ว เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วพูดว่า "ฮ่าฮ่าฮ่า! เพื่อนรัก เดี๋ยวพอเริ่มแข่ง เราต้องร่วมมือกันดีๆ นะ ฉันจะ 'ทุ่มเททั้งใจ' ให้แกแน่นอน"

พูดจบ เขาก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าดุร้ายอีกครั้ง แววตายั่วยวนกวนประสาท เหมือนจะบอกว่า 'รอดูเถอะว่าแกจะทำยังไง'