บทที่ 25 ความมั่นใจที่เพิ่มพูนของจางสั่ว

บทที่ 25 ความมั่นใจที่เพิ่มพูนของจางสั่ว

หลิวหรูเยียนที่เดิมทีอารมณ์ดี เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อต้องทนฟังเสียงร้องเพลงอันแสนทรมาน

เพื่อกลบเสียงของหลินเป่ย เธอจึงอดไม่ได้ที่จะฮัมเพลง "Echoes of Twilight" ออกมา

"♫ ♫ ♫ เขาอาจอยู่รั้งท้าย ข้างกายเธอ... ♫ ♫ ♫ โอ้ววว~~ ขอให้ฉันสัมผัสมันสักครั้ง..."

"โอ้? ไม่ธรรมดานะเนี่ย" หลินเป่ยหันมองหลิวหรูเยียนพร้อมเอ่ยชม "สมกับที่เป็นสตรีมเมอร์ ร้องเพลงเพราะใช้ได้เลย! แพ้ฉันแค่นิดเดียวเอง"

หลิวหรูเยียนฝืนยิ้ม ฮัมเพลงต่อไปพลางอัปเกรดคันเบ็ดไปด้วย เธอต้องเสียสละขนาดนี้เพียงเพื่อจะให้หลินเป่ยหุบปาก

......

......

ช่วงบ่าย

เวลาเอาชีวิตรอด 15:14 น.

คันเบ็ดถูกอัปเกรดจนเต็มพิกัด และหลินเป่ยก็กำลังกอบโกยผลประโยชน์อย่างมหาศาล

ที่สำคัญกว่านั้น ดูเหมือนเขาจะค้นพบวิธีใช้งานหลิวหรูเยียนที่ถูกต้องแล้ว

— เพื่อการนี้

หลินเป่ยใช้หลิวหรูเยียนตกปลาจนค่าความเหนื่อยของคันเบ็ดหมดเกลี้ยง ได้กล่องสมบัติธรรมดา 10 ใบ และกล่องสมบัติระดับ 1 อีก 2 ใบ

หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่มีกับดักในกล่องสมบัติ เขาก็พูดว่า "ดวงเธอดีกว่า เปิดกล่องให้หมดเลย"

"โอเค" หลิวหรูเยียนพยักหน้าเบาๆ ทำหน้าที่เปิดกล่องราวกับหุ่นยนต์

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ใช้ทรัพยากรเพื่อผู้หญิง กระตุ้นผลตอบแทนคริติคอล ได้รับกล่องไม้ × 400 และกล่องไม้แดงระดับ 1 × 400】

คราวนี้โชคไม่เข้าข้างนัก

กล่องไม้มีแต่น้ำกับขนมปัง และวัสดุเล็กๆ น้อยๆ ส่วนกล่องไม้แดงระดับ 1 ดีขึ้นมาหน่อย นอกจากวัสดุแล้ว ยังมีดินให้อีก 2 ตารางเมตร

"พี่ชาย... ไม่มีของดีเลย!" หลิวหรูเยียนหน้าจ๋อย เสียงอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัด ขาดความมั่นใจไปโข

หลินเป่ยทำหน้าไม่ยี่หระ ยักไหล่แล้วพูดว่า "เรื่องเล็กน่า ก็แค่เปิดไม่ได้ของดีไม่กี่กล่อง เราลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่นา!"

"แต่ว่า..." หลิวหรูเยียนเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่หลินเป่ยไม่เปิดโอกาส เขาพูดต่อทันที "ฉันมีดินอยู่ 702 ตารางเมตร เดี๋ยวจะเปิดสิทธิ์ให้เธอรวมดิน เธอจัดการให้ที"

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการใช้หลิวหรูเยียนเพื่อกระตุ้นผลตอบแทนคริติคอลอีกครั้ง จะได้มีดินเพิ่มขึ้น

"ได้ค่ะ"

หลิวหรูเยียนตอบรับอย่างว่าง่าย ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังถูกหลอกใช้ แถมยังแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าหลินเป่ยให้ความสำคัญ ถึงได้มอบหมายงานสำคัญๆ ให้เธอทำ ซึ่งเป็นการแสดงความไว้วางใจขั้นสุด

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ความเร็วในการจัดการหน้าเมนูรองของเธอก็เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่แพกับดินกำลังหลอมรวมกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวหลินเป่ยอีกครั้ง

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ใช้ทรัพยากรเพื่อผู้หญิง กระตุ้นผลตอบแทนคริติคอล ได้รับดิน × 210,600】

ได้ดินมาทีเดียวสองแสนกว่าหน่วย หลินเป่ยฮึกเหิมสุดขีด มองดูพื้นแพที่ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยผืนดิน แล้วพูดว่า "แค่ 700 ตารางเมตรเอง ถมให้เต็มไปเลยแล้วกัน!"

พูดจบเขาก็เปิดใช้กำไลข้อมือทองคำ ใช้ดินไป 1,300 หน่วยเพื่อถมพื้นที่ว่างที่เหลือจนเต็ม

— พริบตาเดียว

แพทั้งลำก็ถูกปกคลุมด้วยผืนดิน ราวกับสนามฟุตบอลขนาดใหญ่ลอยอยู่กลางทะเล ดูมหัศจรรย์พันลึก

หลินเป่ยกวาดตามองรอบๆ แล้วเดาสุ่มๆ "หรือว่าแพมันจะค่อยๆ กลายเป็นเกาะตามการพัฒนาของผู้เล่น?"

"เป็นไปได้นะ!"

หลิวหรูเยียนเสริม น้ำเสียงตื่นเต้น "ตอนแรกฉันนึกว่าจะกลายเป็นเรือซะอีก..."

"เกาะเหรอ?" หลินเป่ยพึมพำกับตัวเองพลางเดินสำรวจรอบๆ

ตอนนี้พื้นที่บนแพยังอยู่ในสายตาเขา

แต่ถ้ามันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คงง่ายที่ผู้เล่นคนอื่นจะลอบขึ้นมาตามจุดอับสายตา

ดูท่าจะต้องรับสมัครสาวๆ ที่มีคุณสมบัติเข้าตามาเพิ่มซะแล้วสิ นอกจากจะเป็นเครื่องมือได้แล้ว ยังช่วยเพิ่มการป้องกันให้แพได้ด้วย...

ระหว่างที่กำลังคิดเพลินๆ หลินเป่ยก็เดินมาถึงรั้วไม้ข้างอพาร์ตเมนต์ ซึ่งเป็นที่เลี้ยงลูกเจี๊ยบที่จับได้ตั้งแต่วันแรก

"เชี่ยไรเนี่ย?"

จ้องมองลูกเจี๊ยบที่โตเต็มวัย หลินเป่ยทำหน้าเหมือนเห็นผี เขาจำได้แม่นว่าตอนเที่ยงที่เอาเศษขนมปังมาโปรยให้ พวกมันยังเป็นลูกเจี๊ยบตัวกะเปี๊ยกอยู่เลย

ขนมปังนี่ผสมสารเร่งโตหรือเปล่าวะ?

เดี๋ยวนะ!

หรือว่าจะเป็นเพราะแพถูกปูด้วยดิน?

ไอ้คำว่า 'วิวัฒนาการ' ในคำอธิบายระบบ หมายถึงอัตราการเติบโตของพืชและสัตว์ด้วยงั้นเหรอ?

— คิดได้ดังนั้น

หลินเป่ยก็ยิ้มเหี้ยมเกรียม พูดกับแม่ไก่สองตัวตรงหน้าว่า "ช่วงนี้ฉันอยากกินปีกไก่กับน่องไก่อยู่พอดี ถ้าพวกแกไม่ยอมออกไข่ ก็เตรียมตัวขึ้นโต๊ะเป็นไก่อบโอ่งได้เลย!"

— พอสิ้นเสียง

แม่ไก่สองตัวถึงกับตัวแข็งทื่อ ราวกับฟังภาษาคนรู้เรื่อง ด้วยความกลัวสุดขีด พวกมันเบ่งไข่ออกมาทันทีสองฟอง

"โอ้... น่าสนใจ แสนรู้ซะด้วย!"

หลินเป่ยยิ้มร่า ก้มลงเก็บไข่ แล้วเดินกลับไปหาหลิวหรูเยียน พลางตะโกนบอก "วันนี้กินบะหมี่นะ แล้วก็นี่ ไข่ไก่สองฟอง พอดีเลย จะได้บำรุงกำลัง..."

มองดูแผ่นหลังของหลินเป่ยที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป แม่ไก่สองตัวหันมามองหน้ากัน แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

......

......

ในเวลาเดียวกัน

ณ น่านน้ำแห่งหนึ่งที่ไม่ระบุพิกัด

บนแพสองลำที่บังเอิญมาเจอกัน

"ทะ... ท่านครับ... ไว้ชีวิตผมด้วย!"

"ผะ... ผมแค่หน้ามืดตามัวไปชั่ววูบ ปล่อยผมไปเถอะครับ!"

"ยะ... อย่าฆ่าผมเลย พ่อครับ... พ่อคือพ่อบังเกิดเกล้าของผม..."

ผู้เล่นคนหนึ่งที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดกำลังอ้อนวอนขอชีวิตจากจางสั่ว

"เหอะ!"

จางสั่วหน้าตาถมึงทึง แคะเสียงอย่างดูแคลน "สมัยนี้หมาแมวที่ไหนก็ริอ่านจะล่าค่าหัว ดูสภาพทุเรศๆ ของแกสิ น่าสมเพชชะมัด..."

"ครับ... ผมมันน่าสมเพช! พ่อครับ ปล่อยผมไปเถอะ ผมสัญญาว่าจะช่วยพ่อแก้แค้น..." ผู้เล่นที่บาดเจ็บยังคงอ้อนวอนต่อไป

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

จางสั่วหัวเราะลั่น รอยยิ้มบิดเบี้ยวและโรคจิต "ช่วยฉันแก้แค้น? น้ำหน้าอย่างแกเนี่ยนะจะมีปัญญา? อีกอย่าง ฉันจะแก้แค้นด้วยมือตัวเอง จะทำให้ไอ้หลินเป่ยนั่นต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนเหมือนอย่างแกนี่แหละ"

พูดจบ เขาก็หยิบหอกออกมาแทงทะลุร่างผู้เล่นที่กำลังอ้อนวอน แล้วพึมพำกับตัวเอง "หลินเป่ย แกคอยดูเถอะ..."

......

......

【ช่องแชทโซน . 10】 (จำนวนคน: 765,678)

【จางสั่ว: “รูปภาพ”, “รูปภาพ”, พวกที่อยากล่าค่าหัว ฉันเก็บไปสองรายแล้ว มีใครอยากลองของอีกไหม? บอกให้รู้ก็ได้ว่าตอนนี้ฉันมีสกิลแล้ว อย่ามาแหยมกับฉันจะดีกว่า】

【เชี่ยไรเนี่ย? สกิลคืออะไร? ผู้รู้ช่วยอธิบายหน่อย】

【ไม่รู้ว่ะ! แต่ฟังดูโคตรเทพ】

【ทรัมป์: ยาเม็ดสกิลใช้คู่กับช่องสกิล จะสุ่มได้รับสกิล ช่วยเพิ่มค่าสถานะมหาศาล! พี่จางสั่วผงาดแล้ว งานนี้หลินเป่ยแย่แน่】

【จางสั่ว: @หลินเป่ย เดี๋ยวฉันจะทำให้แกรู้ว่า มีของเยอะก็ไร้ประโยชน์ พลังต่างหากคือของจริง! อย่าคิดจะเอาของมาเจรจาสงบศึก ฉันไม่รับ ล้างครอรอความตายได้เลย】

【ว้าว ดราม่าเดือด...】

【มิยาโมโตะ ชิเงรุ: ดูท่าวันเวลาดีๆ ของหลินเป่ยคุงจะจบลงแล้วสินะ】

【ปาร์คจองวัง: กลิ่นตุๆ! สรุปว่ารีบอัปเกรดแพไปก็ไร้ประโยชน์ พลังสิของจริง】

【......】

จางสั่วไม่พอใจแค่การประกาศสงครามกับหลินเป่ยในช่องแชทโซน

เขายังลามไปประกาศสงครามต่อในกลุ่มมังกรผงาด เรียกแขกให้เข้ามามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อกระแสสังคมถูกจุดติด ผู้เล่นต่างชาติก็พากันรอดูความหายนะ หวังให้หลินเป่ยรีบๆ ตายไปซะ

และในจำนวนนั้น ผู้เล่นชาวจีนหลายคนก็มีความคิดไม่ต่างกัน... เช่น หว่านเชี่ยน