บทที่ 18 สร้างอะพาร์ตเมนต์

บทที่ 18 สร้างอะพาร์ตเมนต์

ซ่งเจียเจีย: (✿ﾟ▽ﾟ) หัวหน้ากลุ่ม รอฟังข่าวดีจากพวกเราได้เลย!

(5 นาทีต่อมา)

หลินเป่ย: 'พี่สาวน้องสาว' ที่เธอพูดถึงคงหนีไปหาพิมพ์เขียวกันหมดแล้วมั้ง เห็นมีใครตอบข้อความเธอสักคนไหมล่ะ?

ซ่งเจียเจีย: ก็แค่พิมพ์เขียว 5 ใบเอง ฉันแนะนำลูกค้าให้นายตั้ง 2 คนเชียวนะ

หลินเป่ย: หาได้ไวขนาดนั้นเชียว?

ผ่านไปครู่หนึ่ง ข้อความส่วนตัวจากซ่งเจียเจียก็เด้งขึ้นมา

หลินเป่ยกดเข้าไปดูโดยไม่ลังเล

ซ่งเจียเจีย: มีผู้เล่น 3 คนต้องการขายพิมพ์เขียว ฉันคุยกับพวกเขาไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ราคากลางๆ ไม่ถูกไม่แพง รายชื่อพวกเขาคือ... นายดูในข้อความส่วนตัวได้เลย! แล้วก็อย่าลืมรางวัลของฉันด้วยล่ะ

หลินเป่ย: โอเค เดี๋ยวฉันดูให้! ถ้าดีลสำเร็จ ฉันจะส่งของให้เธอทันที

หลังจากตอบกลับซ่งเจียเจีย หลินเป่ยก็เริ่มจัดการกับข้อความส่วนตัวที่เข้ามา

หลังจากการเจรจา เขาก็ประสบความสำเร็จในการใช้ทรัพยากรพื้นฐานอย่าง ไม้ ตะปูเหล็ก น้ำ และอาหาร แลกเปลี่ยนกับแม่แบบผ้าขนหนู แม่แบบชามและตะเกียบพลาสติก พิมพ์เขียวม้านั่งไม้ พิมพ์เขียวโต๊ะกลม และพิมพ์เขียวหม้อเหล็ก

"มีแต่พิมพ์เขียวพื้นฐานทั้งนั้นเลยรึไง?"

หลินเป่ยบ่นอุบ ดูท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

แต่คำพูดก็เหมือนสายน้ำที่สาดออกไปแล้ว คืนคำไม่ได้

สุดท้ายเขาจึงเลือกส่งเครื่องกรองน้ำทะเลระดับ 1 ให้กับซ่งเจียเจียตามสัญญา

【ยินดีด้วย โฮสต์ส่งมอบทรัพยากรสำเร็จ ติดคริติคอลผลตอบแทน ได้รับ: เครื่องกรองน้ำทะเลระดับ 1 x 700】

หลินเป่ยเมินเฉยต่อการแจ้งเตือนของระบบ แล้วกลับเข้าไปใน 'กลุ่มแชทเทพธิดา' อีกครั้ง พร้อมส่งรูปสกรีนช็อตประวัติการส่งของขวัญให้สมาชิกในกลุ่มดู

กลุ่มแชทเทพธิดา (สมาชิก: 13 คน)

หลินเป่ย: "ส่งรูปภาพ" ทุกคนพยายามเข้านะครับ! ผมยังมีของดีอีกเพียบ ขอแค่ขยันแนะนำคนมาขายพิมพ์เขียว ทุกอย่างในนี้ผมแจกให้ฟรีๆ ไปเลย!

(｡•́︿•̀｡) บ้าจริง พี่ซ่งมือไวชะมัด!

(ノへ￣、) อิจฉาจัง! ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องขยันหาลูกค้ามาทำให้หัวหน้ากลุ่มหมดตัวให้ได้

ซ่งเจียเจีย: ขอบคุณสำหรับเครื่องกรองน้ำนะหัวหน้า! แต่ว่ามันต้องใช้สายไฟถึงจะเริ่มทำงานได้ แถมแพก็ต้องอัปเกรดเป็นเลเวล 5 ถึงจะเปิดใช้ฟังก์ชันเชื้อเพลิงอเนกประสงค์ได้อีก...

หลินเป่ย: เรื่องจิ๊บจ๊อย! เชื้อเพลิงอเนกประสงค์ฉันมี ไม้กับตะปูเหล็กก็มีเพียบ แนะนำคนมาขายพิมพ์เขียวเรื่อยๆ อยากได้อะไรเดี๋ยวป๋าจัดให้

ซ่งเจียเจีย: งั้นฉันไปหาลูกค้าต่อละนะ

(ง •̀_•́)ง ลุยเลยค่ะพี่สาว!

...

เมื่อเห็นสาวๆ ในกลุ่มกระตือรือร้นช่วยเขารวบรวมพิมพ์เขียว หลินเป่ยก็พยักหน้าอย่างพอใจ

เขายังมีของให้แจกอีกเยอะ ไม่ว่าจะเป็นพิมพ์เขียวที่เพิ่งได้มา หนังงู พิมพ์เขียวอะพาร์ตเมนต์ พิมพ์เขียวอ่างอาบน้ำไม้ เชื้อเพลิงอเนกประสงค์ หน้าไม้กล ลูกดอก... และทรัพยากรอื่นๆ อีกเป็นขบวน

พอนึกถึงเรื่องนี้ หลินเป่ยก็อดอุทานออกมาไม่ได้ "จริงสิ ยังต้องรวบรวมไม้แดงเพื่อสร้างอะพาร์ตเมนต์อีกนี่นา... สงสัยคืนนี้ได้ยุ่งทั้งคืนแน่"

ในขณะที่เขากำลังจัดระเบียบไอเทมและตอบกลับข้อความซื้อขาย หลิวหรูเยียนที่เดินสำรวจแพจนทั่วแล้วก็เดินเข้ามาหาหลินเป่ย พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "พี่คะ ไหนบอกว่าจะเลี้ยงบุฟเฟต์อาหารทะเลไง?"

"อ้อ!"

หลินเป่ยขานรับ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าสมุด

เขาตอบข้อความส่วนตัวไปพลางพูดว่า "กินแอปเปิ้ลสักสองลูกรองท้องไปก่อนนะ! ตอนนี้ฉันยุ่งนิดหน่อย เดี๋ยวอาจต้องขยายแพ แล้วก็ต้องเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่อีกหลายชิ้น... เอาไว้เคลียร์งานเสร็จค่อยกินอาหารทะเลนะ!"

"ยังจะขยายอีกเหรอ?" หลิวหรูเยียนอุทาน แต่พอเห็นท่าทางยุ่งวุ่นวายของหลินเป่ย เธอจึงเสริมว่า "งั้น... งั้นพี่ทำงานเถอะค่ะ!"

พูดจบ เธอก็เดินกลับไปที่บ้านไม้อย่างรู้งาน ไม่รบกวนหลินเป่ยอีก...

เวลากลางคืน

21:00 น.

หลังจากทุ่มเทมาหลายชั่วโมง ในที่สุดหลินเป่ยก็กวาดต้อนพิมพ์เขียวมาได้กว่า 80 ใบ

ส่วนใหญ่เป็นพิมพ์เขียวเฟอร์นิเจอร์และของใช้ในชีวิตประจำวัน รวมถึงแม่แบบบางส่วน... และแน่นอนว่ามีพิมพ์เขียวซ้ำกันไม่น้อย

"ไม่มีอาวุธเลยสักชิ้น แม้แต่เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ยังหายาก เป็นเพราะเกมเอาชีวิตรอดเพิ่งเริ่ม หรือผู้เล่นเก็บไว้ใช้เองกันแน่นะ?"

หลินเป่ยวิเคราะห์สถานการณ์ขณะกดแจกวัสดุ เสบียง และพิมพ์เขียวต่างๆ ให้สาวๆ ในกลุ่ม

【ยินดีด้วย โฮสต์ส่งมอบทรัพยากรสำเร็จ ติดคริติคอลผลตอบแทน ได้รับ...】

【ยินดีด้วย โฮสต์ส่งมอบทรัพยากรสำเร็จ ติดคริติคอลผลตอบแทน ได้รับ...】

...

หลังจากปั๊มวัสดุที่จำเป็นจนเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ หลินเป่ยเริ่มจากการขยายพื้นที่แพเป็น 1,000 ตารางเมตร... จากนั้นเขาก็เดินไปที่หน้าบ้านไม้แล้วตะโกนเรียก "หลิวหรูเยียน ต่อไปเราจะเปลี่ยนไปอยู่อะพาร์ตเมนต์กัน บ้านไม้นี่ปลดระวางได้แล้ว"

"ฮะ?"

หลิวหรูเยียนขานรับพลางวิ่งออกมาจากบ้านไม้ เธอมองดูแพที่ขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าด้วยความตื่นตะลึง หัวใจเต้นรัวไม่หยุด

แต่ยังไม่ทันได้หายตกใจ หลินเป่ยก็กดสั่งการผ่านหน้าสมุด ย่อยสลายบ้านไม้ทิ้ง แล้วกดสร้างอะพาร์ตเมนต์ทันที

ชั่วพริบตาเดียว แสงสีทองก็สว่างวาบ อะพาร์ตเมนต์สไตล์โมเดิร์นขนาดประมาณ 100 ตารางเมตรก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า รูปลักษณ์ภายนอกดูคล้ายกับบ้านคามะของผู้เฒ่าเต่าในเรื่องดราก้อนบอล เต็มไปด้วยสีสันสดใสแบบการ์ตูน

หลิวหรูเยียนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด รีบวิ่งเข้ามากอดแขนหลินเป่ยแล้วถามเสียงสั่น "นี่ฉัน... ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ? พี่ไปเอาวัสดุมากมายขนาดนี้มาจากไหน? บ้านหรูขนาดนี้เราอยู่ได้จริงๆ เหรอ?"

"บอกแล้วไง ขอแค่ตามฉันมา ชีวิตเธอจะดีที่สุดในบรรดาผู้เล่นทั้งหมดแน่นอน!" หลินเป่ยพูดพลางจูงมือหลิวหรูเยียนเดินตรงไปยังอะพาร์ตเมนต์แล้วพูดต่อ

"ฉันยังมีพิมพ์เขียวเฟอร์นิเจอร์อีกเพียบ เรื่องจัดวางคงต้องรบกวนแรงเธอหน่อยนะ"

...ครู่ต่อมา

หลินเป่ยพาหลิวหรูเยียนเข้ามาในอะพาร์ตเมนต์

ภายในห้องว่างเปล่า จัดสรรพื้นที่เป็น 2 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่น 1 ห้องน้ำ และ 1 ห้องครัว การตกแต่งเป็นพื้นปูนเปลือยตัดกับผนังสีขาวฟ้าในสไตล์มินิมอล

หลินเป่ยปล่อยมือหลิวหรูเยียน แล้วเรียกพิมพ์เขียวเกือบร้อยใบออกมาจากช่องเก็บของ "ในนี้มีเฟอร์นิเจอร์ไม้พื้นฐานพวกโซฟา เตียง เก้าอี้... แล้วก็ของใช้จำเป็น อยากได้อันไหนบอกมา เดี๋ยวฉันคราฟต์ให้เลย"

"ด...ได้ค่ะ!" หลิวหรูเยียนพยักหน้าแล้วเริ่มเดินเลือกด้วยตัวเอง

ในเวลานี้ เธอรู้สึกทั้งตกใจและดีใจระคนกันไป

ตกใจที่หลินเป่ยดูเหมือนลูกรักของคนสร้างเกม มีทรัพยากรใช้ไม่จำกัด... และดีใจที่ได้มาอยู่กับหลินเป่ยบนแพแห่งนี้ ได้ใช้ชีวิตสุขสบายในแบบที่ไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

เวลาล่วงเลยผ่านไป หลิวหรูเยียนเป็นคนเลือก ส่วนหลินเป่ยเป็นคนสร้าง

ห้องนั่งเล่นในอะพาร์ตเมนต์ค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยม้านั่งไม้ โซฟา โต๊ะ... และเฟอร์นิเจอร์ชิ้นอื่นๆ ทีละชิ้น

เมื่อจัดการห้องนั่งเล่นเสร็จ ทั้งสองก็เริ่มมาตกแต่งห้องนอนต่อ

เครื่องเรือนในห้องนอนดูดีกว่าห้องนั่งเล่นเล็กน้อย มีทั้งเตียงไม้ ผ้านวม หมอน ผ้าปูที่นอน ของตกแต่ง และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

หลังจากจัดห้องเสร็จเรียบร้อย หลิวหรูเยียนก็ถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "เอ่อ... พี่คะ เราจะแต่งแค่ห้องเดียวเหรอ?"

"ทำไม? ยังอยากนอนคนเดียวอีกหรือไง?" หลินเป่ยแสร้งทำหน้าดุ เหมือนกำลังจะโกรธ

"อ๊ะ? แต่ว่า..." พูดได้ครึ่งประโยค หลิวหรูเยียนก็สังเกตเห็นความไม่พอใจของหลินเป่ย จึงรีบกลับคำ "งั้น... ก็ได้ค่ะ!"

ได้ยินดังนั้น หลินเป่ยก็รวบตัวหลิวหรูเยียนเข้ามากอดโดยไม่ลังเล แล้วกระซิบข้างหูเธอเบาๆ "เป็นผู้หญิงของฉันไม่ดีตรงไหน หืม?"

"แต่ว่า... พี่มันคนเจ้าชู้ เดี๋ยวต่อไป..." หลิวหรูเยียนหอบหายใจเบาๆ

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบ หลินเป่ยก็ประทับจูบลงไป ปิดปากหลิวหรูเยียนด้วยริมฝีปากของเขาอย่างดูดดื่ม...