บทที่ 5 เบ็ดตกปลาเลเวล 9 นำหน้าไปไกลลิบ

บทที่ 5 เบ็ดตกปลาเลเวล 9 นำหน้าไปไกลลิบ

ดวงตะวันกำลังจะลาลับขอบฟ้า

แพขนาด 200 ตารางเมตรกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเต็มพิกัด

เมื่อระยะห่างลดลง แพที่อยู่ไกลๆ ก็ปรากฏชัดในสายตาของหลินเป่ย

"อะไรกันเนี่ย? นึกว่าเป็นผู้เล่น ที่แท้ก็แค่ลูกเจี๊ยบสองตัวหรอกเหรอ?"

หลินเป่ยผิดหวังอย่างแรง แต่เขาก็ยังควบคุมหน้าจอต่อไปโดยไม่หยุดมือ

ยังไงซะแพของเขาก็มีพื้นที่เหลือเฟือ แถมยังขยายต่อได้อีกเรื่อยๆ เรื่องเสบียงอย่างน้ำกับขนมปังก็มีแทบจะไม่อั้น เอาไว้ใช้ฟาร์มของได้สบายๆ

รอให้ลูกเจี๊ยบโตเมื่อไหร่ ไข่ที่ได้ก็จะช่วยยกระดับอาหารการกินของเขาได้พอดี เผลอๆ อาจจะเหลือแจกจ่ายให้คนอื่นจนกลายเป็นเศรษฐีไข่ไก่เลยก็ได้

ระหว่างที่หลินเป่ยกำลังคิดเพลินๆ แพทั้งสองลำก็เคลื่อนเข้ามาใกล้กันจนเทียบติด

หลินเป่ยกระโดดข้ามไปอย่างไม่ลังเล รวบลูกเจี๊ยบทั้งสองตัวแล้วโยนกลับมาที่แพตัวเอง

จากนั้นเขาก็จัดการย่อยสลายแพขนาด 4 ตารางเมตรทิ้งทันที

"ย่อยสลายสำเร็จ ได้รับไม้ 4 ท่อน, ตะปูเหล็ก 4 ตัว"

หลังจากจัดการของที่ได้มาเรียบร้อย หลินเป่ยก็มองดูเจ้าลูกเจี๊ยบที่วิ่งเล่นไปมาพลางครุ่นคิด

ถ้าเขาส่งเจ้าลูกเจี๊ยบสองตัวนี้ไปให้หลิวหรูเยียน ไม่รู้ว่าจะได้ผลตอบแทนกลับมาเป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกันหรือเปล่า

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาได้แวบเดียวเขาก็ต้องรีบปัดตกไป

เพราะลำพังตัวเขาคนเดียว แค่ดูแลตัวเองก็ลำบากแล้ว ขืนมีไก่มาเพิ่มอีกคงวุ่นวายพิลึก

ที่สำคัญ เขาไม่ได้เป็นเกษตรกรสักหน่อย

เมื่อสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปได้ หลินเป่ยก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับการตกปลาในยามค่ำคืน

แต่ไม่รู้ทำไม คืนนั้นเขาตกไม่ได้อะไรขึ้นมาอีกเลย จนกระทั่งความง่วงเข้าครอบงำ...

......

......

วันถัดมา

ช่วงสาย เวลา 10:00 น.

วันที่สองของเกมเอาชีวิตรอด

บนแพขนาด 10 ตารางเมตร

หลิวหรูเยียนนั่งขัดสมาธิ ถือคันเบ็ดรอคอยเสบียงอย่างใจจดใจจ่อ

"เอ๊ะ? ทำไมหลินเป่ยถึงยังไม่ตอบข้อความฉันอีกนะ?"

"ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะยังไม่เห็นข้อความ หรือว่าจะเล่นตัว?"

"แล้ววันนี้เขาจะยังแจกของให้อีกไหมเนี่ย?"

บอกตามตรง ความรู้สึกดีใจที่ได้รับของฟรีทำให้หลิวหรูเยียนเริ่มเสพติดเข้าให้แล้ว

เพราะการที่แพของเธออัปเกรดมาได้ถึงขนาดนี้ ก็เป็นเพราะความช่วยเหลือจากหลินเป่ยล้วนๆ

แถมหลังจากผ่านไปหนึ่งวัน หลิวหรูเยียนก็ยังมีน้ำและอาหารเหลือเก็บอีกด้วย

นี่คือหลักประกันในการมีชีวิตรอดและเป็นแหล่งความปลอดภัยชั้นดี

— เมื่อคิดได้ดังนั้น

หลิวหรูเยียนก็อดไม่ได้ที่จะหยิบสมุดขึ้นมา เปิดไปที่หน้าเพื่อนและพูดกับตัวเองว่า "เพื่อปากท้อง ติดต่อหลินเป่ยอีกรอบดีกว่า!"

(ข้อความถูกส่งเมื่อเวลา 11:30 น.)

"หลิวหรูเยียน: พี่ชาย วันนี้ได้ของเยอะไหมคะ? ขอบคุณสำหรับของเมื่อวานมากๆ เลยค่ะ! แต่พี่ชายนี่หยิ่งจัง ไม่ยอมคุยกับคนอื่นเลย"

— สามนาทีหลังจากข้อความถูกส่งไป

หลินเป่ยที่กำลังตกปลาอยู่ ในที่สุดก็ตัดสินใจตอบกลับหลิวหรูเยียน

เหตุผลที่เขาตอบก็เพื่อจะเช็คดูว่าหลิวหรูเยียนมีของหายากอะไรบ้างไหม

ถ้ามี หลินเป่ยก็วางแผนจะแลกเปลี่ยนมา แล้วค่อยส่งกลับไปให้เธอใหม่ เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดี

"หลินเป่ย: เมื่อวานยุ่งนิดหน่อย ขอโทษที! วันนี้ยังไม่ได้เริ่มงานเลย เป็นไงบ้าง ได้พวกโลหะ พลาสติก หรือของหายากอะไรบ้างไหม?"

"หลิวหรูเยียน: ถ้าเป็นโลหะกับพลาสติก มีอย่างละชิ้นค่ะ เพิ่งเปิดกล่องสมบัติได้เมื่อเช้า ตอนนี้ขาดแค่ไม้ก็จะอัปเกรดเบ็ดได้แล้ว! สงสัยดวงพี่จะกุดซะแล้วมั้งคะ..."

เมื่อเช็คข้อความและรู้ว่าหลิวหรูเยียนมีโลหะกับพลาสติก หลินเป่ยก็ยิ้มแก้มปริ

"ต้องหาทางแลกมาให้ได้ ปั๊มจำนวนสักร้อยเท่า แล้วค่อยเอามาอัปเกรดเบ็ด!"

คิดได้ดังนั้น

หลินเป่ยรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับทันที "แลกไหม? เอาเป็นไม้ 10 ท่อน ตะปู 10 ตัว ดีไหม?"

"หลิวหรูเยียน: ขอโทษด้วยค่ะ! ฉันกะจะเก็บไว้อัปเกรดเบ็ด ขอโทษจริงๆ นะคะ!"

เมื่ออ่านข้อความตอบกลับ หลินเป่ยขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย

"เหอะ! ฉันให้ของเธอไปตั้งเยอะ ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอ?"

"งั้นเกทับเป็นสองเท่าไปเลย! คนอย่างฉันเสบียงเหลือเฟืออยู่แล้ว ไม่เชื่อหรอกว่าจะยังปฏิเสธได้ลง"

ว่าแล้วเขาก็พิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้ง

"หลินเป่ย: ไม้ 30 ท่อน ตะปู 30 ตัว พอให้เธออัปเกรดแพเป็นเลเวล 3 ได้เลยนะ แลกไหม?"

......

......

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อได้รับข้อความจากหลินเป่ยอีกครั้ง หลิวหรูเยียนถึงกับตะลึง

"ไม้ 30 กับตะปู 30? แลกกับพลาสติกชิ้นเดียวกับโลหะชิ้นเดียวเนี่ยนะ?"

"เขามีทรัพยากรเหลือใช้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลิวหรูเยียนเดาทางหลินเป่ยไม่ถูกเลยจริงๆ

"ช่างเถอะ! จะคิดมากไปทำไม?"

"การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ฉันกำไรเห็นๆ! จะได้อัปเกรดแพเป็นเลเวล 3 สักที"

ระหว่างที่พึมพำกับตัวเอง เธอกำลังจะพิมพ์ตอบตกลงกลับไป

ทว่า ข้อความส่วนตัวอีกข้อความก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

"หลินเป่ย: 30 น้อยไปเหรอ? งั้นเอาไปเลย ไม้ 50 ตะปู 50!"

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

หลินเป่ยคนนี้เขาเห็นไม้กับตะปูเป็นแค่เศษขยะหรือไง?

ใจร้อนเกินไปแล้วมั้ง?

เดี๋ยวนะ แล้วเขาไปเอาของพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะ?

โดยไม่ปล่อยให้หลิวหรูเยียนได้คิดฟุ้งซ่าน เธอก็รีบคว้าสมุดขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับทันที

"หลิวหรูเยียน: ตกลง! แลกเลยค่ะ!"

"ผู้เล่นหลินเป่ยได้ทำการขอแลกเปลี่ยนกับคุณ..."

"การแลกเปลี่ยนสำเร็จ คุณได้รับ ไม้ × 50, ตะปูเหล็ก × 50"

"ฮิฮิ! ของครบพออัปเกรดแพเป็นเลเวล 3 แล้ว"

มุมปากของหลิวหรูเยียนยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เห็นได้ชัดว่าเธอมีความสุขมาก

เพราะหลังจากขยายแพแล้ว พลังป้องกันก็จะเพิ่มขึ้น ถ้าระยะเวลาคุ้มครองหมดลง เธอก็จะปลอดภัยยิ่งขึ้น

ทว่า ยังไม่ทันที่หลิวหรูเยียนจะดีใจได้ถึงสามวินาที

เธอก็ต้องตัวแข็งทื่อ

"ผู้เล่นหลินเป่ยได้ส่งของขวัญให้คุณ: ชิ้นส่วนโลหะ × 1, พลาสติก × 1"

อะไรกันเนี่ย?

ใบหน้าของหลิวหรูเยียนเต็มไปด้วยความงุนงง

ด้วยความไม่เข้าใจ เธอจึงรีบพิมพ์ข้อความถามไป

"หลิวหรูเยียน: บอกมานะ คุณกำลังจีบฉันอยู่ใช่ไหม? ถึงได้หาเรื่องเอาของมาประเคนให้แบบนี้?"

......

......

เทียบกับความคิดเพ้อฝันของหลิวหรูเยียนแล้ว

หลินเป่ยที่อยู่อีกฟากหนึ่งกลับกำลังคึกคักสุดขีด โดยโยนเรื่องผู้หญิงทิ้งไปจากหัวนานแล้ว

"ขอแสดงความยินดี โฮสต์มอบเสบียงให้เทพธิดาสำเร็จ กระตุ้นผลตอบแทนคริติคอล ได้รับ: ชิ้นส่วนโลหะ × 800, พลาสติก × 800"

"วู้ววว ทะยานฟ้าไปเล้ยยย!!!"

หลินเป่ยตะโกนลั่น รีบเปิดหน้าเมนูไปที่ส่วนการอัปเกรดทันที

"คุณแน่ใจหรือไม่ว่าต้องการอัปเกรดคันเบ็ด?"

"ยืนยัน"

"อัปเกรดคันเบ็ดสำเร็จ ระดับปัจจุบัน: 2"

"อัปเกรดคันเบ็ดสำเร็จ ระดับปัจจุบัน: 3"

"อัปเกรดคันเบ็ดสำเร็จ..."

"อัปเกรดคันเบ็ดสำเร็จ ระดับปัจจุบัน: 9"

"คุณได้อัปเกรดคันเบ็ดเป็นระดับ 9 สิ้นเปลืองทรัพยากรทั้งหมด ไม้ × 1000, โลหะ × 500, พลาสติก × 500"

— — — — — —

“คันเบ็ด”

“ระดับ: 9”

“ประเภท: อุปกรณ์ตกปลา”

“คำอธิบาย: เพิ่มโอกาสในการตกได้กล่องสมบัติระดับสูง 9% และหลังจากหมดระยะเวลาคุ้มครอง จะลดโอกาสในการตกได้สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ 20%”

“เงื่อนไขการอัปเกรดขั้นต่อไป: ไม้ × 1500, ชิ้นส่วนโลหะ × 1000, พลาสติก × 1000, การ์ดเปลี่ยนคลาสคันเบ็ด (ระดับ 1) × 1”

— — — — — —

"ฮ่าฮ่า ไร้เทียมทาน!"

"หวังว่าคำอธิบายของเบ็ดเลเวล 9 นี่จะไม่ใช่โฆษณาชวนเชื่อนะ!"

หลินเป่ยมองคันเบ็ดเลเวล 9 ในมือด้วยแววตาเป็นประกาย รีบเดินไปที่ราวกันตกแพ เหวี่ยงเบ็ดออกไปเตรียมทดสอบประสิทธิภาพทันที

เพราะตั้งแต่บ่ายสามเมื่อวานเป็นต้นมา ดูเหมือนเขาจะโดนคำสาป ตกอะไรไม่ได้เลยนอกจากลูกเจี๊ยบที่เก็บได้ แม้แต่เส้นขนสักเส้นก็ยังไม่เห็น!