บทที่ 27 ซื้อลานจอดรถส่วนตัวและจอดรถทั้งหมดได้โบนัส

บทที่ 27 ซื้อลานจอดรถส่วนตัวและจอดรถทั้งหมดได้โบนัส

ในใจเธอยิ่งรู้สึกหมั่นไส้ซูเช่อมากขึ้นไปอีก

ขนาดคุณชายหวังยังหันมามองฉัน แต่คุณกลับไม่ยอมคุยกับฉันสักคำ?

นี่ล้อกันเล่นหรือเปล่า?

สวี่หยาเซียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองต่อซูเช่อ

ในขณะนั้น เพื่อแก้เบื่อ ซูเช่อจึงเปิดเพลง 'เชียนหลี่จือไว่' (ห่างไกลพันลี้) คลอไปในรถ

เขาแค่อยากจะส่งยัยช่างจ้อนนี่ออกไปให้พ้นๆ เสียที

ถึงกับเกิดความคิดอยากจะเปลี่ยนรถขึ้นมาตะหงิดๆ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ขบวนรถสามคันห้าคนขับรถกินลมชมวิวไปรอบๆ ชานเมืองเซี่ยงไฮ้

ในที่สุดหวังชงก็ได้เติมเต็มความฝันที่ค้างคาใจมานาน

พวกเขาจอดแวะพักที่จุดชมวิวแห่งหนึ่ง

คนระดับคุณชายหวังคือใคร? อินฟลูเอนเซอร์ตัวท็อปในเวยปั๋วเชียวนะ

ทันทีที่ปรากฏตัว แฟนคลับจำนวนมากก็ควักมือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูปเขา

โชคดีที่เขาชินกับภาพแบบนี้เสียแล้ว

จะถ่ายก็ถ่ายไป ไม่ได้ซีเรียสอะไร

ยังไงซะใครๆ ก็รู้ว่าคุณชายหวังรักรถและสาวงามเป็นชีวิตจิตใจ

การที่เขาจะออกมาเที่ยวกับพี่น้องและสาวสวยบ้าง มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา

"ถึงตาฉันแล้ว หวังชง ขยับไปหน่อย"

ฉินปินรอจังหวะนี้มานานแล้ว

ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับยามจ้องมองรถ คลั่งไคล้รถยิ่งกว่าหวังชงเสียอีก

เมื่อครู่ตอนนั่งรถมา เขาใช้เวลาศึกษาเจ้ารถคันนี้อยู่นานสองนาน

ฉินปินหลงใหลในยนตรกรรมระดับตำนานคันนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น ถึงขั้นอยากจะซื้อมาเก็บสะสม

น่าเสียดายที่ซูเช่อไม่ยอมขาย เขาเลยทำได้แค่ขอขับทดสอบให้หายอยาก

ฉินปินที่ได้นั่งหลังพวงมาลัยโรลส์-รอยซ์ ไคลิน ยิ้มแก้มแทบปริ

เขาเลื่อนกระจกลงแล้วโบกมือให้ซูเช่อที่อยู่ในรถลาเฟอร์รารี่ ตะโกนว่า

"เป็นไงบ้างซูเช่อ? ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าลาเฟอร์รารี่ขับไม่ง่ายหรอก? นายลองมาขับปอร์เช่ 918 ของฉันดูไหม?"

"ได้สิครับ"

ซูเช่อพยักหน้ารับพร้อมรับกุญแจมา

เขาเบื่อแม่สาวช่างจ้อนเมื่อกี้เต็มทน

ตอนแรกก็นึกว่าเป็นสาวเรียบร้อย แต่ยิ่งซูเช่อเมิน สวี่หยาเซียงก็ยิ่งขยันชวนคุยไม่หยุด

เขาไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับสวี่หยาเซียงอีกแล้ว

ถือกุญแจรถในมือ

เขาเดินตรงไปที่รถปอร์เช่ 918

สาวสวยสุดเซ็กซี่ที่ทำหน้าที่คนขับรีบฉีกยิ้มกว้างอย่างรู้หน้าที่ กุลีกุจอสละที่นั่งให้ซูเช่อทันที

หน้าที่ของเธอในวันนี้คือการดูแลให้ซูเช่อสนุกสุดเหวี่ยง

เพื่อที่เธอจะได้ค่าตอบแทนก้อนโต

ซูเช่อขึ้นไปนั่งบนรถ ฝืนยิ้มให้สาวสวยเซ็กซี่แล้วพูดว่า

"ผมขออยู่คนเดียวเงียบๆ สักพัก รบกวนคุณไปนั่งคันลาเฟอร์รารี่แทนนะครับ"

รอยยิ้มของสาวสวยแข็งค้างไปทันที

"เอ๊ะ... ทำไมล่ะคะ?"

"ไม่มีเหตุผลครับ"

ซูเช่อส่ายหน้า ไม่คิดจะอธิบายอะไรเพิ่ม

เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของซูเช่อ สาวสวยเซ็กซี่ก็ได้แต่เดินจากไปอย่างน้อยใจ

สาวสวยสองคนนั่งประจำที่คนขับในรถลาเฟอร์รารี่ ต่างมองมาที่ซูเช่อด้วยสายตาตัดพ้อนิดๆ พร้อมกัน

ซูเช่อถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดก็สลัดแมลงหวี่แมลงวันพวกนี้พ้นเสียที

ฉินปินตะโกนบอกซูเช่อว่า

"ไอ้น้องชาย พี่ใหญ่ชอบขับรถเร็ว ตามให้ทันนะเว้ย!"

"พี่ฉินครับ ยังไงก็ระวังความปลอดภัยด้วยนะครับ"

ซูเช่อตะโกนเตือน

กลัวว่าฉินปินจะเอารถไปชนเข้า

"โอเค ไม่มีปัญหา!"

โชคดีที่เขาขับตามเป็นคันที่สองตลอดทาง

ฉินปินดูเหมือนพวกบ้าระห่ำ แต่เอาเข้าจริงก็รักตัวกลัวตายอยู่เหมือนกัน

เขามีช่วงที่เหยียบเกิน 150 แค่ไม่กี่ครั้ง

ความเร็วเฉลี่ยอยู่ที่เจ็ดสิบแปดสิบเท่านั้น ไม่ได้เร็วมาก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ทุกคนทดลองขับรถกันจนหนำใจ และถึงเวลาคืนรถ

ฉินปินกับหวังชงมองโรลส์-รอยซ์ ไคลิน อย่างอาลัยอาวรณ์ ลูบไล้ตัวถังไฮเทคอย่างแผ่วเบา

"ไอ้น้องชาย พี่บอกเลยว่ารถคันนี้ของนายนี่สุดยอดที่สุดเท่าที่พี่เคยลองขับมา สมรรถนะเยี่ยม เสียงเงียบกริบ ความนุ่มนวลระดับเฟิร์สคลาส!

"วันหลังถ้าพี่ใหญ่นัดออกมา นายต้องเอารถคันนี้ออกมาขับบ่อยๆ นะ"

"ได้ครับ ผมจะพยายาม"

ซูเช่อพยักหน้ารับ

ยังไงซะตอนนี้เขาก็มีรถอยู่หลายคัน

นอกจากโรลส์-รอยซ์ ไคลิน ที่ขับอยู่นี่ ซูเช่อยังมีลัมโบร์กินี แอร์เมส อีกคัน สองคันนี้เป็นรถระดับท็อปเทียร์

ในมิติเก็บของยังมีโรลส์-รอยซ์ เรธ รุ่นคอนเซปต์ และลัมโบร์กินี เวเนโน อีกสองคันที่เป็นรถระดับรองลงมา

แถมยังมีรถหรูและซูเปอร์คาร์จากอีกสองซีรีส์แบรนด์ดังรวมกว่าสิบคัน

ขับยังไงก็ขับไม่หมด

"ไอ้น้องชาย เพื่อเป็นการตอบแทน ลองดูสิว่ามีอะไรให้พี่ช่วยไหม บอกมาได้เลย อะไรที่ไม่เกินยี่สิบล้าน ถ้าพี่หาให้ได้ พี่จัดให้"

ฉินปินเอ่ยอย่างใจป้ำ

หวังชงยิ้ม ในเมื่อฉินปินเสนอตัวแล้ว

เขาในฐานะลูกชายอดีตมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งจะน้อยหน้าได้ยังไง

ถึงช่วงหลังดวงจะตกไปบ้าง แต่เงินยี่สิบล้านสำหรับเขาก็ยังถือเป็นเศษเงิน

"ฉันก็เหมือนฉินปิน ถ้ามีอะไรให้ช่วย ไอ้น้องชายบอกมาได้เลย!"

ตอนนั้นเอง ซูเช่อก็นึกถึงเรื่องลานจอดรถส่วนตัว

"เรื่องใหญ่ๆ คงไม่มี แต่ผมยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองเซี่ยงไฮ้เท่าไหร่"

"ไม่ทราบว่าพี่ชายทั้งสองพอจะรู้จักลานจอดรถส่วนตัวที่ไหนประกาศขายบ้างไหมครับ? ผมอยากซื้อสักที่"

"ลานจอดรถส่วนตัว?"

ฉินปินนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

"ฉันพอมีเพื่อนที่มีลานจอดรถส่วนตัวอยู่บ้าง ไม่ทราบน้องชายอยากได้แถวไหน?"

"ขอใกล้ๆ ถันกงหน่อยก็ดีครับ"

ซูเช่อคิดแล้วตอบ

"ไม่มีปัญหา ฉันพอมีลู่ทาง"

ฉินปินตบหน้าอกรับคำ

"อ้อ เรื่องง่ายๆ ฉันก็มีเหมือนกัน"

สองคุณชายไฮโซรับคำแทบจะพร้อมกัน

"งั้นรบกวนพี่ชายทั้งสองพาผมไปดูหน่อยนะครับ ตอนนี้ผมต้องการโรงจอดรถด่วนจริงๆ"

ซูเช่อยิ้มกล่าว

จากนั้นรถสามคันก็ออกเดินทาง ซูเช่อได้กลับมานั่งหลังพวงมาลัยโรลส์-รอยซ์ ไคลิน ของตัวเองเสียที

ต้องยอมรับว่าถึงรถของพวกเขาสองคนจะดีแค่ไหน

แต่ซูเช่อก็ยังรู้สึกว่าโรลส์-รอยซ์ ไคลิน ของเขาขับสบายกว่าอยู่ดี

สามชั่วโมงต่อมา

ซูเช่อตระเวนดูโรงจอดรถที่ฉินปินและหวังชงแนะนำจนครบ

ที่ฉินปินแนะนำเป็นลานจอดรถส่วนตัว 6 ชั้น พื้นที่ 5,000 ตารางเมตร

ส่วนของหวังชงเป็นลานจอดรถ 4 ชั้น พื้นที่ 4,000 ตารางเมตร พร้อมอาคารสำนักงานในตัว

ถ้ามองในแง่มูลค่า ของหวังชงที่มีทั้งลานจอดรถและตึกสำนักงานย่อมคุ้มค่ากว่า

ทว่า ซูเช่อกลับเลือกที่จอดรถพื้นที่ 5,000 ตารางเมตรของฉินปิน

เพราะเขาไม่ได้ขาดแคลนพื้นที่สำนักงาน และยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะตั้งบริษัทประเภทไหน

อีกอย่าง เขาไม่ได้คิดจะซื้อตึกสำนักงานธรรมดาๆ ด้วย

ดังนั้น เมื่อเทียบกันแล้ว ลานจอดรถส่วนตัวแบบเพียวๆ ของฉินปินจึงตอบโจทย์เขามากกว่า

หลังจากต่อรองกับฉินปินอยู่พักหนึ่ง

ในที่สุด ลานจอดรถส่วนตัวของเพื่อนฉินปินที่มีมูลค่าประเมินยี่สิบห้าล้าน ก็ถูกฉินปินขายให้ซูเช่อในราคาเพียงสิบล้าน

และเขาก็รีบให้ลูกน้องจัดการเรื่องเซ็นสัญญาให้เสร็จสรรพ

ตามคำบอกเล่าของฉินปิน เพื่อนของเขาแทบไม่ได้ใช้งานโรงจอดรถแห่งนี้เลย

ดังนั้นจึงไม่มีกล้องวงจรปิดหรือระบบรักษาความปลอดภัยใดๆ

มีเพียงยามเฝ้าประตูสองคนเท่านั้น

ซูเช่อเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ แล้วจึงตกลงซื้อ

ในเมื่อจะเอามาใช้เป็นโรงจอดรถส่วนตัว ก็ต้องปรับปรุงขนานใหญ่แน่นอน

การรวมตัวของทั้งสามคนสิ้นสุดลงชั่วคราว

พวกเขาตกลงกันว่าถ้ามีกิจกรรมอะไรน่าสนใจในอนาคต จะชวนซูเช่อมาร่วมแจมอีก

ซูเช่อย่อมยินดีอยู่แล้ว

ตอนนี้เขามีเงิน ก็ย่อมอยากใช้ชีวิตให้เต็มที่ เปิดหูเปิดตา และขยายคอนเนคชั่น

พี่ชายสุดซี้ปึ้กทั้งสองอย่างหวังชงและฉินปิน ย่อมแนะนำคอนเนคชั่นระดับพรีเมียมให้เขาได้อย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากส่งทั้งสองคนกลับ ซูเช่อก็เริ่มจัดการเรื่องลานจอดรถส่วนตัวของเขา

สองวันผ่านไป ในที่สุดซูเช่อก็ย้ายรถทั้งหมดจากมิติมิราจเข้ามาในลานจอดรถส่วนตัวจนครบ

งานที่ดูเหมือนง่ายนี้เอาเข้าจริงก็เล่นเอาซูเช่อเหนื่อยเหมือนกัน

เพราะรถจะโผล่มากลางลานจอดรถดื้อๆ ไม่ได้ ขืนทำแบบนั้นซูเช่อคงโดนเรียกไปปรับทัศนคติแน่

ซูเช่อใช้วิธีอ้างว่าเป็นการขนย้ายรถ โดยนำรถหรูไปจอดไว้ในโกดังร้างแถบชานเมืองก่อน

จากนั้นค่อยจ้างรถสไลด์ขนย้ายมายังลานจอดรถส่วนตัวอีกที

แม้ขั้นตอนจะยุ่งยากไปหน่อย แต่ก็ปลอดภัยและเสี่ยงน้อยที่สุด

เมื่อซูเช่อเดินเข้ามาในลานจอดรถส่วนตัว

เห็นรถสองซีรีส์จอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่บนชั้นสอง เขาก็รู้สึกฟินสุดๆ

ฝั่งซ้ายเป็นซีรีส์โรลส์-รอยซ์ ส่วนใหญ่เป็นรถซีดานหรู ดูภูมิฐานและสง่างามดุจขุนนาง

ฝั่งขวาเป็นซีรีส์ลัมโบร์กินี ทั้งหมดเป็นซูเปอร์คาร์รูปลักษณ์โฉบเฉี่ยว ตัวถังเพรียวลมคมกริบ ดูเท่และล้ำสมัยสุดๆ

เมื่อรถทั้งสิบคันเข้าประจำที่ทั้งสองฝั่ง ซูเช่อก็ถ่ายรูปเก็บไว้อย่างมีความสุข

หลังจากเอารถออกมาได้หมด ก็เท่ากับหมดห่วงไปอีกเรื่อง

ตอนนี้ได้เวลาเชิญหลินซือซือ หลินลี่เอ๋อร์ และไป๋ปิงปิง มาร่วมปาร์ตี้ที่คฤหาสน์ของเขาแล้ว

เขาหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความลงในกลุ่มแชท

ทันทีที่เห็นข้อความ สามสาวที่บ้านต่างก็ตื่นเต้นและรับปากว่าจะมาถึงบ่ายพรุ่งนี้แน่นอน!

ซูเช่อยิ้มแล้วส่งสติกเกอร์ 'โอเค' กลับไป

หลังจากขลุกอยู่ในลานจอดรถสักพัก เขาก็ขับโรลส์-รอยซ์ ไคลิน ออกไป

กลับมาถึงหน้าคฤหาสน์ถันกง

กลุ่มสาวใช้ที่บ้างก็น่ารัก บ้างก็เรียบร้อย บ้างก็เซ็กซี่ ออกมาต้อนรับซูเช่อ

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะนายน้อยซู"

"อืม"

ซูเช่อพยักหน้า

แม้สีหน้าจะเรียบเฉย แต่ในใจกลับรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องกับภาพตรงหน้า

ถึงจะไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ชอบความรื่นรมย์

ตลอดทางเดินไปห้องทำงาน สาวใช้นับสิบคนต่างโค้งทักทายเขาไม่ขาดสาย

เมื่อมาถึงห้องทำงานและนั่งลงเรียบร้อย ซูเช่อก็สั่งให้คนไปตามเหรินไห่ถังมาพบ

ไม่กี่นาทีต่อมา เหรินไห่ถังก็มาถึงห้องทำงาน

"นายน้อยซู ได้ยินว่าเรียกหาฉันหรือคะ?"

"อืม นั่งสิ ดื่มชาก่อน"

ซูเช่อลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะชงชา ชงชาให้เหรินไห่ถังแก้วหนึ่งแล้วยื่นให้

"เรื่องบ้านในเขตการศึกษาช่วงนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?"

เหรินไห่ถังรับถ้วยชาจากซูเช่อด้วยสองมืออย่างนอบน้อม

หลังจากจิบชา เธอก็รายงานว่า

"นายน้อยซูคะ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นค่ะ อพาร์ตเมนต์ในเขตการศึกษาห้าสิบห้องกำลังเป็นที่ต้องการของตลาดมาก

ภายในสามวันปล่อยเช่าไปได้เกินครึ่งแล้วค่ะ ส่วนที่เหลืออีกสิบกว่าห้องคาดว่าจะหมดภายในสองวัน"

"ถึงตอนนั้น ฉันจะจ้างคนเพิ่มอีกสองคนมารับผิดชอบเรื่องเก็บค่าเช่าโดยเฉพาะค่ะ"

คำตอบของเหรินไห่ถังกระชับได้ใจความ ซูเช่อฟังแล้วเข้าใจสถานการณ์ทันที

เขาพยักหน้าแสดงความพอใจ

เขามองเหรินไห่ถังด้วยสายตาชื่นชม รู้สึกว่าตัวเองตาถึงจริงๆ ที่เลือกพ่อบ้านคนนี้มา

"ดี ทำได้ดีมาก"

"เรื่องการจัดการคนในอนาคต จะรับคนเพิ่มหรือไล่ใครออก คุณจัดการได้ตามเห็นสมควรเลย"

"ที่เรียกมาวันนี้ หลักๆ คือจะให้คุณจัดการอีกเรื่องนึง"

"ได้ค่ะนายน้อยซู เชิญสั่งมาได้เลยค่ะ"

เหรินไห่ถังตั้งใจฟัง คำชมของซูเช่อเปรียบเสมือนรางวัลตอบแทนความเหนื่อยยากตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา แน่นอนว่าเธอต้องดีใจอยู่แล้ว