บทที่ 26 รักตราบสิ้นลม เริ่มต้นขึ้นแล้ว

บทที่ 26 รักตราบสิ้นลม เริ่มต้นขึ้นแล้ว

เดิมทีฉินอิงและพรรคพวกได้ระดมสร้างละครซีรีส์ที่นำแสดงโดยดาราดังมากมายเพื่อมาสกัดกั้นละครของจางฟาน โดยหวังจะเบี่ยงเบนความสนใจของผู้ชมไป

ทว่าต่อมา กลับมีข่าวหลุดออกมาว่าซีรีส์ของจางฟานใช้เงินลงทุนสูงถึงสิบล้านหยวน ทำให้ทุกคนต่างพากันสงสัยใคร่รู้ว่าผลงานระดับสิบล้านนี้หน้าตามันจะเป็นอย่างไร

และแล้ว ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน "รักตราบสิ้นลม" ก็ได้ฤกษ์ออนแอร์!

"เพื่อความเจ็บปวดจากรักที่ฝังใจ

เพื่อบาดแผลจากความแค้นที่ฝังลึก

ฉันไม่อาจแยกแยะระหว่างรักและเกลียดได้อีกต่อไป

มันต้องลงเอยเช่นนี้หรือ?

เลือดและน้ำตารินไหลไปด้วยกัน

ใจดวงนี้แหลกสลายและด้านชา

มือที่สั่นเทา แต่กลับไม่อาจหยุดยั้ง

ไม่อาจให้อภัย..."

เพลงประกอบละครช่วงเปิดเรื่องนี้เจียงถงเป็นคนแต่งขึ้นเอง โดยสะท้อนมาจากความรักในอดีตของเธอ

หญิงสาวจิตใจอ่อนไหวบางคนเริ่มน้ำตาซึมทันทีที่ได้ยินเพลงนี้

และเนื้อหาของละครที่ดำเนินต่อมาก็ยิ่งทำให้พวกเธอหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้

นางเอกเดิมทีเป็นลูกคุณหนูผู้มั่งคั่ง แต่ด้วยความริษยาของคนรับใช้ ทำให้ทารกถูกสลับตัวกัน

นี่นำไปสู่ชะตากรรมอันน่ารันทด เธอถูกพ่อแม่(ปลอม)ทารุณกรรมมาตั้งแต่เด็ก และต้องออกมาทำงานหาเลี้ยงครอบครัวตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น

ในทางกลับกัน ลูกสาวตัวปลอมกลับได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองในที่ที่ควรจะเป็นของนางเอก

เจียงถงใช้เทคนิคการเล่าเรื่องแบบตัดสลับ โดยนำเสนอภาพชีวิตความเป็นอยู่ของเด็กสาวทั้งสองคนสลับกันไปมา

สิ่งนี้สร้างแรงกระแทกทางอารมณ์อย่างรุนแรง โดยเฉพาะสภาพความเป็นอยู่ของนางร้าย (นางรอง) ที่รับบทโดยหลิวอีอี ทำเอาผู้ชมถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง

ต้องบอกก่อนว่าคฤหาสน์หรูเหล่านี้ เซี่ยงจวินสร้างขึ้นตามมาตรฐานระดับโลก ภายในเต็มไปด้วยสินค้าไฮเทคล้ำสมัยที่สุด ทำให้มันมีราคาสูงลิบลิ่ว

แต่หลังจากสร้างเสร็จ ก็พบกับปัญหาที่น่าอึดอัดใจ

คนรวยรุ่นเก่าในเมืองเจียงเฉิงไม่ชอบการตกแต่งสไตล์นี้ ส่วนคนรวยรุ่นใหม่ก็ไม่มีปัญญาซื้อ บ้านเหล่านี้จึงขายไม่ออกและถูกปล่อยทิ้งไว้

ในขณะนี้ ผู้ชมต่างตกตะลึงเมื่อได้เห็นเครื่องล้างจานอัตโนมัติและหุ่นยนต์ดูดฝุ่น สิ่งของเหล่านี้ยังไม่เป็นที่แพร่หลายในโลกนี้ และด้วยราคามหาโหด ทำให้คนธรรมดาทั่วไปแทบไม่เคยเห็นมาก่อน

"สมราคาคุยที่ว่าลงทุนสิบล้านจริงๆ เปิดหูเปิดตามาก!" ชาวเน็ตบางคนอุทาน

จางฟานเองก็นั่งดูยอดวิวออนไลน์ด้วยความงุนงง "เชี่ย คนดูพล็อตน้ำเน่าห่วยแตกแบบนี้กันจริงๆ เหรอวะ?"

เมื่อดูต่อไป ถึงฉากที่นางเอกต้องเข็นรถเข็นอย่างทุลักทุเลท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก แต่เธอก็ยังคงยิ้มสู้ หญิงสาวมากมายหน้าจอทีวีถึงกับปล่อยโฮออกมา

"แม่ของพินหรูใจร้ายเกินไปแล้ว ทำกับลูกแบบนั้นได้ยังไง!"

"สองผัวเมียนี่น่าจะลงนรกไปซะ"

"ไอ้พวกสวะ! เดรัจฉาน!"

ในขณะนี้ นักแสดงหญิงที่รับบทแม่นางเอกเริ่มรู้สึกนั่งไม่ติดเมื่อดูตัวเองในทีวี แถมลูกสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

ส่วนนักแสดงชายที่รับบทพ่อนางเอกนั้นอาการหนักกว่า

"เมียจ๋า เปิดประตูหน่อย! นั่นมันแค่การแสดง มันเป็นของปลอม! ให้พี่เข้าไปเถอะนะ เมียจ๋า! ที่รัก!"

จางฟานกำลังนั่งดูละครอยู่กับฉีอวี้หยวน และตอนนี้ฉีอวี้หยวนก็น้ำตาไหลพรากไม่หยุด ทิชชู่หมดไปสองกล่องแล้ว

"ที่รัก เราเลิกดูไหม?" จางฟานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

"ไม่เอา เค้าจะดู! เค้าอยากรู้ว่าเชี่ยนเชี่ยนจะเป็นยังไงต่อ" ฉีอวี้หยวนพูดทั้งที่ตาแดงก่ำ ในมือยังกำทิชชู่แน่น

จางฟานเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งกว่าเดิม นี่แค่เริ่มต้นยังขนาดนี้ ถ้าดูจนจบจะขนาดไหน?

เมื่อเรื่องราวดำเนินไป ชีวิตของนางเอกก็เต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนาม แต่เธอก็ฝ่าฟันมาได้ด้วยนิสัยที่มองโลกในแง่ดีและเข้มแข็ง

ในวันที่เธออายุครบสิบแปดปี เธอยังคงต้องทำงานหนัก และสถานที่ที่เธอทำงานก็คือบ้านที่แท้จริงของเธอเอง โดยเธอทำงานในฐานะสาวใช้

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงฉากงานวันเกิดของลูกสาวตัวปลอม เมื่อผู้ชมได้เห็นฉากนี้ ทุกคนต่างต้องสูดหายใจเฮือก

ไม่มีเหตุผลอื่นใด มันช่างหรูหราอลังการเกินบรรยาย แสงสีระยิบระยับและเสียงแก้วไวน์กระทบกัน

ต้องรู้ก่อนว่าอาหารในฉากนั้น ถูกปรุงขึ้นโดยเชฟมืออาชีพที่จางฟานจ้างมาจริงๆ

"ไม่รู้ว่าพวกเธอสังเกตเห็นไหม! พวกตัวประกอบในฉากใส่แบรนด์เนมของจริงทั้งนั้นเลย! เครื่องเพชรก็ของจริง!"

"คุณพระ จริงด้วย! ดูสิ เสื้อของตัวประกอบคนนึงยังมีป้ายราคาห้อยอยู่ข้างหลังเลย!"

"ฉันสงสัยว่าป๋าคนลงทุนยังขาดลูกสาวอีกไหมคะ?"

เนื้อเรื่องดำเนินต่อไป และเมื่อพระเอกปรากฏตัว ก็เรียกเสียงกรี๊ดลั่นจากสาวน้อยสาวใหญ่หน้าจอทีวี!

"ว้าย!!! หล่อมาก! หล่อวัวตายควายล้ม!!! ไม่ไหวแล้ว ฉันขอประกาศว่าเขาคือสามีของฉันตั้งแต่วินาทีนี้!"

"สามีหล่อนที่ไหน นี่มันสามีฉันย่ะ!"

"อ๊าย~ ไม่ไหวแล้ว~ ใจละลาย~"

ต้องยอมรับว่าหมอนี่ที่ชื่อเซียวเจี้ยน หน้าตาดีและมีบุคลิกโดดเด่นจริงๆ โดยเฉพาะใบหน้าเคร่งขรึมที่ไร้อารมณ์นั่น

สาวๆ หลายคนแพ้ทางผู้ชายสไตล์นี้ ฟันธงได้เลยว่าเซียวเจี้ยนดังเป็นพลุแตกแน่!

ฉากกุ๊กกิ๊กต่อมาระหว่างพระเอกกับนางเอกทำให้ผู้ชมยิ้มแก้มปริ แต่พอเห็นฉากที่พระเอกเริ่มเข้าใจนางเอกผิด ทุกคนก็เริ่มรู้สึกแย่

"แม่งเอ๊ย ฉันอยากจะส่งใบมีดโกนไปให้คนเขียนบทจริงๆ! ทำไมต้องทำร้ายจิตใจเด็กดีๆ แบบนี้ด้วย!"

"ส่งใบมีดโกน +1!"

"ส่งใบมีดโกน +2!"

"..."

"ส่งใบมีดโกน +10086!"

"ใช่ๆ คนเขียนบทนี่โรคจิตชัดๆ ถ้าฉันรู้ว่าเป็นใครนะ ฉันจะตามไปทุบให้ตายคาที่เลย!" ฉีอวี้หยวนบ่นกระปอดกระแปด เธ รู้ว่าจางฟานเป็นคนลงทุนละครเรื่องนี้ แต่เธอไม่รู้ว่าพล็อตเรื่องนี้จางฟานเป็นคนคิด

จางฟาน: "..."

เขาแค่ให้โครงเรื่องคร่าวๆ เองนะ ไม่น่านับว่าเป็นคนเขียนบทหรอกมั้ง... ใช่ไหม? เจียงถงคงไม่ใส่ชื่อเขาลงไปหรอก... มั้ง?

เขาแอบหยิบโทรศัพท์ออกมาเช็ครายชื่อทีมงานหลักของซีรีส์ และเห็นชื่อจางฟานหราเป็นชื่อแรกในช่องคนเขียนบท!

จางฟานหน้าถอดสีจนเขียวคล้ำ เขาตระหนักได้ว่าตอนนี้เขาไม่ต้องกังวลเรื่องขาดทุนแล้ว เขาควรห่วงสวัสดิภาพชีวิตตัวเองมากกว่า

ถ้าคนดูที่กำลังบ้าคลั่งพวกนี้เห็นเนื้อเรื่องช่วงหลัง เขาจะไม่ซวยเหรอ?

น่าจะยังพอไหวอยู่มั้ง? ยังไงซะก็ยังมีบอสใหญ่อย่างหลิวอีอีคอยรับตีนอยู่ข้างหน้า

ใช่แล้ว นางรองที่รับบทโดยหลิวอีอีจะต้องโดนเกลียดมากกว่าแน่ๆ เขาไม่น่าจะเป็นเป้าสนใจเท่าไหร่หรอก

คิดได้ดังนั้น เขาก็กดเข้าไปดูช่องคอมเมนต์ใต้ละคร ผลปรากฏว่า...

"ขอให้คนเขียนบทตายยกครัว!"

"คืนนี้ฉันจะไปบุกบ้านคนเขียนบท ไม่มันตายก็ฉันตาย!"

"คนเขียนบทคืนนี้แกไม่รอดแน่!"

"..."

จางฟาน: "..."

ทำไม!!! ทำไมทุกคนต้องรุมด่าฉันด้วย!!! แล้วหลิวอีอีล่ะ???

เขาลองพิมพ์คอมเมนต์ถามไปว่าทำไมไม่ด่าหลิวอีอี ผลลัพธ์คือ...

"หลิวอีอีเลวขนาดนี้มันเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ในที่สุดนางก็เจอบทที่เหมาะสมสักที!"

"จริง นางเล่นเป็นตัวเองชัดๆ!"

"เอาจริงๆ นะ พอดูฉากนางรังแกนางเอกแล้ว ฉันรู้สึกสะใจแปลกๆ ว่ะ!"

"เฮ้ย ฉันก็เหมือนกัน!"

"จริตความเป็นตัวแม่ของนางนี่มันน่าเอ็นดูจริงๆ!"

"ใช่ๆ ฉันไม่สนหรอกว่านางจะร้ายไม่ร้าย ขอแค่สวยก็พอ!"

"..."

จางฟานแทบจะกระอักเลือดออกมา เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า 'กายเนื้อเรียกตีน' ของหลิวอีอีจะช่วยชีวิตเธอไว้ได้ เพราะคนดูดันเคยชินกับความร้ายของเธอไปซะแล้ว!