บทที่ 1 ระบบมาเยือน

บทที่ 1 ระบบมาเยือน

"นี่ฉัน... ข้ามมิติมางั้นเหรอ?" จางฟานมองดูร่างกายตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ

เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องการข้ามมิติจะเกิดขึ้นกับตัวเขาจริงๆ

เดิมทีเขาเป็นพวกเก็บตัวอยู่บ้านบนดาวเคราะห์สีคราม ชอบท่องอินเทอร์เน็ตและอ่านนิยาย ในฐานะผู้มีภาวะกลัวการเข้าสังคมขั้นรุนแรง แม้แต่การคุยกับคนอื่นก็ยังเป็นเรื่องยากสำหรับเขา

เขากำลังอยู่บ้านดีๆ แต่อนิจจา ดันเผลอปัดแก้วน้ำบนโต๊ะล้ม หลังจากเจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาก็กลายเป็นแสงไปเลย!

พอตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองข้ามมิติมายังโลกนี้ ในร่างของคนที่มีชื่อแซ่เดียวกัน สาเหตุที่เจ้าของร่างเดิมไม่อยู่แล้วก็เพราะถูกแฟนสาวที่คบกันมาสามปีทิ้ง

อืม... นั่นเป็นสิ่งที่เขาคิดไปเองฝ่ายเดียว ความจริงฝ่ายหญิงไม่เคยนับเขาเป็นแฟนเลย เมื่อคืนเธอบอกเขาตรงๆ ว่าเลิกยุ่งกับเธอสักที

เจ้าของร่างเดิมเสียใจอย่างหนัก กระดกเหล้าเออร์กัวโถวไปหนึ่งขวด แล้วจางฟานก็มาอยู่ที่นี่

"ให้ตายสิ ชีวิตรันทดเกินไปแล้ว" จางฟานอดบ่นพึมพำไม่ได้

"ติ๊ง! ตรวจพบความผันผวนของสัญญาณชีพโฮสต์ ระบบมหาเศรษฐีถูกเปิดใช้งาน!"

เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นในหัวของจางฟาน ดวงตาเขาเป็นประกาย ก่อนจะตื่นเต้นยกใหญ่ ระบบมหาเศรษฐี! ระบบอันดับหนึ่งในบรรดาระบบทั้งปวง!

ไม่ต้องสนฟังก์ชั่นหรอก ประเด็นหลักคือความเจ๋งต่างหาก! แค่คิดถึงอนาคต ขับรถหรู กินอาหารเหลา รายล้อมด้วยสาวงาม...

แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว!

"ระบบ มาเลย อย่าได้ปรานี เอาเงินมาฟาดหัวฉันให้ยับไปเลย!" จางฟานกล่าว

"ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงินทุนระบบ: 10,000 หยวน"

จางฟาน: "..."

"เดี๋ยวสิ ถ้าไม่พูดถึงหลักหมื่นล้านแสนล้าน อย่างน้อยก็ควรให้สักสิบหรือแปดล้านไม่ใช่เหรอ นี่ให้มาแค่หมื่นเดียว ไม่ขี้เหนียวไปหน่อยเหรอ?" จางฟานบ่นอุบ

"ติ๊ง! หากโฮสต์สูญเสียเงินทุนของระบบ จะได้รับเงินคืนเป็นสองเท่า หมายเหตุ: เงินทุนระบบสามารถใช้ได้เฉพาะการลงทุนที่ขาดทุนและการใช้จ่ายเพื่อผู้หญิงเท่านั้น หากโฮสต์ใช้เงินทุนระบบสร้างกำไร เงินนั้นจะถูกทบกลับเข้าไปในเงินทุนระบบ!"

พอได้ยินแบบนี้ จางฟานก็เข้าใจทันที เขาตบมือฉาดใหญ่แล้วหัวเราะ "โอ้ โทษทีๆ! ฉันคิดน้อยไปหน่อย ลืมพล็อตนี้ไปได้ไง เข้าใจแล้ว เข้าใจหมดแล้ว!"

ระบบคงไม่ให้เงินมหาศาลมาตูมเดียวหรอก ต้องมีภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ให้ทำก่อน เขาอ่านเจอพล็อตแบบนี้ในนิยายมานับไม่ถ้วน

พอใจเย็นลง เขามองเงินหมื่นหยวนในมือพลางครุ่นคิดว่าจะใช้อย่างไร

จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาหยิบมาดู เห็นว่าเป็นหัวหน้าห้อง

"หัวหน้า มีอะไรเหรอ?" จางฟานถามขณะถือโทรศัพท์

"คืออย่างนี้นะ ฉันซื้อของออนไลน์ไว้ แล้วมันไปส่งที่สถานีขนส่งบนถนนมู่เซิน นายช่วยไปรับให้หน่อยได้ไหม?"

ได้ยินดังนั้น คิ้วของจางฟานก็ขมวดมุ่นทันที ถนนมู่เซินอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยพอสมควร

นิสัยเจ้าของร่างเดิมนี่แปลกประหลาดจริงๆ... เป็นพวกยอมคนไปทั่ว ไม่ว่าใครไหว้วานอะไรก็ตอบตกลงไปหมด

นานวันเข้า คนอื่นก็เริ่มจิกหัวใช้ แล้วก็ไม่เคยได้ดีตอบแทน ต่อหน้าก็ทำดีด้วย แต่ลับหลังต่างพากันด่าว่าไอ้โง่

จางฟานไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม เขาจะไม่ทนกับนิสัยแย่ๆ แบบนี้ ในฐานะลูกผู้ชายอกสามศอก วีรบุรุษผู้เที่ยงธรรม... "ติ๊ง! ช่วยหัวหน้าห้องรับพัสดุ ได้รับทักษะ: ร่างกายสมบูรณ์แบบ"

"ได้เลย" จางฟานตอบกลับอย่างอ่อนโยนที่สุด เขาไม่ได้ทำเพื่อสิ่งที่เรียกว่าร่างกายสมบูรณ์แบบนั่นหรอกนะ เขาแค่รู้สึกว่าเพื่อนร่วมชั้นควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ในเมืองนี้ผู้คนเย็นชากันเกินไปแล้ว ต้องการคนจิตใจดีมีเมตตาแบบเขา

แน่นอน ก่อนไปเขาต้องหาอะไรกินก่อน นี่ก็เกือบเที่ยงแล้ว เริ่มหิวหน่อยๆ

เขามาถึงหน้าประตูโรงเรียน ตั้งใจจะซื้อเจียนปิ่งกั่วจือ (เครปจีน) เขาหยิบเศษเงินสิบหยวนออกมา

"พี่ชาย เอาเจียนปิ่งกั่วจือที่หนึ่ง ไม่ใส่ต้นหอม"

"ได้เลย..." พี่ชายคนขายกำลังจะยื่นมือมารับ พอเห็นเงินสิบหยวนก็ชะงักกึก จากนั้นก็กลอกตาแล้วพูดว่า "น้องชาย นี่จะซื้อเจียนปิ่งกั่วจือ หรือจะซื้อรถสามล้อของพี่กันแน่?"

"หือ? หมายความว่าไงครับ?" จางฟานทำหน้างง

"หมายความว่าไง? มีเงินแล้ววิเศษนักเหรอ! นี่มาล้อกันเล่นใช่ไหม? จะบอกให้นะ พี่อาจจะจนแต่ก็มีศักดิ์ศรี พี่เกลียดพวกคนรวยชอบอวดแบบแกที่สุด!"

เห็นอีกฝ่ายโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จางฟานก็งงเป็นไก่ตาแตก เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

"พี่ชาย ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมแค่อยากกินเจียนปิ่งกั่วจือ"

"ไสหัวไป ข้าไม่ขายให้เอ็ง!"

พี่ชายคนขายหันรถเข็นหนีไปอย่างโกรธจัด

จางฟานยืนงงในดงลม กำเงินสิบหยวนไว้แน่นด้วยความสับสน อะไรของเขา? ฉันก็แค่อยากกินเครปเองนะ

อาจเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าเออร์กัวโถวเกรดต่ำ ความทรงจำบางอย่างของเขาเลยเลือนรางมาก หลายเรื่องต้องเจอกับตัวถึงจะนึกออก

เขาเดินคอตกไปที่ป้ายรถเมล์ ตั้งใจจะนั่งรถไปถนนมู่เซิน หลังจากเบียดเสียดขึ้นรถมาได้ เขาก็หยิบเงินสองหยวนเตรียมหยอดลงตู้

"เฮ้ยๆๆ ทำอะไรน่ะ!"

พนักงานประจำรถรีบเอามือปิดช่องหยอดเหรียญทันที

"ก็จ่ายเงินไงครับ"

"จ่ายเงิน? จ่ายสองหยวนเนี่ยนะ? น้องชาย จะเหมารถเหรอ? เอ่อ ขอโทษนะ นี่รถเมล์สาธารณะ ไม่รับเหมาส่วนตัว"

"เหมาอะไรครับ ผมแค่นั่งรถเมล์ ขึ้นรถก็ต้องจ่ายเงินไม่ใช่เหรอ?"

"แล้วทำไมต้องจ่ายตั้งสองหยวน? รถคันนี้ไม่มีทอนนะ" พนักงานพูดอย่างจนใจ

"ผมไม่เอาเงินทอนครับ"

พูดจบ จางฟานก็หย่อนเงินลงไปเลย ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ว่าสายตาของผู้คนรอบข้างเปลี่ยนไปเป็นแปลกประหลาด

"คุณพระช่วย นั่นมันสองหยวน! เขาหย่อนลงไปเฉยเลยเหรอ?"

"นี่ลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ย?"

"ขึ้นรถเมล์มาอวดรวยชัดๆ"

เสียงซุบซิบรอบข้างทำให้จางฟานพูดไม่ออก คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด? เขาแค่จ่ายไปสองหยวน ไม่ใช่สองร้อย ต้องว่ากันขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาหาที่ว่างนั่งลง แต่ตลอดทางเขานั่งไม่ติดเบาะเลย สายตาคนรอบข้างจับจ้องเขาไม่วางตา บางคนถึงกับแอบเอาโทรศัพท์มาถ่ายรูปเขาด้วย

ในที่สุดก็ถึงที่หมาย จางฟานรีบลงจากรถ เขารู้สึกว่าคนพวกนี้บ้ากันไปหมดแล้ว ขืนอยู่นานกว่านี้เขาคงเป็นบ้าตามไปด้วย

"เอ่อ สวัสดีครับ มารับพัสดุของฉีอวี้หยวนครับ"

ฉีอวี้หยวนคือชื่อของหัวหน้าห้อง ต้องยอมรับว่าชื่อเพราะดีทีเดียว

"อ้อ ได้ครับ" พนักงานสถานีรีบส่งพัสดุให้จางฟาน

"ค่าสินค้าบวกค่าส่ง ทั้งหมด 5.42 ครับ จ่ายผ่านวีแชทหรือเงินสดครับ?"

จางฟาน: "..."

เก็บเงินปลายทางนี่หว่า! แถมของราคาแค่ห้าหยวนกว่าๆ ทำไมต้องส่งด่วนด้วยฟะ?!

จางฟานบ่นในใจแต่ก็ยอมจ่ายด้วยโทรศัพท์ การจ่ายเงินให้ผู้หญิงถือว่าตรงตามเงื่อนไขของระบบพอดี