บทที่ 98 สมบัติวิเศษและยาล้ำค่า! ความเสียหายทะลุร้อยล้านในพริบตา!

บทที่ 98 สมบัติวิเศษและยาล้ำค่า! ความเสียหายทะลุร้อยล้านในพริบตา!

พระราชวังเฉียนคุนเปิดแล้ว!

“เร็วเข้า! มีผลเฉียนคุนด้วย!!”

“ไปกันเร็ว! พวกเรามีกันตั้งเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องไปกลัวไอ้หมอนี่หรอก!”

...

พอมือสังหารถูกจัดการและหมอพิษหนีไป

พวกผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ที่บาดเจ็บหนักแต่ยังไม่ตาย มองไปที่ผลเฉียนคุนที่เกลื่อนอยู่เต็มพื้น

ความโลภก็ผุดขึ้นมาในใจทันที!

ความโลภเข้าครอบงำจนหน้ามืดตามัว มันไม่ใช่เรื่องที่เกินจะจินตนาการ เมื่อผลประโยชน์ที่มากพอวางอยู่ตรงหน้า ก็สามารถทำให้คนเราขาดสติและไม่กลัวตายได้!

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เป็นแบบนั้นแหละ คนมีความโลภในใจเข้าครอบงำสติ ฉวยโอกาสที่อันหยางวิ่งไล่ตามหมอพิษไป แล้วรีบเอื้อมมือปีศาจออกไปคว้าผลเฉียนคุนที่อยู่รอบ ๆ ทันที!

พอคนอื่น ๆ เห็นว่าเขายื่นมือไปคว้าผลเฉียนคุนมาได้ตั้งสี่ห้าลูก

ทุกคนก็ตาแดงก่ำด้วยความอิจฉาทันที!

ความอยากมันเหมือนโรคติดต่อ ทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะพุ่งไปคว้าผลเฉียนคุนที่อยู่รอบตัว บางคนก็คอย

ยุยงให้ทุกคนลงมือพยายามเพิ่มจำนวนคนเพื่อแบ่งเบาความเสี่ยง!

“พวกแกกำลังหาเรื่องตายกันเอง!!”

อันหยางโมโหจนหัวเราะออกมา เดิมทีตอนที่มือสังหารจู่โจมเข้ามา

รัศมีแสงของเขายังไม่ครอบคลุมคนอื่น ๆ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าคนพวกนี้ทั้งหมดหรอก แต่ในเมื่อตอนนี้

คนพวกนี้มันโลภไม่รู้จักพอขนาดนี้ ก็อย่ามาโทษเขาที่ไม่เกรงใจก็แล้วกัน!

“ตายให้หมดซะ!!”

อันหยางตะโกนคำราม ร่างของเขาเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า

หมอพิษสามคนคว้าผลเฉียนคุนไปได้มากกว่าสิบลูกด้วยแววตาที่บ้าคลั่ง พวกเขามองอันหยางที่เข้ามาใกล้แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร

มือสังหารที่ล่องหนได้เป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเขา แต่คนอื่น ๆ พวกเขาคิดว่าไม่น่ากลัว!

“ยาพิษไม้แห้ง!”

ทั้งสามคนเยาะเย้ย มองอันหยางที่เข้ามาใกล้ แล้วรีบควักอะไรบางอย่างออกมาจากมืออีกครั้ง แล้วซัดใส่อันหยางอย่างแรง ทันใดนั้นกลุ่มควันสีเทาก็ปกคลุมไปทั่วอากาศ

หมอกสีเทาลอยได้เองโดยไม่มีลม และก่อตัวเป็นรูปขอนไม้อย่างน่าประหลาด

ขอนไม้ทะลุมิติพุ่งเข้าใส่อันหยางอย่างรวดเร็ว ขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เหมือนกับว่าเวลามันเร่งขึ้นอย่างแปลกประหลาด

ขอนไม้ที่เคยเขียวชอุ่มก็เหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็วและกลายเป็นไม้ผุในที่สุด

ให้ความรู้สึกน่าขนลุก!

“ลูกเล่นไร้สาระ!”

อันหยางหัวเราะอย่างดูถูก ไม้ผุนั้นทำให้เขารู้สึกอันตรายมาก

แต่เห็นได้ชัดว่าความเร็วโจมตีไม่เร็วพอ ยังไม่ทันเข้าใกล้ตัวเขาในระยะพันเมตร

รัศมีแสงแห่งการทำลายล้างก็ครอบคลุมหมอพิษทั้งสามคน รวมถึงผู้ปลุกพลังต่างประเทศทุกคนที่กำลังแย่งชิงผลเฉียนคุนอยู่!

“อ๊า.....”

“ไม่!!! อะไรกันเนี่ย?”

“ความ...ความรู้สึกของความตาย!”

“ไม่นะ....ไว้ชีวิตด้วย....”

...

ความรู้สึกของความตายรุนแรงกว่าไม้ผุเป็นสิบเท่า ผู้ปลุกพลังที่สติแตกเพราะความโลภก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัวทันที สีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน!

แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบสนอง ความตายก็มาถึงแล้ว!

คริติคอล!

-**

คริติคอล!

-**

คริติคอล!

-**

คอมโบ!

...

ตัวเลขความเสียหายจำนวนมากลอยขึ้นเหนือหัวของแทบทุกคน รอยยิ้มชั่วร้ายของหมอพิษสามคนหยุดชะงักทันที

พวกเขาล้มลงนอนหงายทันทีทั้งที่ในตายังมีความดีใจอยู่เล็กน้อย จนตายพวกเขาก็ยังไม่ทันได้ตอบสนองต่อความเสียหายที่น่ากลัวนั้นเลย!

อื้อหือ!!!

“ความเสียหาย สา...สามร้อยล้าน?”

“ฆ่าคนเป็นร้อยคนได้ในพริบตา?”

“ให้ตายเถอะ....ปีศาจ!! เขาคือปีศาจ!”

“บ้าเอ๊ย! เป็นไปไม่ได้!”

“ไป! รีบไปเร็วเข้า!!”

“รีบหนี! คนประเทศมังกรเป็นพวกวิปริต!!”

“...”

พวกขี้ขลาดที่ไม่ได้แย่งชิงผลเฉียนคุนและรีบหนีไปก่อนแล้ว พอเห็นภาพนี้ก็ตกใจจนขนหัวลุก มองเห็น

ความเสียหายที่น่ากลัวและเสียงที่หยุดลงในทันที

รู้สึกหนาวไปทั้งตัว และตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบหันหลังวิ่งหนีทันที กลัวว่าอันหยางที่กำลังคลั่งจะไล่ตามมาฆ่าพวกเขาด้วย!

“ศิษย์...ศิษย์พี่อัน....ข...ขอบคุณศิษย์พี่อัน!”

“...”

พวกคนประเทศมังกรที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดก็ตกใจเล็กน้อย เพราะสถานการณ์นี้มันเกินไปมากจริง ๆ!

ชายคนเดียวไม่ได้ทำอะไรเลย แต่สามารถฆ่าคนหลายร้อยคนได้ในพริบตา!

ต้องรู้ไว้ว่าคนเป็นร้อย ๆ พวกนี้ไม่ใช่ไก่กาอาราเร่ แต่เป็นสุดยอดฝีมือจากประเทศต่าง ๆ

พวกเขาเป็นพวกที่เพิ่งต่อสู้กับคนประเทศมังกรอย่างดุเดือดสูสี แต่ผลสุดท้ายคือถูกฆ่าล้างบางในพริบตา!!

มีคนพูดขอบคุณด้วยความประหม่าและตัวสั่น

เดิมทีแค่เกรงใจแต่ตอนนี้แววตากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กลัวว่าอันหยางจะฆ่าอย่างสนุกมือ แล้วเผลอฆ่าพวกเขาไปด้วย

อันหยางยืนนิ่งอยู่กลางอากาศ มือประสานไว้ด้านหลัง ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ในใจกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก

สายตากวาดมองไปยังฝูงชนที่ถอยออกไปก่อนแล้ว และเป็นไปได้ว่าอาจจะมีวิธีป้องกันความเสียหายบางอย่าง เลยรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดและหนีไปแล้ว

ความตั้งใจที่จะฆ่าปะทุขึ้นมาและในใจก็ต่อสู้กันอย่างมาก!

การสังหารคนหลายร้อยคนในพริบตาเดียว นำมาซึ่งการเก็บเกี่ยวคะแนนคุณสมบัติอิสระกว่าพันคะแนน!

ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งวินาทีเท่านั้น การเก็บเกี่ยวแบบนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากทำต่อ! เป็นเวลานาน

อันหยางก็หายใจเข้าลึก ๆ แล้วระงับแรงกระตุ้นดั้งเดิมที่อยู่ในใจเอาไว้

เขาหันกลับมามองคนประเทศมังกรที่อยู่ข้างหลัง

ในหมู่พวกเขามีทั้งศิษย์สายในของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่คุ้นหน้าคุ้นตาบ้างและยอดฝีมือจากมหาวิทยาลัยเก้าสวรรค์ที่ไม่คุ้นหน้าบ้าง

แต่ที่เหมือนกันคือตอนนี้สายตาที่มองมาที่เขานั้น เต็มไปด้วยความเกรงขามอย่างที่สุด... และความหวาดกลัวเล็กน้อย!

“รีบถอนตัวไปซะ!”

อันหยางหายใจเข้าลึก ๆ เหลือบมองผลเฉียนคุนนับร้อยลูกที่ลอยอยู่ข้าง ๆ

เขายังไม่รีบเก็บ ผลเฉียนคุนพวกนี้ลอยอยู่ในรัศมีแสงของเขา ไม่มีใครสามารถแย่งไปได้!

“ยิ่งไปข้างหน้า ยิ่งมีผู้แข็งแกร่งมากขึ้นและการต่อสู้ก็จะยิ่งบ่อยขึ้น ถ้าได้อะไรมาแล้วก็รีบออกไปซะ

ดีกว่าต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!”

อันหยางมองออกไปไกลที่สุดสายตาอันไกลโพ้น มีร่างที่คุ้นเคยกำลังมองมาทางนี้ สายตาทั้งสองประสานกัน พลังต่อสู้ก็แผ่ซ่านออกมาจากแววตาของอีกฝ่าย ราวกับว่าความหวาดกลัวในอดีตได้ถูก

ขจัดออกไปแล้ว!

“คิมบาร์ตัน!”

อันหยางพึมพำ ชายคนนั้นคือคิมบาร์ตัน ผู้แข็งแกร่งระดับสูงของประเทศอินทรีขาว และเป็นคนเดียวที่เคยหนีรอดจากรัศมีแสงของเขาได้สำเร็จ!

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะได้รับผลประโยชน์ไม่น้อย ถึงขนาดมีความตั้งใจที่จะสู้กับเขาอย่างไร้ขีดจำกัด

ราวกับว่าเขามั่นใจว่าจะสามารถต้านทานความเสียหายจากรัศมีแสงของเขาได้แล้ว!

“ครับ ๆ...ขอบคุณศิษย์พี่อัน!”

พวกคนประเทศมังกรรู้สึกเหมือนได้รับอภัยโทษครั้งใหญ่ รีบโค้งคำนับอย่างเคารพแล้วแยกย้ายกันไป

บางคนหันหลังบินออกไปนอกพื้นที่วงแหวน ตั้งใจจะถูกคัดออกแต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ยอมแพ้ที่จะจากไปแบบนี้

กัดฟันแล้วบินเข้าไปในส่วนลึกต่อไป อันหยางส่ายหัว ขี้เกียจที่จะสนใจพวกเขา ยังไงเขาก็พูดไปแล้ว

ส่วนจะฟังหรือไม่ฟัง ก็เป็นเรื่องของพวกเขาเอง

“เก็บ!”

อันหยางหันกลับมา แล้วยื่นมือออกไปกวาด

ทันใดนั้นผลเฉียนคุนนับร้อยลูกก็ถูกเก็บเข้าฝ่ามือของเขา แล้วเขาก็เก็บมันไป

ในขณะเดียวกัน ตัวเลขบนตารางจัดอันดับก็พุ่งขึ้นอีกครั้ง!

จำนวนผลเฉียนคุนของอันหยางที่อยู่อันดับที่ห้า ก็เพิ่มขึ้นจาก 11 ลูกเป็น 138 ลูกทันที!

การต่อสู้ครั้งนี้ เก็บเกี่ยวผลเฉียนคุนได้ถึง 127 ลูก!

“สมแล้วที่เป็นคำกล่าวที่ว่า 'ฆ่าคนเผาบ้านได้เข็มขัดทอง สร้างสะพานซ่อมถนนไม่มีซากศพ'.... การฆ่าคนปล้นของมันรวดเร็วกว่าจริง ๆ!!”

อันหยางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจและถอนหายใจ คิดถึงคนที่อยู่บนตารางจัดอันดับ ที่เดินทางเหนื่อยแทบตายมาตลอดทั้งวันทั้งคืน ถึงได้ผลเฉียนคุนแค่สิบกว่าลูก แต่เขากลับฆ่าคนเป็นร้อย ๆ ในการต่อสู้ครั้งเดียวนี้ และเก็บเกี่ยวได้เป็นสิบเท่าของพวกเขาโดยตรง!

พอเก็บผลเฉียนคุนไปแล้ว รูปแบบเฉียนคุนสีขาวดำบนท้องฟ้าก็ค่อย ๆ สลายไป

ผลคุนชุดใหม่สุกแล้ว ผลคุนนับร้อยลูกถูกทำเครื่องหมายไว้ในพื้นที่ที่เหลือเพียงหนึ่งในสิบหกส่วนเท่านั้น

ทันใดนั้น ทุกคนที่เหลือก็รีบวิ่งไปยังเป้าหมายอีกครั้ง ใกล้ ๆ กับอันหยางก็มีผลหนึ่งที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่!

“แค่ถั่ว เขียว งา....”

อันหยางเบ้ปาก ขี้เกียจที่จะเก็บมันแล้ว พอได้ลิ้มรสความหวาน เขาก็ไม่สนใจของที่เท่ากับผลเฉียนคุน

ครึ่งลูกแบบนี้แล้ว

มันจะไปรวดเร็วเท่าการฆ่าคนปล้นของได้ยังไง?

ปล่อยให้พวกที่อยู่บนตารางจัดอันดับแย่งกันไปเถอะ พอพวกเขารวบรวมผลเฉียนคุนได้มากพอแล้ว

สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ ก็คือการเก็บเกี่ยวจากผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง!

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขายังมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ

ลูกบอลสีเทาทึบขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลลอยอยู่นิ่ง ๆ ในอากาศ ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็จะมองไม่เห็นเลย!

อันหยางวูบไปที่ข้างลูกบอล พยายามจะยกมันขึ้นมา

แต่ปรากฏว่าของสิ่งนี้กลับไม่ขยับเลย เหมือนถูกเชื่อมติดไว้กับอากาศ!

“โชคลาภ เอาไปไม่ได้เหรอ?”

อันหยางครุ่นคิดเล็กน้อย ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ โชคลาภแบบนี้ ต้องมีการต่อสู้เพื่อเปิดใช้ มีเพียงผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งพอ ที่จะขับไล่ผู้บุกรุกทั้งหมดได้ จึงจะสามารถใช้มันได้เพียงผู้เดียว!

ถ้ามันเอาไปได้ ก็คงจะง่ายแล้ว ใครเจอคนแรกก็เอาไปซ่อน แล้วค่อยเปิดใช้เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ

แต่ตอนนี้สำหรับอันหยางก็ไม่มีความแตกต่างอะไร ในเมื่อเอาไปไม่ได้ก็ใช้ตรงนี้เลย!

เขาย้ายร่างขึ้นไปเหนือลูกบอล แล้วนั่งขัดสมาธิบนลูกบอลทันที จากนั้นก็ค่อย ๆ หลับตาลง และเริ่มทำความเข้าใจ

อืมม!

ราวกับได้รับแรงกระตุ้นบางอย่าง ลูกบอลสีเทาทึบก็สั่นเบา ๆ

จากนั้นรอยแตกก็เริ่มลุกลามไปทั่วพื้นผิวเหมือนใยแมงมุม เปลือกสีเทาทีละชิ้นก็ร่วงหล่นลงมา ยังไม่ทันหลุดออกจากลูกบอลทั้งหมด ก็ถูกย่อยสลายและหายไปด้วยความว่างเปล่าอย่างแปลกประหลาด!

กลิ่นหอมชื่นใจก็ค่อย ๆ ลอยออกมาเมื่อเปลือกหลุดออกไป อันหยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขารู้สึกได้ทันทีว่าพลังงานในร่างกายของเขากระตือรือร้นขึ้นมามาก!

“เป็นสมบัติจากธรรมชาติ เป็นของวิเศษที่เพิ่มคุณสมบัติสามมิติ (พลัง, ความเร็ว, สติปัญญา) สินะ?”

อันหยางครุ่นคิดเล็กน้อย ความรู้สึกแบบนี้มันคุ้นเคยมากสำหรับศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์

การเพิ่มคุณสมบัติสามมิติ ในสถานการณ์ที่ไม่ใช่การอัพเลเวล ก็จะรู้สึกแบบนี้แหละ ลูกบอลสั่นไหวเล็กน้อย สารสีเทาบนเปลือกหลุดออกไปจนหมด เผยให้เห็นแกนกลางที่สว่างขึ้นเล็กน้อยที่อยู่ด้านใน

แต่ก็ยังไม่จบแค่นั้น

แกนกลางแตกอีกครั้ง เหมือนเป็นเปลือกชั้นที่สอง และเริ่มหลุดลอกออกไปอีก! อันหยางรออย่างอดทน พยายามจะหยิบชิ้นส่วนที่ตกลงมาดูว่ามันคืออะไร

แต่ยังไม่ทันได้หยิบ ของสิ่งนั้นก็ย่อยสลายและหายไปทันที เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมแพ้ ชั้นแล้วชั้นเล่า เหมือนเป็นของขวัญที่ถูกห่อไว้หลายชั้น

กระบวนการที่อันหยางรอคอยในตอนนี้ ก็คือการแกะกล่องของขวัญอย่างต่อเนื่อง เขารออยู่เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมง

วงแหวนรอบที่ห้าก็เริ่มหดตัว และเปลือกชั้นสุดท้ายก็หลุดออกจนหมด!

อันหยางรู้สึกสดชื่นขึ้นทันที เขายื่นมือออกไปกวาด ยาเม็ดที่โปร่งใสเหมือนลิ้นจี่ที่ถูกปอกเปลือกก็ปรากฏขึ้นในมือ ยาเม็ดนั้นมีขนาดเท่าลิ้นจี่ โปร่งใสเหมือนคริสตัลทั้งเม็ดลอยอยู่เหนือฝ่ามือของอันหยางเบา ๆ

กลิ่นหอมที่ไม่เหมือนใครไม่เข้มข้นเหมือนตอนแรก แต่กลับน่าหลงใหลยิ่งกว่า

...

ทำให้คนเราสูดดมเข้าไปแค่ครั้งเดียว ก็แทบจะอดใจไม่ไหวที่จะกลืนลงไปทันที! อันหยางรู้สึกน้ำลายไหล อดใจไม่ไหวที่จะใส่เข้าปากไปทันที

พอเข้าปากก็ลื่นนุ่มและหวาน กลิ่นหอมที่ไม่อาจจะอธิบายได้ก็เริ่มแพร่กระจายจากปลายลิ้น แพร่กระจายไปทั่วร่างกายในพริบตา!

“อืมม.....”

อันหยางรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว มันสบายกว่าความสุขที่ปลดปล่อยความปรารถนาดั้งเดิมเป็นร้อยเท่า!

หลังจากตัวสั่นแล้ว ก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันน่าเบื่อไปหมดเลย!

[พลัง +100000]

[ความเร็ว +100000]

[สติปัญญา +100000]

...

ลิ้นจี่ค่อย ๆ ย่อย กลายเป็นพลังงานเข้มข้นที่ร่างกายดูดซึม

เสียงแจ้งเตือนที่ไพเราะดังขึ้น อธิบายถึงผลของโชคลาภนี้!

“เพิ่มคุณสมบัติสามมิติ...จริง ๆ ด้วย เพิ่มอย่างละหนึ่งแสนเลยเหรอ?” อันหยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ

เบิกตากว้างด้วยความดีใจ

โชคลาภในดินแดนลับเฉียนคุนนี้ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ ผลไม้ขนาดเท่าลิ้นจี่ลูกเดียวกลับเพิ่มคุณสมบัติสามมิติรวมกันถึงสามแสน

มากกว่าการเก็บเกี่ยวที่เขาพยายามมานานหลายเท่าตัว!!

“สติปัญญาหนึ่งแสน....แสงแห่งพรร้อยเท่า แสงแห่งความเสียหายร้อยเท่า นั่นก็คือความเสียหาย....

หนึ่งพันล้านเหรอ?”

อันหยางดีใจมากเมื่อได้ตรวจสอบหน้าจอคุณสมบัติของตัวเอง การเพิ่มขึ้นหลายครั้งรวมกับการเพิ่มขึ้นที่ได้รับจากการฆ่าคนไม่น้อยหลังจากเข้าสู่ดินแดนลับเฉียนคุน

หลังจากที่เขาจัดสรรคะแนนคุณสมบัติอิสระทั้งหมดอย่างเท่าเทียมกัน สติปัญญาของเขาก็ถึงหนึ่งแสนแล้ว! เมื่อรวมผลของการเพิ่มจากสกิลแสง ความเสียหายสูงสุดตามทฤษฎีก็สูงถึงหนึ่งพันล้าน!

ถึงแม้จะหักคุณสมบัติป้องกันและการลดความเสียหายของศัตรูแล้ว ก็ยังทำความเสียหายได้เกินหนึ่งพันล้านเป็นอย่างน้อย!

เมื่อรวมกับคอมโบอีก.....

...

“ความเสียหายต่อวินาทีเป็นหนึ่งพันล้าน!”  อันหยางเบิกตากว้าง รู้สึกราวกับว่ากำลังฝัน

ความเสียหายที่ท้าทายสวรรค์ขนาดนี้ เกรงว่าเทพเจ้ามาเห็นก็คงจะต้องตะลึง!

ลูกเจี๊ยบเลเวล 52 คนหนึ่ง กลับสามารถสร้างความเสียหายต่อวินาทีได้ถึงหนึ่งพันล้าน

มันเป็นเรื่องเพ้อฝันมาก!

และเมื่อมีสกิลความแม่นยำแล้ว การมีอยู่ของผู้เลื่อนอาชีพครั้งที่ 4 เลเวล 100 ขึ้นไปก็ไม่ใช่อะไรที่ท้าทายไม่ได้อีกต่อไป

พอจบดินแดนครั้งนี้แล้วกลับไป เขาก็จะอัพสกิลแสงแห่งคาวมแม่นยำให้ถึงเลเวล 10 ไปเลย เกรงว่าแม้แต่กึ่งเทพในตำนาน เขาก็ยังสามารถลองต่อสู้ได้!

“ภารกิจผู้เลื่อนอาชีพครั้งที่ 5 ของสวี่ฉางชุน มีความหวังแล้ว!” อันหยางพึมพำ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

การเพิ่มขึ้นในดินแดนลับเฉียนคุนนี้มันเกินความคาดหมายไปหน่อย แค่โชคลาภสองครั้งก็ทำให้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่าแล้ว

หากรวมผลประโยชน์จากผลเฉียนคุนด้วย สิ่งที่ได้จากการมาครั้งนี้ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!

ปัง!!

ขณะที่อันหยางกำลังจมอยู่กับความสุขของการเก็บเกี่ยว

ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น การหดตัวของวงแหวนรอบที่ห้าก็รวดเร็วเกินความคาดหมาย

เมื่อการหดตัวครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้น ดินแดนลับเฉียนคุนที่มีขนาดลดลงเหลือครึ่งหนึ่งอีกครั้ง ก็ปรากฏรอยร้าวขนาดใหญ่ที่เกือบจะแบ่งดินแดนออกเป็นสองส่วน!

ทันใดนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือนเหมือนดินแดนกำลังจะพังทลาย ทำให้ผู้ปลุกพลังนับไม่ถ้วนตื่นตระหนก

ใช้เวลาหลายนาทีกว่าที่ทุกอย่างจะสงบลง!

สายฟ้าสีดำเหมือนงูยักษ์ที่น่ากลัวกำลังกะพริบ กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวทำให้อันหยางรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว!

เขามีความรู้สึกว่า ถ้าเขาบังอาจเข้าไปใกล้สายฟ้าสีดำนั้น

ผลลัพธ์จะต้องตายอย่างแน่นอน!

แม้แต่แสงแห่งความต้านทานความเสียหายของเขาสูงถึงหนึ่งร้อยครั้ง ก็อาจจะไม่สามารถต้านทานความเสียหายของสายฟ้าสีดำนี้ได้!

“ต้นเฉียนคุน....ต้นเฉียนคุนเยอะมาก!!”

อันหยางมองผ่านรอยร้าวเข้าไปข้างใน เห็นผลเฉียนคุนสีดำขาวแขวนอยู่สูงบนต้นไม้ขนาดยักษ์

ที่ส่วนลึกของรอยร้าว มีต้นไม้ขนาดยักษ์ที่เติบโตเป็นผลเฉียนคุนโดยตรง ซึ่งแตกต่างจากพันธุ์ที่แยกเป็นต้นเฉียนและต้นคุนเหมือนข้างนอก!

“ยังมีโชคลาภที่เพิ่มพรสวรรค์....ยาเม็ดลิ้นจี่....นั่นคืออะไร?”

อันหยางเบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปยังส่วนลึกของรอยร้าว

สภาพแวดล้อมภายในดูเหมือนจะเปลี่ยนไปตลอดเวลา ภาพต่าง ๆ วูบวาบหายไปในพริบตา

โชคลาภและต้นเฉียนคุนจำนวนมากกะพริบผ่านไป ที่เขาเห็นไม่เพียงแค่ก้อนหินขนาดยักษ์ที่มีผลต่อพรสวรรค์ของเขา และยาเม็ดรูปลิ้นจี่ที่เพิ่งได้รับ ยังมีโชคลาภรูปแบบอื่น ๆ อีกมากมาย นับไม่ถ้วน!

อันหยางหายใจติดขัด รอยร้าวนั้นเหมือนเป็นขุมสมบัติที่ไม่อาจจินตนาการได้ ตราบใดที่เข้าไปได้

ก็จะได้รับผลประโยชน์ที่เกินจะจินตนาการ!

“พระราชวังเฉียนคุน? เป็นไปได้ไหมว่าข้างในนั่น คือพระราชวังเฉียนคุน?”

อันหยางรู้สึกตื่นเต้น ชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา!

[พระราชวังเฉียนคุนกำลังจะเปิด]

[การเข้าสู่พระราชวังเฉียนคุนต้องการ: ผลเฉียนคุน *100]

[คำแนะนำ: ยิ่งทำลายล้างผลเฉียนคุนมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเข้าสู่พระราชวังเฉียนคุนได้ลึกขึ้นเท่านั้น 100 ลูกคือชั้นที่หนึ่ง 200 ลูกคือชั้นที่สอง เป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ]

เสียงแจ้งเตือนจากสรวงสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ ยืนยันสิ่งที่เขาคาดเดา ที่นี่คือขุมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดของดินแดนลับในพระราชวังเฉียนคุน!

“บ้าจริง!”

อันหยางรู้สึกตกใจอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมา

ให้ตายเถอะ พระราชวังเฉียนคุนนี่มันยังต้องซื้อตั๋วเข้าด้วยเหรอ?

ค่าเข้ามากถึงหนึ่งร้อยผลเฉียนคุน ทำให้อันหยางอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้ามองรอยร้าว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าสามารถเข้าไปแบบฟรี ๆ ได้หรือไม่

แต่ความคิดนี้ก็คงอยู่ไม่ถึงหนึ่งวินาที เขาก็โยนมันทิ้งไปจากหัว ของสิ่งนี้ เขาสงสัยว่าแม้แต่สวี่ฉางชุนมา

ก็อาจจะรับมือไม่ไหว ถ้าเข้าไปฟรีก็คือการหาเรื่องตายชัด ๆ!