บทที่ 70 จบการท้าทาย! รางวัลสุดอลังการ! ศักดิ์ศรีระดับบุตรศักดิ์สิทธิ์!

บทที่ 70 จบการท้าทาย! รางวัลสุดอลังการ! ศักดิ์ศรีระดับบุตรศักดิ์สิทธิ์!

สายตานับไม่ถ้วนจ้องไปที่ตัวเลขที่กำลังพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง และพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะนับตามในใจด้วย เมื่อตัวเลขกระโดดข้ามจากสามหลักเข้าสู่สี่หลัก

ในที่สุด ก็มีคนเผลออุทานออกมาเสียงดังลั่น!

"1000 ชั้น!"

ทุกคนตาแข็งค้าง พากันสูดหายใจเข้าลึก ๆ!

หอคอยทะลุฟ้าจะนับทุก ๆ 100 ชั้น เป็นหน่วยเล็ก และทุก ๆ 1000 ชั้น เป็นหน่วยใหญ่ การผ่านพ้นแต่ละขั้นนี้ได้จะได้รับรางวัลสุดอลังการ!

แต่รางวัลน่ะเป็นเรื่องรอง ที่สำคัญที่สุดคือ หอคอยทะลุฟ้าเป็นมาตรฐานสำคัญ ในการวัดพลังต่อสู้ที่แท้จริงของคน ๆ นั้น!

คนที่เข้าหอคอยทะลุฟ้าได้ต้องเป็นอย่างน้อย ศิษย์สายใน ส่วนสุดยอดฝีมือของศิษย์สายใน (พวกขุมพลังระดับ 3) โดยทั่วไปก็ทำได้แค่ประมาณ 200 ชั้น ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว!

ที่สูงกว่านั้นมักจะเป็นพื้นที่ของศิษย์หลัก โดยเฉพาะการจะเลื่อนขึ้นไปแต่ละชั้นถือเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่มาก เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความสามารถ สังหารมอนสเตอร์ในหอคอยได้ในพริบตา

และ 1000 ชั้น นี่คืออีกหนึ่งบันไดสำคัญ ถ้าเป็นศิษย์หลักระดับสุดยอดที่สามารถผ่านไปได้ นั่นหมายความว่า มีพลังเทียบเท่ากับศิษย์สืบทอดโดยตรงแล้ว!

นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ทุกคนขนลุกที่สุด! ศิษย์สายนอกคนหนึ่ง เป็นนักเรียนใหม่ที่เพิ่งเข้าปีนี้เอง แต่กลับข้ามผ่านระดับสำคัญไปถึงสามระดับใหญ่ ๆ ทั้งศิษย์สายใน, ศิษย์หลัก, และศิษย์สืบทอด แค่คิดถึงศักยภาพของเขาก็ทำให้ทุกคนรู้สึกเสียวสันหลังวาบแล้ว!

คนที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปที่สุดก็คือบรรดาศิษย์สืบทอด ที่อยู่อันดับท้าย ๆ โดยเฉพาะ เหอไส้หยวน ที่อยู่อันดับที่หนึ่งร้อย... หน้าเขาดำมืดเหมือนก้นหม้อเลย!

"1000 ชั้น... จะไปต่อได้อีกไหมเนี่ย?"

"ไม่รู้สิ... แต่คงยากแล้วมั้ง ได้ยินมาว่ามอนสเตอร์ที่อยู่เหนือ 1000 ชั้นขึ้นไปนี่ พลังต่างกันแบบก้าวกระโดดเลยนะ!"

"ถึงไปต่อไม่ได้ก็พอที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์แล้ว ผลงานแบบนี้ในอนาคตอาจไม่มีใครทำลายได้อีกเลยนะ!"

"แค่สถิติ 100 ชั้นยังอยู่มาเป็นสิบปี... 1000 ชั้น... ไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลย!"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว นี่คือสิ่งที่เรียกว่า 'ยุคแห่งการแข่งขันครั้งใหญ่' งั้นเหรอ?"

“การเกิดมาในยุคสมัยนี้ คือโชคดีของพวกเรา… แต่ก็เป็นความน่าเศร้าของผู้ที่ถูกฟ้าลิขิตให้ยิ่งใหญ่เช่นกัน…”

"ศิษย์น้องอันหยางสมกับเป็นอันดับหนึ่งตลอดกาลของดินแดนแห่งการทดสอบจริง ๆ เขาได้กำหนดนิยามใหม่ของอาชีพสายซัพพอร์ตเลยนะ!"

"ศิษย์น้อง? นายเรียกเขาว่าศิษย์น้องเนี่ยนะ?"

"เอ่อ... ศิษย์พี่อันหยาง... ศิษย์พี่..."

"..."

ข้างใต้หอคอยทะลุฟ้า ศิษย์นับไม่ถ้วนต่างฮือฮากันใหญ่

มีบางคนทำหน้าตาแปลก ๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปเรียก ศิษย์พี่ทันที

ศิษย์หลักผู้ทรงเกียรติ กลับต้องเรียกศิษย์สายนอกที่เป็นนักเรียนใหม่ว่า 'ศิษย์พี่' ถ้าเป็นเมื่อก่อนใครพูดแบบนี้รับรองว่าโดนอัดหน้าไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครรู้สึกอับอายเลยสักนิด

เพราะคนที่ทำได้ถึง 1000 ชั้นนั้น เกินกว่าขีดจำกัดของศิษย์หลักส่วนใหญ่ไปไกลมาก สถานะน่ะมันก็แค่

คำเรียก มีแต่พลังที่แท้จริงเท่านั้นที่เป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่ง!

ในหอคอยทะลุฟ้า อันหยางก็รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกัน ไม่รู้ตัวเลยว่ามาถึง 1000 ชั้นแล้ว ผลงานนี้มัน

เกินความคาดหมายของเขาไปไกลลิบเลย!

ระดับของเขาพุ่งพรวด ตอนนี้ขึ้นมาถึงเลเวล 50 ได้สำเร็จแล้ว! เกินกว่าเป้าหมายแรกที่ตั้งไว้ที่เลเวล 30 ไปเกินครึ่ง!

ผลลัพธ์นี้ทำให้เขาดีใจมาก ออกไปข้างนอกแล้วฝึกต่ออีกแค่ครึ่งเดือน ก็น่าจะขึ้นเลเวล 60 เพื่อเปลี่ยนอาชีพครั้งที่ 3 ได้เลย จากนั้น... การเลื่อนเป็นศิษย์หลักก็ไม่ใช่แค่ฝันแล้ว!

"ไม่รู้ว่าศิษย์หลักมีพลังขนาดไหนกันนะ พวกเขาทำได้กี่ชั้นกัน?" อันหยางพึมพำกับตัวเองและอดไม่ได้ที่

จะเฝ้าใฝ่ฝันถึง

ศิษย์หลักไม่ใช่แค่สถานะ แต่มาพร้อมกับสิทธิพิเศษมากมาย เรียกได้ว่าพอขึ้นเป็นศิษย์หลักแล้ว ก็จะกลายเป็นชนชั้นกลางของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ สามารถเข้าร่วมการตัดสินใจบางอย่างได้ด้วยซ้ำ

รวมถึงช่วยจัดการศิษย์สายนอกและศิษย์สายใน จริง ๆ แล้วผู้อาวุโสภายนอกหลายคนก็คือศิษย์หลัก

ที่ควบตำแหน่งนั่นแหละ

และสำหรับเขา พอเลื่อนเป็นศิษย์หลักแล้วก็จะสามารถเข้าถึงทรัพยากรดันเจี้ยนทั้งหมดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้เต็มที่ ไม่ต้องเหนื่อยยากต่อคิวหาดันเจี้ยนว่าง ๆ อีกต่อไป

เพราะเวลาส่วนใหญ่ที่ใช้ในการเก็บเลเวลนั้นหมดไปกับการเดินทางและการต่อคิว ซึ่งมันทำให้ประสิทธิภาพของเขาลดลงอย่างมาก!

[ผ่านด่านชั้นที่ 1000]

[ได้รับ: คะแนน 100,000]

[ได้รับ: หีบสมบัติคะแนน ระดับเหล็ก]

[ได้รับ: ชิ้นส่วนแผนที่แม่น้ำทะลุฟ้า x10]

เสียงแจ้งเตือนที่ไพเราะดังขึ้น สิ่งที่ทำให้อันหยางประหลาดใจคือ ชั้นที่ 1000 ให้ถึง 100,000 คะแนนโดยตรง! รวมกับที่ได้มาก่อนหน้า ตอนนี้มีคะแนนรวมถึง 190,000 แล้ว

กล่องสมบัติคะแนนต่าง ๆ รวมกันก็ได้เกือบ 100 กล่อง คาดว่าจะเปิดได้อีกหลายพันถึงหมื่นคะแนน

การมาครั้งนี้เรียกได้ว่า ได้กำไรอย่างมหาศาล!

[เข้าสู่หอคอยทะลุฟ้าชั้นที่ 1001]

[หัวหน้าเผ่าปีศาจ]

[พลังต่อสู้: 500,000]

[คำแนะนำ: ขุมพลังที่มีสถานะในเผ่าปีศาจ แข็งแกร่งกว่านักรบทั่วไปมาก!]

สภาพแวดล้อมตรงหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยังคงเป็นห้องหอคอยหกเหลี่ยมเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนระดับ

จะสูงขึ้นมาก แถมยังมีหน้าต่างปรากฏขึ้นด้วย!

อันหยางมองออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข้างนอกหน้าต่างมีแต่เมฆหมอก มองไม่เห็นอะไรชัดเจน

หัวหน้าเผ่าปีศาจ นับไม่ถ้วนปรากฏตัวขึ้น

อันหยางแยกความแตกต่างจาก 'นักรบ' ด้วยรูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้ แต่ชุดเกราะของพวกเขาก็ดูดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด แทบจะคลุมทั้งตัวเลย พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นแค่หนึ่งพันนิด ๆ เท่านั้น แต่เลเวลกลับเพิ่มขึ้นเป็น 100 โดยตรง!

"ฆ่ามอนสเตอร์ที่เลเวลห่างกัน 50 ถ้าลุยต่อไปอีกไม่กี่ร้อยชั้น บางทีฉันอาจจะขึ้นเลเวล 60 เพื่อเปลี่ยนอาชีพได้เลยนะ!"

อันหยางไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เพราะพลังต่อสู้แค่นี้ไม่ได้ยกระดับความสามารถของเขามากนัก

พวกนี้ก็ยังเป็นแค่เหยื่อที่โดนฆ่าตายในสองครั้งเหมือนเดิม ด้วยประสบการณ์จาก 100 ชั้นก่อนหน้า

เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะผ่านไปได้!

"ผ่าความมืด!"

นับถอยหลังเพียงสามวินาทีสิ้นสุดลง อันยางนับเวลาอย่างเงียบ ๆ เสียงพึมพำคุ้นเคยก็ดังขึ้นตามคาด

ทุกอย่างคุ้นเคยมาก

"เคลื่อนย้ายพริบตา!"

อันหยางรอให้ศัตรูเริ่มโจมตี แล้วก็เคลื่อนย้ายพริบตาหลบออกไปตามความเคยชิน เขาหลบการโจมตีของศัตรูได้สำเร็จ แต่ในวินาทีถัดมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก!

คริติคอล!

-500000

คอมโบ!

-500000

...

MISS!

MISS!

...

ความเสียหายจำนวนมากพุ่งขึ้นเหนือหัวศัตรู แต่มีคำว่า 'MISS' สองคำที่แทรกเข้ามาอย่างโดดเด่น!

"ไม่ดีแล้ว!"

ใจของอันหยางเต้นแรง เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

วินาทีต่อมา เวลาก็สิ้นสุดลง ความเสียหายจำนวนมากก็พุ่งขึ้นอีกครั้ง

หัวหน้าเผ่าปีศาจนับไม่ถ้วนล้มลงราวกับถูกเกี่ยว แต่ยังมี 700-800 ตัวที่หัวมีคำว่า 'MISS' ตัวโต ๆ ลอยอยู่ พวกมันยังยืนหยัดอย่างมั่นคง!!

"ความแม่นยำ! ความแม่นยำไม่พอ!!"

ใจอันหยางเต้นผิดจังหวะ คำศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยก็ผุดขึ้นมาในใจทันที!

เขาเคยเรียนรู้มาตั้งแต่สมัยอยู่เมืองหวงกู่ว่าสำหรับขุมพลังระดับสูงขึ้นไป ระบบพลังต่อสู้จะค่อย ๆ ซับซ้อนขึ้น มันไม่ใช่แค่การโจมตี ป้องกัน และพลังชีวิตง่าย ๆ อีกแล้ว แต่จะมีการเพิ่มคุณสมบัติอื่น ๆ เช่น ความแม่นยำ , หลบหลีก , และความเสียหายจริงเข้ามาด้วย!

โดยเฉพาะคุณสมบัติความแม่นยำและหลบหลีก ต่อให้พลังโจมตีและป้องกันของนายจะสูงแค่ไหน

แต่ถ้าความแม่นยำไม่พอ ตีโดนศัตรูแล้วมีแต่คำว่า 'หลบหลีก' ติดต่อกัน การโจมตีที่สูงแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์!

เขาคิดว่าเรื่องนี้ยังอีกยาวไกล เลยไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเข้าเร็วขนาดนี้!

"ให้ตายสิ! แย่แล้ว!"

อันหยางหน้าซีด มีลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ ก่อนที่เขาจะทันคิดหาวิธีรับมือ หัวหน้าเผ่าปีศาจที่รอดชีวิตมาได้ก็ล็อกเป้ามาที่เขาอีกครั้ง พร้อมกับมีเสียงพึมพำแปลก ๆ ดังขึ้นพร้อมกัน!

"ผ่าความมืด!"

-500000!

-500000!

...

'เคลื่อนย้ายพริบตา ' เข้าสู่ช่วงคูลดาวน์ อันหยางไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง ในแบบมุมมองพระเจ้า

เขาเห็นวิถีการโจมตีของศัตรูชัดเจน แต่ร่างกายกลับเหมือนเปิดโหมดสโลว์โมชั่น

เขาตอบสนองไม่ทันจริง ๆ ทำได้แค่มองดาบสีดำในมือหัวหน้าเผ่าปีศาจกรีดผ่านร่างไปต่อหน้าต่อตา

ความเสียหายที่น่ากลัวหลายครั้งปรากฏขึ้น แทบจะล้างหลอดเลือดของอันหยางในทันที!

"เวรเอ๊ย!"

อันหยางสบถได้แค่คำเดียว จากนั้นก็มืดไปหมด วินาทีถัดมา มอนสเตอร์ทั้งหมดก็หายไป เขาได้กลับไปยังทางเข้าที่เข้ามารอบแรก!

[สิ้นสุดการท้าทาย]

[กำลังประมวลผล...]

เสียงเครื่องจักรที่ไพเราะดังขึ้น อันหยางลูบกายด้วยความตกใจ โชคดีที่นี่คือหอคอยทะลุฟ้า การตายที่นี่ไม่ใช่การตายจริง ๆ แค่นับว่า จบการท้าทาย เท่านั้น!

แต่ความรู้สึกของการตายแบบนี้ ทำให้เขาแทบไม่อยากเจอครั้งที่สอง ความสยองขวัญระหว่างความเป็นความตาย มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย!

"เลเวล 100..."

อันหยางหายใจเข้าลึก ๆ ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะสงบลงได้

"เลเวล 100 คือ จุดเปลี่ยน หมายความว่าหลังเลเวล 100 การเปลี่ยนอาชีพครั้งที่ 4 ถึงจะนับว่าก้าวเข้าสู่แถวหน้าของขุมพลังที่แท้จริง! ผลงานแค่นี้ของฉัน ยังไม่นับเป็นอะไรเลย!"

ใจที่เคยพองโตก็ค่อย ๆ ยุบลง การต่อสู้หลายครั้งของอสวี่ฉางชุนที่เคยเห็นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขามากเท่านี้ ตอนนั้นดูความเสียหายแล้วไม่ได้รู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่ขนาดไหน หรือกระทั่งไม่สามารถเข้าใจความแตกต่างของพลังระหว่างเขากับสวี่ฉางชุนได้เลย

แต่ตอนนี้ เขาถึงได้รู้ว่า ความสำเร็จและพลังที่เขาภูมิใจนั้น อาจจะไม่ต่างอะไรจากตดหนึ่งครั้งต่อหน้า

ขุมพลังที่แท้จริง!

"ไม่รู้ว่ามีแสงแห่งความแม่นยำไหมนะ..."

ดวงตาของอันหยางเป็นประกาย จู่ ๆ ก็มีความคิดผุดขึ้นมา

ถ้ามีแสงแห่งความแม่นยำ ด้วยความสามารถพรสวรรค์การเสริมพลังระดับเทพของเขา ที่พุ่งขึ้น 50 เท่า

โดยตรง จุดอ่อนด้านความแม่นยำนี้ก็จะไม่ถูกชดเชยทันทีเหรอ?

อันหยางเก็บความคิดนี้ไว้ในใจ ตั้งใจว่าจะถามสวี่ฉางชุนในครั้งหน้า หรือไม่ก็ไปดูที่โรงประมูลของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เผื่อจะเจออะไรดี ๆ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง การประมวลผลของหอคอยทะลุฟ้าก็เสร็จสิ้นลงในที่สุด

[การประเมิน: SSS+]

[ผ่านด่าน: 1000]

[เวลาที่ใช้: 1 ชั่วโมง 45 นาที]

[ผลงาน: อันดับที่ 1 ของศิษย์สายนอก]

[ความสำเร็จ: อาณาเขตแปดข้อห้าม (ต่อสู้กับศัตรูที่เลเวลสูงกว่าสูงสุด 70+)]

[รางวัล: 500,000 คะแนน, ชุดเกราะหัวหน้าเผ่าปีศาจ x1, กุญแจแม่น้ำทะลุฟ้า x1, 1000 คะแนน/เดือน]

เสียงแจ้งเตือนชุดใหญ่ดังขึ้น รางวัลนับไม่ถ้วนเข้าสู่กระเป๋าจนอันหยางรู้สึกมึนหัวไปหมด ยังไม่ทันได้ตรวจสอบ ก็รู้สึกเหมือนถูกใครเตะออกไป

ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป หลังคาห้องมืด ๆ หายไป แทนที่ด้วยท้องฟ้าที่สว่างจ้า!

แสงแสบตาทำให้อันหยางที่เคยชินกับความมืดในหอคอยต้องหลับตาแน่น ผ่านไปครู่หนึ่งพอปรับตัวได้ถึงกล้าลืมตาขึ้น แต่พอเปิดตาขึ้นมา อันหยางก็ต้องตะลึงเล็กน้อย

เขามองผู้คนจำนวนมากที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสับสน เกือบจะตกใจกระโดดเลยทีเดียว!

"พวกคุณ... นี่มัน..."

อันหยางมองไปยังศิษย์พี่ที่เบียดเสียดกันตรงหน้า แต่ละคนมีสายตาเร่าร้อนเหมือนจะกินเขาเข้าไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะหดคอลง แล้วมองไปข้างหลังอย่างระมัดระวัง คิดว่ามีใครคนสำคัญมา แล้วตัวเองบังทางอยู่!

แต่พอหันกลับไป ข้างหลังเขาก็มีแต่หอคอยทะลุฟ้าที่สูงเสียดฟ้า ไม่มีใครอื่นเลย!

"ศิษย์... ศิษย์พี่หลวน?"

อันหยางสับสนไปหมด เห็นหญิงสาวคนหนึ่งอยู่แถวหน้าสุดก็รีบเรียกเบา ๆ เพื่อจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น

"อ๊า! ศิษย์พี่อันหยาง! ศิษย์พี่อันหยางออกมาแล้ว!!"

"1000 ชั้น! นี่คือบันไดของศิษย์สืบทอดโดยตรง ศิษย์พี่อันหยางกำลังจะเลื่อนเป็นศิษย์สืบทอดแล้ว!"

"นี่คือศิษย์พี่อันหยางเหรอ? หล่อมาก... ศิษย์พี่อันหยาง! ฉันอยากมีลูกกับนายค่ะ!"

"ศิษย์พี่อันหยางมองฉันด้วย! ศิษย์พี่อันหยางมองฉันด้วย..."

"ศิษย์พี่อันหยาง มองฉันสิ ฉันก็มาจากโจวโยวเหมือนกันนะ!"

"..."

ด้านนอกหอคอยทะลุฟ้า เสียงผู้คนดังกระหึ่ม แทบจะเดือดพล่านในทันที!

ทุกคนมองอันหยางด้วยสายตาเร่าร้อน บรรดาศิษย์พี่ผู้หญิงต่างหน้าแดงก่ำ เหมือนดอกไม้ที่กำลังจะบานราวกับจะจับเขากิน!

ส่วนศิษย์พี่ผู้ชายก็อิจฉาจนตาเขียว แต่ก็ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ส่วนใหญ่ต่างตัวสั่นและกรีดร้อง ถ้าไม่ใช่เพราะความเกรงกลัวต่อ 'ศิษย์สืบทอด' พวกเขาคงจะพุ่งเข้าใส่แล้ว!

ความอิจฉา ความเกรงกลัว ความริษยา สารพัดอารมณ์รวมกัน ทำเอาอันหยางตกใจมาก

เป็นหลวนปิงหรานที่เดินเข้ามาอธิบายด้วยใบหน้าแดงก่ำ อันหยางถึงได้รู้ว่าตัวเองทำให้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!

"ก็แค่ผ่านหอคอยทะลุฟ้า 1000 ชั้นเองไม่ใช่เหรอ? ไม่เห็นต้องเอะอะขนาดนี้เลยมั้ง?"

อันหยางรู้สึกไม่เชื่อในความเห็นของเขา ตารางอันดับสูงสุดข้างบนนั้นมีแต่พวกทำได้หลายพันชั้น 100อันดับแรกไม่มีใครต่ำกว่าห้าพันชั้นเลย เขาเพิ่งทำได้แค่ 1000 ชั้น จะทำให้เกิดความวุ่นวายขนาดนี้ได้ยังไง?

"ก็แค่... ก็แค่ 1000 ชั้น?"

หลวนปิงหรานสำลักคำพูดของเขาแล้วกลอกตาอย่างไม่พอใจ

"คุณชายอันหยาง นี่มันพูดจาติดหรูไปหน่อยมั้ยเนี่ย... 'ก็แค่ 1000 ชั้น'... 1000 ชั้นน่ะถูกเรียกว่า 'อาณาจักรศิษย์สืบทอดโดยตรง' เลยนะ!"

"ศิษย์หลักที่ผ่าน 1000 ชั้นได้น่ะมี น้อยมาก ๆ ทุกคนถือว่ามีศักยภาพที่จะเลื่อนเป็นศิษย์สืบทอด นายคิดว่า

เรื่องนี้มันไม่สำคัญเหรอ?"

หลวนปิงหรานถอนหายใจด้วยความรู้สึก พอเหลือบมองสายตาที่อิจฉาของศิษย์พี่คนอื่น ๆ เธอก็รู้สึกภูมิใจเป็นพิเศษ เธออดไม่ได้ที่จะคล้องแขนอันหยางอย่างตั้งใจ แล้วซบเขาเข้าไปในอกของเธอ

เมื่อเห็นฉากนี้ทำให้ศิษย์พี่ข้างล่างต่างก็กัดฟัน อยากจะเข้ามาแทนที่เธอให้ได้!

"แฮ่ม ๆ... มันจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ?"

อันหยางรู้สึกอายเล็กน้อย แต่ก็ต้องยอมรับว่ากลิ่นอายของผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่แบบนี้ เป็นสิ่งที่หลินหลิงเอ๋อร์ไม่มี คนหนึ่งเป็นแอปเปิลเขียว หวานหอมน่าลิ้มลอง อีกคนเป็น ลูกพีชสุก ฉ่ำน้ำหวาน ต่างก็มีเสน่ห์ไปคนละแบบ!

"ศิษย์พี่อันหยางนี่จริงๆ เลย... เอาอย่างนี้ดีกว่านะ พอนายทำถึง 104 ชั้น ที่ทำลายสถิติของศิษย์พี่หู

พวกศิษย์สืบทอดที่อันดับต่ำ ๆ ก็เริ่มสนใจนายแล้ว ถือว่านายเป็นภัยคุกคาม!"

หลวนปิงหรานเห็นว่าอันหยางไม่ได้ดึงแขนออก ก็แอบดีใจ เธอก็ยิ่งเบียดหน้าอกเข้ามามากขึ้น

ขณะที่รีบอธิบายต่อ

"พอนายทำถึง 200 ชั้น ก็พอจะนับได้ว่า ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนและจะไม่มีใครทำได้อีก ทำให้ศิษย์สืบทอดจำนวนมากสนใจและการเลื่อนเป็นศิษย์สืบทอดก็ถือว่าชัวร์แล้ว!"

"พอนายทำถึง 300 ชั้น ศิษย์สืบทอดทุกคนก็จะมองนายเป็นระดับเดียวกันหรือกระทั่งมีศักดิ์ศรีเทียบเท่า บุตรศักดิ์สิทธิ์แล้ว!"

"พอนายทำถึง 400 ชั้น ก็สั่นสะเทือนไปทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ บุตรศักดิ์สิทธิ์หลายคนถึงกับมาดูด้วยตัวเอง พวกเขาคิดว่านายมีศักยภาพที่จะแย่งตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่ง มาจากศิษย์พี่หูได้!"

"พอนายทำถึง 500 ชั้น แม้แต่หูรุ่ยอัน ศิษย์พี่ที่เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งก็ยังตกใจ ถึงขนาดมาดูด้วยตัวเองและทิ้งคำพูดไว้ว่า 'ฉันสู้ไม่ได้เลยจริงๆ'!"

"พอนายทำถึง 600 ชั้น... บุตรศักดิ์สิทธิ์ทุกคนก็จะมองนายเป็นศัตรูตัวฉกาจอันดับหนึ่ง พวกเขาจะจับตามองทุกอย่างของนาย ถึงขั้นส่งคนออกไปสืบทุกเรื่องเกี่ยวกับนาย..."

"ส่วนตอนนี้... นายทำได้ถึง 1000 ชั้น... ลองคิดเอาเองสิคะ!"

"..."

อันหยางตาค้าง รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ที่หลัง และอดไม่ได้ที่จะเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

"นั่นก็หมายความว่า... บุตรศักดิ์สิทธิ์ทุกคน มองฉันเป็นเสี้ยนหนามในดวงตา อยากจะจัดการฉันให้พ้นทางงั้นเหรอ?"

"...เอ่อ คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ที่นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์นะ ไม่ใช่สำนักมารจากประเทศช้างขาวข้าง ๆ!" หลวนปิงหรานพูดอย่างเซ็ง ๆ

"แต่ก็คงไม่ดีนักหรอกค่ะ ต้องมีคนใช้กลอุบายแน่นอน ต่อให้ไม่เอาชีวิต ก็ต้องถ่วงเวลานายไปช่วงหนึ่ง!"

"..."

อันหยางรู้สึกพูดไม่ออก จู่ ๆ ก็ถูกบุตรศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่สูงลิบจับตามอง แถมยังถูกมองว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจ

อีก... จะไปหาเหตุผลจากไหนมาอธิบายดีเนี่ย!

แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร เพราะการยกระดับที่หอคอยทะลุฟ้ามอบให้นั้น ไม่เป็นสองรองใคร มันช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการเก็บเลเวลของเขาได้อย่างมาก

ถ้าให้เลือกอีกครั้งเขาก็จะเลือกมาลุยหอคอยทะลุฟ้าอย่างไม่ลังเล

ส่วนเรื่องการถูกเล็งเป้าหรือการลอบโจมตีที่อาจจะเกิดขึ้น เขาก็ทำได้แค่เจอทหารก็ใช้แม่ทัพรับมือ, เจอน้ำก็ใช้ดินกั้น ไม่มีเส้นทางการเติบโตของผู้แข็งแกร่งที่ราบรื่นเสมอไป มันย่อมมีความท้าทาย ต่าง ๆ นานา ถึงจะสามารถเติบโตเป็นผู้แข็งแกร่งสูงสุดที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสวรรค์ได้ในที่สุด!