บทที่ 33 เวทลอยตัว! ยืนแลกหมัดกับบอสเผ่าบูลเฮด!

บทที่ 33 เวทลอยตัว! ยืนแลกหมัดกับบอสเผ่าบูลเฮด!

“ไอ้สารเลวเอ๊ย!”

เฉินเส้าฮวามองเงาหลังที่หายลับไปของคนทั้งสาม ด้วยสีหน้าบูดบึ้งและอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

ท่าทีของหลินหลิงเอ๋อร์และการขัดขวางของหานตู่เฟิง ได้กระตุ้นความหยิ่งในศักดิ์ศรีของเขาอย่างรุนแรง!

ความภาคภูมิใจที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนอาชีพเป็นอาชีพสายต่อสู้หายากต้องพบกับความล้มเหลว

โดยเฉพาะคมดาบที่รวดเร็วราวกับสายฟ้าของหานตู่เฟิง ความหนาวเย็นที่กัดกินกระดูกนั้นราวกับเคียว

ของยมทูต เมื่อครู่เขาเกือบจะเห็นเงาของยมทูตแล้ว!

ในชั่วขณะนั้น สติและโทสะของเขามลายหายไปทั้งหมด เหลือไว้เพียงความกลัวตาย จนกระทั่งบัดนี้ความโกรธที่ถูกกดไว้จึงได้ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับต้องการจะกินคน!

“คุณชายเฉิน นั่นมันคุณหญิงตระกูลหลินนะครับ....”

มีคนมองเฉินเส้าฮวาด้วยความเป็นห่วง คุณหญิงตระกูลหลินไม่ใช่แค่ชื่อเรียกเล่นๆ ถ้าหากล่วงเกินเธอ จะไม่มีที่ยืนในทั่วทั้งจิ่วโจว!

“หึ กลัวอะไรกัน?”

เฉินเส้าฮวาจ้องเขาด้วยสายตาหนึ่งที ชายคนนั้นก็หดคอลงทันที พวกเขาเป็นเพียงอาชีพสายต่อสู้ธรรมดา การได้ร่วมทีมกับคุณชายเฉินถือเป็นโชคครั้งใหญ่

การลงดันเจี้ยนโดยมีเฉินเส้าฮวานำทีม ทำให้ความเร็วในการอัปเลเวลเร็วกว่าการล่ามอนสเตอร์ในป่าด้วยตัวเองมาก เป็นธรรมดาที่พวกเขาไม่กล้าขัดคำสั่งของเฉินเส้าฮวา

“เป็นคุณหญิงตระกูลหลินแล้วจะวิเศษหรือไง? ถ้าไม่รู้ก็คงคิดว่าเมืองจิ่วฮวาเป็นของตระกูลหลินเสียหมดแล้ว!”

เฉินเส้าฮวาแค่นเสียงออกมาเย็นชา แววตาเป็นประกายพร้อมกับตัดสินใจแล้ว เขาจัดการหลินหลิงเอ๋อร์ไม่ได้ แต่ไอ้สารเลวที่กล้าเอาดาบมาจ่อคอตัวเองน่ะ เขาไม่มีทางปล่อยมันไปแน่นอน!

....

นอกดันเจี้ยน เฉินเส้าฮวามีท่าทีเหมือนกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง แต่ภายในดันเจี้ยน อันหยางและ

พรรคพวกไม่รู้เรื่องนี้หรือพูดอีกอย่างคือ ถึงรู้ก็ไม่ได้ใส่ใจ

ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขาในตอนนี้ แม้แต่หานตู่เฟิงที่อ่อนแอที่สุด ภายใต้การสนับสนุนรัศมีแสงของอันหยางก็กลายเป็นตัวตนระดับบั๊กที่มีพลังโจมตีทะลุพัน และฟื้นฟูเลือดกับมานาได้หลายร้อยต่อวินาที

ในดินแดนแห่งการทดสอบที่พลังโจมตีและการป้องกันโดยทั่วไปไม่เกินสามร้อยนี้ ตราบใดที่ไม่ถูกสังหารทันที ก็สามารถพูดได้ว่าเป็นตัวตนที่ไร้เทียมทานแล้ว!

พูดได้เลยว่าหานตู่เฟิงก็เป็นตัวตนระดับบอส ยิ่งกว่านั้นยังมีหลินหลิงเอ๋อร์ที่แข็งแกร่งกว่าและอันหยางที่ผิดปกติซึ่งสามารถล้มบอสได้คนเดียว!

“ป่าโลแลนด์ เป็นอาณาเขตของก็อบลินและหัวหน้าเผ่าบูลเฮด ความแข็งแกร่งพอๆ กับป่าแห่งความมืด

แต่มีประเภทมอนสเตอร์หลากหลายกว่า!”

หานตู่เฟิงรู้ตัวดีจึงเดินตามหลังไปสิบเมตร อันหยางเดินเคียงข้างหลินหลิงเอ๋อร์ หลินหลิงเอ๋อร์เดินด้วยฝีเท้าที่คล่องแคล่ว พร้อมกับแนะนำสถานการณ์ของดันเจี้ยนนี้ไปพลาง

ดันเจี้ยนนี้ในเมืองจิ่วฮวาถือเป็นดันเจี้ยนสาธารณะ โดยพื้นฐานแล้วทุกคนก็รู้กันหมด ยิ่งกว่านั้น ในวันที่สองของการทดสอบทุกครั้ง ที่นี่จะเต็มไปด้วยผู้คน ไม่ใช่เรื่องแปลกที่หลายทีมต้องต่อสู้กันอย่างดุเดือดเพื่อแย่งสิทธิ์ในการเข้าดันเจี้ยน

ข้อมูลพื้นฐานของดันเจี้ยนนี้เป็นที่รู้กันอย่างแพร่หลายอยู่แล้ว แต่สำหรับเมืองหวงกู่ที่อยู่ห่างไกล สิ่งที่รู้ก็จำกัดอยู่แค่ป่าต้องห้ามและบ่อน้ำพระจันทร์เสี้ยวเท่านั้น.... แม้แต่ป่าเบิร์ชก็ยังรู้น้อยมาก เพราะหลายปี

ก็แทบจะไม่มีใครเลเวล 10 แล้วออกมาได้ จึงไม่มีใครเดินทางมาถึงที่นี่เลย

อย่างไรก็ตาม หลินหลิงเอ๋อร์ก็แค่หาเรื่องคุยเท่านั้น เพราะภายใต้แสงแห่งการทำลายล้างเลเวล 5 ของอันหยางที่มีรัศมีกว้างถึง 2,500 เมตร มอนสเตอร์ทั้งหมดก็ถูกสังหารทันที โดยที่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ จึงไม่จำเป็นต้องรู้ข้อมูลที่ว่านี้เลย

“อัตราการดรอปก็เยอะกว่าด้วยนะ ว่ากันว่าตอนที่เคลียร์ระดับธรรมดาเป็นครั้งแรก ดรอปอุปกรณ์ระดับโกลด์ได้หนึ่งชิ้นเลยทีเดียว!”

หลินหลิงเอ๋อร์เสยผมขึ้นมาพร้อมกับเล่าให้อันหยางฟังเหมือนเป็นเรื่องเล่า เธอแตกต่างจากตอนแรกที่

ดูเย่อหยิ่งราวฟ้ากับเหวมาก

“สิบปีที่แล้ว ดันเจี้ยนป่าโลแลนด์ระดับนักรบก็ถูกเคลียร์เป็นครั้งแรกเช่นกัน อาเล็กของฉันเป็นคนจัดการ

นำคนเข้าเคลียร์ได้!”

หลินหลิงเอ๋อร์รู้สึกภูมิใจเล็กน้อย การเคลียร์ดันเจี้ยนที่มีความยากสูงเป็นครั้งแรกในดินแดนแห่งการทดสอบถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ซึ่งเป็นเรื่องที่คู่ควรแก่การนำไปโอ้อวด!

“อย่างนั้นเหรอ?”

อันหยางเริ่มเห็นแล้วว่าสาวน้อยคนนี้มีใจให้เขา แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับเธอ จึงปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติและพูดต่อว่า

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้เราก็จะเคลียร์ดันเจี้ยนระดับราชาของป่าโลแลนด์นี้เป็นครั้งแรกให้ได้อีกครั้ง!”

“อื้อ!”

หลินหลิงเอ๋อร์รู้สึกดีใจเล็กน้อยพร้อมกับแก้มที่แดงระเรื่อขึ้นนิด ๆ แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่พยักหน้ารับแรง ๆ

“ไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนนี้! ดันเจี้ยนทั้งหมดในพื้นที่นี้ ระดับราชาพวกเราต้องเป็นคนเคลียร์ให้หมด!”

แต่ความทะเยอทะยานของอันหยางไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เขามองไปรอบทิศทางและพูดอย่างฮึกเหิม

“ดี!”

หลินหลิงเอ๋อร์เงยหน้ามองอันหยาง ดวงตาแทบจะกลายเป็นรูปดาว ความรู้สึกชื่นชมแสดงออกอย่างชัดเจน

“....เชอะ!”

หานตู่เฟิงเดินตามหลังมาอย่างเงียบๆ พยายามทำตัวเป็นเพียงฉากหลัง ลดการมีอยู่ของตัวเองให้มากที่สุด แต่เมื่อเห็นทั้งสองคนสาดความหวานใส่กันขนาดนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำในใจ คิดถึงตอนที่เขาเคยพูดประโยคนี้มาก่อน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการถูกหลินหลิงเอ๋อร์เมินเฉย....

ความคืบหน้าในป่าโลแลนด์ไม่มีอะไรต้องพูดถึงมาก หลังจากมีประสบการณ์ในดันเจี้ยนป่าแห่งความมืด

ทั้งสามคนก็คุ้นเคยกันดีแล้ว

กระทั่งเมื่อเจอบอสใหญ่ตัวแรก หานตู่เฟิงกับหลินหลิงเอ๋อร์ก็กระตือรือร้นที่จะเข้าไปท้าสู้แบบตัวต่อตัว อาศัยความเร็วในการฟื้นฟูที่ไร้เทียมทานและพลังโจมตีที่ทะลุพัน ทั้งสองคนสามารถดวลกับบอสใหญ่

ได้โดยไม่เป็นรอง!

ดูเหมือนว่าบอสใหญ่จะโจมตีจนทั้งสองบาดเจ็บสาหัส แต่ด้วยความเร็วในการฟื้นฟูอันน่ากลัวของแสงแห่งความทนทาน เลือดก็กลับมาเต็มในพริบตา พวกเขาสามารถยืนแลกหมัดกับบอสใหญ่ได้อย่างสบายๆ!

ด้วยความร่วมมือของทั้งสอง การเคลียร์ดันเจี้ยนครั้งนี้จึงยิ่งง่ายขึ้นไปอีก ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงห้องบอสใหญ่สุดท้าย ซึ่งเป็นบอสเผ่าบูลเฮดขนาดยักษ์สูงประมาณ 5 เมตร บอสระดับโกลด์!

[บอสเผ่าบูลเฮด]

[ระดับ: โกดล์]

[พลังชีวิต: 3000000/3000000]

[มานา: 10000/10000]

[พลังโจมตี: 1800]

[พลังป้องกัน: 600]

[สกิล: ร่างเหล็ก, พุ่งชน, ผ่าปฐพี, เสียงคำรามที่ป่าเถื่อน]

[คำอธิบาย: หนึ่งในบอสเผ่าบูลเฮด มีร่างกายที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษและมีพละกำลังมหาศาล]

“ว้าว! เลือดสามล้าน!!”

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเข้ามาในห้องบอสและเห็นคุณสมบัติของบอส ทั้งสามคนก็ยังคงตกตะลึง!

คุณสมบัติของบอสเผ่าบูลเฮดนี้ผิดปกติยิ่งกว่าบอสก็อบลินทองคำสายฟ้าเสียอีก! พลังชีวิตสูงถึงสามล้าน เมื่อรวมกับขนาดตัวที่ใหญ่ มันก็เหมือนสัตว์ร้ายยักษ์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์

อันหยางและทั้งสองยืนอยู่ตรงหน้าบอสตัวนี้ยังสูงไม่ถึงหน้าแข้งของมันด้วยซ้ำ แรงกดดันที่มาจากขนาด

อันใหญ่โตนั้นก็มากพอที่จะทำให้ขวัญผวาแล้ว!

“ให้ตายสิ พลังโจมตีหนึ่งพันแปดร้อย.... แค่สัมผัสตัวก็สังหารฉันได้ทันทีแล้ว!”

เมื่อเห็นคุณสมบัติของบอส หานตู่เฟิงรู้สึกเสียวสันหลัง เขาตัดสินใจอย่างชาญฉลาดที่จะยอมแพ้

“หนีละนะ หนีละนะ พี่อัน สู้ๆ!”

“พี่อันหยาง ระวังด้วยนะ....”

หลินหลิงเอ๋อร์มองอันหยางด้วยความกังวล กำชับหนึ่งประโยคแล้วจึงถอยออกไป

“ไม่ต้องห่วง!”

อันหยางกลับสงบ แค่ห้าเมตรเท่านั้นเอง....

จากนั้นในใจของเขาก็เคลื่อนไหวทันที!

“เวทลอยตัว!”

ในสายตาที่ตกตะลึงของทั้งสอง อันหยางก็ลอยขึ้นไปในอากาศทันที ลอยอยู่เหนือหัวบอสเผ่าบูลเฮดและเริ่มโจมตีจากด้านบน!

“บ้าจริง พี่อัน พี่บินได้ด้วยเหรอเนี่ย?”

หานตู่เฟิงอ้าปากค้างและแหงนหน้ามองอันหยางที่อยู่บนฟ้า ด้วยดวงตาที่มีแต่ความอิจฉาริษยา!

“เจ้ามดที่ต่ำต้อย กล้าดียังไงมารบกวนข้าผู้ยิ่งใหญ่....”

เสียงคำรามเดิมๆ ของบอสดังมา บอสเผ่าบูลเฮดโกรธอย่างบ้าคลั่งอยู่ด้านล่างแต่ทำอะไรไม่ได้ มันพุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง ขวานยักษ์ฟาดลงพื้นจนเกิดรอยแยกขนาดใหญ่มากมาย แต่ก็ไม่มีทางจัดการอันหยางที่อยู่เหนือหัวได้เลย ทำได้เพียงมองดูหลอดเลือดค่อยๆ ลดลง

ในที่สุดก็ล้มลงบนพื้นอย่างไม่ยินยอม กลายเป็นเศษชิ้นส่วนเต็มพื้น และ....หีบสมบัติสองกล่อง!