บทที่ 24: องค์ชายแห่งต้าเซี่ย

บทที่ 24: องค์ชายแห่งต้าเซี่ย

“ท่านอาเก้าสวรรค์จอมเจ้าเล่ห์! ท่านเก่งกาจมาโดยตลอด! ท่านอาของข้าไม่ยอมบอกข้า ปิดบังข้ามานานนัก!” เซี่ยเสี่ยวเซียวกล่าว พุ่งตรงเข้าไปกอดต้นขาของเซี่ยซิน คำรามราวกับลูกเสือตัวน้อย

“เจ้าไม่ได้ถามข้านี่ นาฮาฮา” เซี่ยซินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เซี่ยเสี่ยวเซียวครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที ยังคงกอดต้นขาของเซี่ยซินไว้แน่น และกล่าวว่า “ข้าไม่สน ในเมื่อท่านเป็นท่านอาของข้า ท่านต้องรับผิดชอบสอนข้าบำเพ็ญเพียรตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าอยากเป็นผู้ฝึกตนสายกระบี่ที่แข็งแกร่งเหมือนท่านในอนาคต”

“ก็ได้” เซี่ยซินส่ายหัวและหัวเราะเบาๆ เซี่ยเสี่ยวเซียวคนนี้ที่โทษเขาว่าปิดบังมาตลอดนั้นเป็นเรื่องเสแสร้ง เจตนาที่แท้จริงของนางคือการให้เขาชี้แนะการบำเพ็ญเพียรของนางต่อจากนี้ต่างหาก

เมื่อได้ยินเซี่ยซินตกลง เซี่ยเสี่ยวเซียวก็กล่าวอย่างตื่นเต้น “เย่! ตกลงตามนี้นะเจ้าคะ”

การติดตามเซี่ยซินกลับมาครั้งนี้ พลังของเขาทำให้นางตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นการตบผู้ฝึกตนอิสระชราที่รังแกผู้อื่นในโรงประมูลจนตาย หรือการปล่อยแรงกดดันในเมืองว่างเทียน ทำให้ทุกคนในเมืองทั้งเมืองหยุดนิ่ง แรงกดดันของเขาที่สะกดข่มเมืองทั้งเมืองนั้นช่างตรงกับจินตนาการของนางเกี่ยวกับผู้แข็งแกร่งโดยแท้

นางจะต้องเป็นยอดฝีมือที่ไร้เทียมทานเหมือนเซี่ยซินในอนาคตให้ได้

“เซี่ยเสี่ยวเซียวคนนี้นี่” เซี่ยเจิ้นกล่าวพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็มองไปที่เซี่ยซินและกล่าวว่า “เจ้าคงเหนื่อยจากการเดินทางกลับมา ไปเถอะ ตามพี่ใหญ่ไปยังตำหนักองค์ชายของเจ้า แม้ว่าเจ้าจะจากเมืองหลวงไปก่อนที่พี่ใหญ่จะขึ้นครองบัลลังก์ แต่หลังจากที่พี่ใหญ่ขึ้นครองราชย์ ก็ได้สร้างตำหนักองค์ชายไว้ให้เจ้าแล้ว ไม่ไกลจากพระราชวังหลวง และขนาดของมันก็เทียบได้กับพระราชวังหลวงที่ข้าอาศัยอยู่เลยทีเดียว ข้ามอบหมายพ่อบ้านและสาวใช้ให้แล้วตั้งแต่ข้ากลับมาครั้งที่แล้ว เจ้าสามารถย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย นอกจากนี้ ในอนาคต เมื่อเจ้าน้องรองแต่งงานมีลูก เจ้าก็สามารถตั้งรกรากที่นั่นได้”

“พี่ใหญ่ช่างรอบคอบยิ่งนัก” เซี่ยซินกล่าว

พี่ใหญ่ขึ้นครองบัลลังก์และยังสร้างตำหนักองค์ชายให้เขาซึ่งไม่ได้ด้อยไปกว่าพระราชวังหลวงเลย มันดีและสะดวกสำหรับเขาจริงๆ ที่จะพำนักอยู่ในราชวงศ์ต้าเซี่ยในอนาคต

เมื่อมาถึงตำหนักองค์ชาย มันช่างงดงามและน่าประทับใจอย่างแท้จริง ไม่ด้อยไปกว่าพระราชวังหลวงเลย

เมื่อเข้าไปในตำหนักองค์ชาย พ่อบ้านก็รวบรวมเหล่าสาวใช้และคนรับใช้ทั้งหมดมาต้อนรับทันที

“ถวายบังคมฝ่าบาท” พ่อบ้านตำหนักองค์ชายนำคนรับใช้และสาวใช้ทั้งหมดคุกเข่าลง ซึ่งมีจำนวนหลายร้อยคน

“ลุกขึ้น” เซี่ยเจิ้นกล่าว “บัดนี้องค์ชายกลับมาแล้ว เขาจะเป็นนายท่านที่นี่นับแต่นี้ไป”

“พ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านและกลุ่มสาวใช้และคนรับใช้ลุกขึ้นและกล่าว

“น้องรอง เจ้าเพิ่งกลับมาและเหนื่อยจากการเดินทาง เจ้าสามารถพักผ่อนในตำหนักนี้ก่อนได้ คืนนี้ พวกเราพี่น้องจะทานอาหารเย็นและดื่มกันสักสองสามจอก” เซี่ยเจิ้นกล่าว “พรุ่งนี้ ข้าจะเข้าร่วมประชุมขุนนางและแจ้งให้ขุนนางทุกคนทราบว่านับจากนี้ไป การได้เห็นเจ้า องค์ชาย ในราชวงศ์ต้าเซี่ย ก็เหมือนกับการได้เห็นข้า”

“ตกลงพ่ะย่ะค่ะ พี่ใหญ่” เซี่ยซินพยักหน้า ไม่ได้เกรงใจกับพี่ใหญ่ของเขามากเกินไป

เป็นเวลาดีที่เขากลับมาตอนนี้ เนื่องจากยังมีบางสิ่งที่ต้องจัดการ เช่นการติดต่อภรรยาของเขาและนัดหมายสถานที่พบเจอ

“เอาล่ะ ท่านอา พวกเราไปก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะกลับไปก่อนแล้วค่อยมาหาท่านทีหลัง” เซี่ยเสี่ยวเซียวกล่าว

“อืม” เซี่ยซินมองเซี่ยเจิ้นและจักรพรรดินีมู่หรงชิง รวมถึงเซี่ยเสี่ยวเซียวจากไป

จากนั้น เมื่อกลับมายังตำหนักองค์ชาย พ่อบ้านและกลุ่มคนรับใช้และสาวใช้ก็รีบก้มคำนับและกล่าวว่า “คารวะองค์ชาย”

“อืม ต่อจากนี้ไปในตำหนักองค์ชาย ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองมากนัก ข้าไม่สนใจเรื่องเหล่านี้” เซี่ยซินกล่าว

“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย” ทุกคนตอบรับ

เมื่อเซี่ยซินออกจากราชวงศ์ต้าเซี่ย เซี่ยเจิ้นยังไม่ได้เป็นจักรพรรดิ และเซี่ยซินก็ค่อนข้างเก็บตัวมาตั้งแต่เด็ก ไม่สนใจกิจการในราชสำนัก ซึ่งพี่ใหญ่เซี่ยเจิ้นเป็นผู้จัดการเสมอ ดังนั้น จึงมีคนน้อยมากในราชวงศ์ต้าเซี่ยที่รู้ว่าราชวงศ์ต้าเซี่ยมีองค์ชายรองเช่นนี้

บัดนี้เซี่ยเจิ้นได้กลายเป็นจักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยและเซี่ยซินคือองค์ชาย โดยเซี่ยเจิ้นได้สร้างตำหนักองค์ชายให้เขา ผู้คนจึงรู้เพียงว่าเซี่ยซินกำลังจะมา

พวกเขาไม่รู้ว่าเซี่ยซินเป็นผู้อาวุโสของสำนักเต๋า ซึ่งเป็นสุดยอดนิกายใหญ่ที่ได้รับการจัดอันดับเป็นที่หนึ่งในหมู่ฝ่ายธรรมะในทวีปศักดิ์สิทธิ์ เป็นสุดยอดฝีมือที่ความแข็งแกร่งก้าวข้ามผ่านขอบเขตสมุทรแปรผันไปไกล

อย่างไรก็ตาม มันก็ดีเช่นกันที่ไม่มีใครรู้ ดังนั้นเรื่องที่เขาลอบลงเขามาอย่างลับๆ จะได้ไม่เป็นที่ล่วงรู้ไปถึงสำนักเต๋า

“อืม ไปยุ่งกับเรื่องของตัวเองเถอะ” เซี่ยซินกล่าว

หลังจากนั้น เขาได้เดินชมรอบๆ ตำหนักองค์ชาย นอกเหนือจากพลังจิตวิญญาณที่เบาบางกว่าบนภูเขาของสำนักเต๋าเล็กน้อยแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็ค่อนข้างดี อย่างน้อยเมื่อเทียบกับสภาพแวดล้อมที่เรียบง่ายของสำนักเต๋าแล้ว ตำหนักองค์ชายนั้นหรูหรามาก

ต้องรู้ว่าในช่วงเวลาที่เซี่ยซินครุ่นคิดอยู่ที่ผาสำนึกผิด เขานั่งอยู่บนแผ่นหินริมหน้าผาเกือบยี่สิบวัน

แม้ในเวลาที่ไม่ได้เก็บตัวอยู่ที่ผาสำนึกผิด ที่พักอาศัยตามปกติของเขาในฐานะผู้อาวุโสของสำนักเต๋าก็เป็นเพียงลานเล็กๆ เรียบง่ายธรรมดา นอกเหนือจากห้องโถงหลักที่สำคัญไม่กี่แห่งแล้ว ส่วนที่เหลือของสำนักเต๋าก็เป็นเช่นนี้ ท้ายที่สุดแล้ว สำนักเต๋าเน้นความสงบและการไม่กระทำ และความฟุ่มเฟือยก็ไม่เข้ากับวิถีแห่งเต๋า

การหล่อรูปปั้นทองคำของพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ด้วยทองคำ สร้างห้องโถงที่งดงาม และมีผู้คนที่ร่ำรวยและอิ่มหนำสำราญอย่างน่ารังเกียจ นั่นเป็นสิ่งที่นิกายพุทธเท่านั้นที่จะทำ

“พลังจิตวิญญาณเบาบางไปหน่อย แต่ข้าสามารถตั้งค่ายกลรวบรวมจิตวิญญาณเพื่อรวบรวมพลังจิตวิญญาณได้ ดังนั้นมันจะไม่ส่งผลกระทบต่อการบำเพ็ญเพียรตามปกติ” เซี่ยซินวางแผน

เขาได้แอบออกไป 'ลงชื่อ' ที่ผาสำนึกผิดทุกวันมาระยะหนึ่งแล้ว และได้รับของดีๆ มากมาย รวมถึงความรู้เกี่ยวกับค่ายกลบางอย่าง ด้วยระดับของเขาในปัจจุบัน การตั้งค่ายกลรวบรวมจิตวิญญาณง่ายๆ ที่ครอบคลุมตำหนักองค์ชายทั้งหมดจึงไม่ใช่ปัญหา

ต่อจากนี้ไป เขาวางแผนที่จะอาศัยอยู่ในราชวงศ์ต้าเซี่ยอย่างถาวร ที่นี่สะดวกสำหรับเขาที่จะได้พบกับภรรยาของเขา และเขาก็มีอิสระส่วนตัวในการ 'ลงชื่อ' ในที่ที่เขาต้องการ

เมื่อพูดถึงภรรยาของเขา ก็ถึงเวลาที่จะบอกนางว่าเขามาถึงราชวงศ์ต้าเซี่ยแล้ว และขอให้นางมาหาเขาที่เมืองหลวง

ด้วยการใช้วิชานกกระเรียน เซี่ยซินกล่าวว่า “ภรรยา สามีของเจ้ามาถึงเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าเซี่ยแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน และเมื่อไหร่ที่เราจะได้พบกัน”

จากนั้น นกกระเรียนเซียนตัวน้อยที่บรรจุข้อมูล ก็กลายร่างเป็นลำแสงและบินออกจากตำหนักองค์ชายไป

ในขณะเดียวกัน

นอกราชวงศ์ต้าเซี่ย

วันนี้ สามขุมกำลังฝ่ายธรรมะระดับสองที่คนของพวกเขาถูกเซี่ยซินฆ่า—วัดคงกระพัน นิกายเทียนจี และนิกายเฮ่าหราน—มีผู้อาวุโสกว่าสิบคน ซึ่งล้วนเป็นยอดฝีมือในขอบเขตสมุทรแปรผัน มาถึงพื้นที่ชายแดนของราชวงศ์ต้าเซี่ย ราชวงศ์ต้าเอี้ยน และราชวงศ์ต้าอู๋ เพื่อสืบสวนสถานการณ์

วันนี้ แผนที่พวกเขาส่งสามขุมกำลังไปดำเนินการ โดยตั้งใจจะใส่ร้ายนิกายอสูรสวรรค์ด้วยการทำลายเมือง ได้เกิดข้อผิดพลาดขึ้น ป้ายหยกวิญญาณของผู้อาวุโสขอบเขตสมุทรแปรผันทั้งสามและยอดฝีมือขอบเขตผ่าวังหลายร้อยคนที่เข้าร่วมในแผนได้แตกสลายทั้งหมด

นี่หมายความว่าคนเหล่านั้นตายหมดแล้ว

พวกเขาต้องมาสืบสวนว่าใครฆ่าคนที่พวกเขาส่งออกไป และแผนได้ถูกเปิดโปงและถูกค้นพบโดยนิกายอสูรสวรรค์หรือไม่

นิกายเฮ่าหรานรับผิดชอบการสืบสวนพื้นที่เมืองว่างเทียน ในขณะที่นิกายเทียนจีและวัดคงกระพันรับผิดชอบเมืองต่างๆ ทางฝั่งราชวงศ์ต้าเอี้ยนและราชวงศ์ต้าอู๋

เมื่อมาถึงเมืองว่างเทียน

หลังจากการสอบสวนและสืบสวนบางอย่าง นิกายเฮ่าหรานก็เข้าใจว่าแผนไม่ได้ถูกเปิดโปง เป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่คนที่พวกเขาส่งไปปฏิบัติแผนถูกฆ่าโดยผู้ฝึกตนขอบเขตสมุทรแปรผันที่ทรงพลังจากราชวงศ์ต้าเซี่ยที่ผ่านมา

“ราชวงศ์ต้าเซี่ยช่างกล้านัก! กล้าดีอย่างไรมาโจมตีคนจากนิกายฝ่ายธรรมะของเรา? พวกเขาต้องสมคบคิดกับฝ่ายมารแน่” ผู้อาวุโสของนิกายเฮ่าหรานกล่าว “ให้ผู้อาวุโสที่อยู่เหนือระดับเจ็ดของขอบเขตสมุทรแปรผันในนิกายมาที่นี่ ผู้ฝึกตนจากราชวงศ์ต้าเซี่ยผู้นี้ฆ่าคนของเราและอาจได้ล่วงรู้ถึงแผนแล้ว เขาจะต้องถูกกำจัด และราชวงศ์ต้าเซี่ยที่สมคบคิดกับฝ่ายมาร ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องดำรงอยู่ต่อไป”

“ควรจะเป็นเช่นนั้น” ผู้อาวุโสอีกคนของนิกายเฮ่าหรานกล่าว “ลงมือคืนนี้เลย จะต้องใช้เวลาสักพักกว่าที่ผู้อาวุโสเหนือระดับเจ็ดของขอบเขตสมุทรแปรผันจากนิกายจะมาถึง น่าจะประมาณช่วงเย็น หลังจากพักผ่อนสักครู่ ก็ควรลงมือตอนกลางคืน”

“อืม” อีกสองสามคนพยักหน้า

และในเมืองหลวง ในคฤหาสน์หรูหราในเขตชั้นนอก ฐานที่มั่นที่จัดตั้งขึ้นใหม่ของนิกายอสูรสวรรค์

จี้หรู่เอ๋อได้รับข้อความจากนกกระเรียนบินตัวน้อยของเซี่ยซินและแสดงสีหน้าประหลาดใจ: “สามีมาถึงเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าเซี่ยแล้ว!”

ในชั่วพริบตาต่อมา ร่างของนางก็หายไปจากคฤหาสน์