ระบบเซียนหมื่นพรสวรรค์ ตอนที่ 160

ระบบเซียนหมื่นพรสวรรค์ ตอนที่ 160

บนเกาะโลหิต สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องมา

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ฉู่สวินเพียงผู้เดียว

ทุกคนต่างสงสัยว่าเผ่ามนุษย์เงือกไปเชิญผู้ใดมา ถึงได้กล้าโอหังถึงเพียงนี้

ฉู่สวินก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว

เหยียบย่างบนสุญตา

ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากบ่าของลั่วเสวี่ย

มาถึง ณ ที่ไม่ไกล เผชิญหน้ากับหยวนหลีที่สูงร้อยจั้งอยู่ไกล ๆ

“หืม”

แววตาของหยวนหลีค่อย ๆ หรี่ลง

เพราะสัมผัสได้ถึงพลังสายหนึ่งที่ไม่ด้อยไปกว่าตน

ดูเหมือนจะแข็งแกร่งยิ่งนัก

ดูท่าแล้ว ผู้มาเยือนคงจะไม่ธรรมดา

“เจียวอเวจี”

น้ำเสียงของฉู่สวินสงบนิ่ง

เมื่อสิ้นเสียงวาจานี้ ทั่วทั้งลานก็พลันเงียบสงัด

แม้แต่หยวนหลีก็ยังตกตะลึงไป

เจียว… เจียวอเวจีรึ

นี่คือหนึ่งในห้าเผ่าศักดิ์สิทธิ์ใหญ่นะ

แม้แต่เผ่าอสูรวานรแปดแขนของเขาก็ยังมิอาจเทียบได้

เจ้าคนผู้นี้คือเผ่าศักดิ์สิทธิ์เจียวอเวจีรึ

มิใช่เพียงแค่เขา ทางฝั่งเซวี่ยหลิงก็เช่นเดียวกัน ลูกตาแทบจะถลนออกมา

“เป็นไปไม่ได้”

เซวี่ยหลิงอุทานออกมา

ในสายตาของเขา เผ่าศักดิ์สิทธิ์คือตัวตนที่สูงส่ง เผ่ามนุษย์เงือกจะไปเชิญจอมอสูรแห่งเผ่าศักดิ์สิทธิ์มาได้อย่างไร

“หืม”

ฉู่สวินเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา

แรงกดดันอันเข้มข้นปกคลุมไปทั่วทั้งลาน ราวกับภูเขานับแสนลูกกดทับลงบนบ่าของเผ่าอสูรทุกตน

แข็งแกร่งกว่าของหยวนหลีอยู่ไม่น้อย

สีหน้าของเซวี่ยหลิงเปลี่ยนไปอย่างมาก ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว สีเลือดทั่วร่างถึงกับซีดจางลงไปหลายส่วนด้วยความหวาดกลัว

“แข็งแกร่งยิ่งนัก”

หยวนหลีขมวดคิ้ว

แรงกดดันเช่นนี้ มีเพียงระดับห้าขั้นกลางเท่านั้นจึงจะครอบครองได้

“ไม่ทราบว่าเป็นจอมอสูรท่านใดแห่งเผ่าศักดิ์สิทธิ์เจียวอเวจีรึ”

ในใจของหยวนหลีปรากฏความเคร่งขรึมขึ้นมา พลางกล่าว

พลังอำนาจที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ มีเพียงเผ่าศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นจึงจะครอบครองได้โดยแท้

ส่วนจอมอสูรของเผ่ารองศักดิ์สิทธิ์ โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นเช่นเดียวกับเขา อยู่เพียงระดับห้าขั้นต้นเท่านั้น

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ตกก็คือ

ในการประลองที่ธรรมดาสามัญถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงมีจอมอสูรแห่งเผ่าศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวขึ้นได้

“เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้”

ฉู่สวินกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “เจ้าอยู่เพียงระดับห้าขั้นต้น สมควรจะรู้ถึงความแตกต่างระหว่างเจ้ากับเปิ่นจุน ยังจะลงมือเพื่อเผ่าปลิงโลหิตอีกหรือ”

“นี่…”

หยวนหลีพลันลังเลขึ้นมา

หากเป็นยามปกติ เขาคงจะเลือกยอมแพ้โดยไม่ลังเลอย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่เผ่าปลิงโลหิตสัญญานั้น สำหรับเขาแล้วสำคัญเกินไป

สำคัญถึงขนาดที่อาจจะทำให้เขามีโอกาสทะลวงสู่ระดับห้าขั้นกลางได้

ยากที่จะตัดใจ

“ท่านจอมอสูร”

เซวี่ยหลิงรีบมองไปยังหยวนหลี

เผ่าปลิงโลหิตและเผ่ามนุษย์เงือกกล่าวได้ว่ามีความแค้นสะสมกันมานาน สายแร่หินวิญญาณทะเลเส้นนั้น เพียงพอที่จะทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งบดขยี้อีกฝ่ายได้ในภายภาคหน้า

หากปล่อยให้เผ่ามนุษย์เงือกได้ไป

ในอนาคตเผ่าปลิงโลหิตแม้จะไม่ถึงกับจบสิ้น แต่ก็คงไม่ต่างกันมากนัก

ดังนั้นเซวี่ยหลิงจึงได้ส่งเสียงลับไปหาหยวนหลีสองสามประโยค

“เจ้าพูดจริงรึ”

ในดวงตาของหยวนหลีปรากฏแววแห่งความยินดี

“อืม”

เซวี่ยหลิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ดี เปิ่นจุนจะสู้เพื่อเผ่าของเจ้าสักครั้ง”

หยวนหลีกัดฟัน “แต่ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ สิ่งที่เคยสัญญาไว้ก่อนหน้านี้จะต้องมอบให้เปิ่นจุน”

“แน่นอน”

เซวี่ยหลิงตอบ

หากเป็นจอมอสูรของเผ่ารองศักดิ์สิทธิ์เผ่าอื่น เขาอาจจะยอมแพ้ไปแล้ว

เพราะไม่มีทางที่จะเอาชนะเผ่าศักดิ์สิทธิ์เจียวอเวจีได้

แต่คนผู้นี้กลับแตกต่างออกไป

เขาเป็นสายรองของเผ่าศักดิ์สิทธิ์วานรทะเล ทั้งยังปลุกพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งขึ้นมาได้

เมื่อใดที่ใช้ออกมา ก็เพียงพอที่จะต่อสู้ข้ามขั้นได้

“ขออภัยด้วย ท่านจอมอสูรแห่งเผ่าศักดิ์สิทธิ์ รับทรัพย์ของเขาแล้ว ก็ต้องช่วยเขาขจัดภัย”

หยวนหลีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

คิ้วใต้หน้ากากของฉู่สวินเลิกขึ้นเล็กน้อย

น่าสนใจอยู่บ้าง

เมื่อดูจากปฏิกิริยาของหยวนหลีเมื่อครู่ เขายังคิดว่าจะไม่ต้องสู้เสียแล้ว

ไม่คิดเลยว่าเพียงชั่วพริบตา ท่าทีจะเปลี่ยนไป

น่าจะเป็นผู้นำเผ่าปลิงโลหิตที่อยู่เบื้องล่างได้ให้สัญญาอันใดไว้กับวานรอสูรตนนี้

เช่นนั้นก็สู้กันเถิด

อย่างไรเสียเขาก็อยากจะลองดูผลของ [สายเลือดมังกรคืนสู่บรรพชน] นี้เช่นกัน

นับตั้งแต่ปลดล็อกมา ก็ยังไม่เคยได้ใช้เลย

“เช่นนั้นก็เข้ามาเถิด”

น้ำเสียงของฉู่สวินเฉยเมย

เอฟเฟกต์ [เผ่าอสูร] ถูกดึงขึ้นถึงขีดสุด

ในชั่วพริบตา ปราณอสูรอันน่าสะพรึงกลัวก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์ แผ่กระจายไปทั่วทุกทิศ เงาอสูรมากมายปรากฏขึ้น ส่งเสียงคำรามอันทุ้มต่ำ

ฝ่ามือของหยวนหลีกำแน่นขึ้นเล็กน้อย

ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เล็กน้อย

ช่างรับมือได้ยากอยู่บ้าง

ได้แต่หวังว่าจอมอสูรแห่งเผ่าศักดิ์สิทธิ์เจียวอเวจีผู้นี้ จะมิได้ปลุกพรสวรรค์ระดับสูงสุดขึ้นมา

เช่นนี้แล้ว เขาก็ยังพอจะมีโอกาสอยู่บ้าง

เมื่อคิดได้ดังนั้น

“กายาทรราชวานรอสูร”

หยวนหลีคำรามเสียงต่ำ

ตูม

ราวกับมีพลังลึกลับสายหนึ่งปรากฏขึ้นจากภายในร่างกาย แผ่ซ่านไปทั่วทุกส่วน

จะเห็นได้ว่า กายเนื้อของหยวนหลีขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง สูงถึงสามร้อยจั้ง

ขนสีดำสนิทแต่ละเส้นแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า สาดประกายแสงเย็นเยียบ

ยามที่สยายลงมา ก็ราวกับชุดเกราะอันหนักอึ้ง แผ่กลิ่นอายที่มิอาจทำลายได้ออกมา

โดยเฉพาะแขนทั้งแปดข้างนั้น

มัดกล้ามนูนเด่น

ในชั่วขณะที่กำหมัด สุญตารอบด้านก็สั่นสะเทือน ปรากฏรอยแยกขึ้นมาอย่างเลือนราง

ยากที่จะจินตนาการได้ว่าหากปล่อยหมัดนี้ออกไป จะเป็นภาพเหตุการณ์เช่นไร

แววตาของฉู่สวินหรี่ลงเล็กน้อย

อสูรวานรแปดแขนตนนี้มีดีอยู่บ้าง มิน่าเล่าจึงยังกล้าต่อสู้กับเขา

นี่คือพรสวรรค์อันใดกัน

หลังจากใช้งาน รู้สึกราวกับพลังอำนาจเพิ่มขึ้นหนึ่งขั้น

“จอมอสูรแห่งเผ่าศักดิ์สิทธิ์ มาสู้กันเถิด”

หยวนหลีคำรามลั่น

แม้เขาจะเป็นเพียงสายรอง แต่กลับปลุกพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าพันธุ์ตนเอง·กายาทรราชขึ้นมาได้

เผ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์ทั่วไป หากมิได้ปลุกพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งเพียงพอ ก็อาจจะมิใช่คู่ต่อสู้ของเขาโดยแท้

และนี่ก็คือที่มาของความมั่นใจของเขา

เผ่าอสูรทุกตน พลันหันไปมองฉู่สวินพร้อมกัน

เบื้องหน้าร่างกายที่สูงถึงสามร้อยจั้งของหยวนหลี

จอมอสูรแห่งเผ่าศักดิ์สิทธิ์เจียวอเวจีผู้นี้ ดูช่างเล็กน้อยถึงเพียงนั้น

“ท่านจอมอสูร”

สองมือของลั่วเสวี่ยกำแน่นขึ้นเล็กน้อย

นางกังวลอยู่บ้าง ท้ายที่สุดแล้วพลังอำนาจที่หยวนหลีแสดงออกมาในตอนนี้นั้นแข็งแกร่งเกินไปแล้ว

เพิ่มขึ้นมาถึงหนึ่งขั้นเต็ม ๆ

หากท่านจอมอสูรมิได้ปลุกพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งขึ้นมา ผลแพ้ชนะก็ยังยากที่จะกล่าวได้โดยแท้

“ตามที่เจ้าปรารถนา”

น้ำเสียงของฉู่สวินสงบนิ่ง

ความคิดจดจ่ออยู่กับเอฟเฟกต์โจมตี [สายเลือดมังกรคืนสู่บรรพชน]

[สายเลือดมังกรคืนสู่บรรพชน]: พรสวรรค์ระดับสูงสุดของเผ่าอสูร หลังจากใช้งาน สามารถหวนคืนสู่สายเลือดบรรพชน จำแลงกายเป็นร่างมังกรสวรรค์ร้อยจั้ง

ผลลัพธ์ที่แน่ชัด ขึ้นอยู่กับระดับตบะ

ระยะเวลา: หนึ่งก้านธูป

โฮก

วินาทีถัดมา

ระหว่างฟ้าดินอันกว้างใหญ่ไพศาล

เสียงคำรามของมังกรอันโบราณและองอาจ พลันดังขึ้น

กึกก้องไปทั่วแปดทิศหวนอวี่