ระบบเซียนหมื่นพรสวรรค์ ตอนที่ 006

ระบบเซียนหมื่นพรสวรรค์ ตอนที่ 006 บุรุษปกติคนใดเล่าจะปฏิเสธ

“ปลดล็อกเอฟเฟกต์พิเศษใหม่แล้วรึ”

ฉู่สวินรู้สึกยินดีในใจ

เขาได้ลิ้มรสความหอมหวานที่เอฟเฟกต์พิเศษนำมาให้แล้ว

ดังนั้นสำหรับเขาในตอนนี้ การปลดล็อกเอฟเฟกต์พิเศษให้มากขึ้นจึงเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

เพียงแค่ใจนึกพลัน ม่านแสงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ก็เห็นว่าในแถวแรกและแถวที่สองล้วนมีเอฟเฟกต์พิเศษใหม่ปลดล็อกแล้ว

เอฟเฟกต์อุปนิสัย [จิตสังหาร・ภูผาซากศพทะเลโลหิต] เมื่อใช้งาน จิตสังหารจะคมกริบดุจคมดาบ ปกคลุมทั่วฟ้าดิน ทำให้เจ้าภาพประดุจดั่งอสูรร้ายที่เดินออกมาจากภูผาซากศพและทะเลโลหิต

เอฟเฟกต์โจมตี [หมื่นกระบี่หวนคืน] เมื่อใช้งาน สามารถสร้างปราณกระบี่หนึ่งหมื่นเล่มเรียงรายอยู่กลางห้วงมิติ ก่อเกิดเป็นค่ายกลกระบี่ อีกทั้งยังสามารถชักนำศาสตราวุธประเภทกระบี่ที่อยู่โดยรอบได้ มีพลังอำนาจที่น่าตกตะลึงยิ่งนัก

“ไม่เลวเลย”

ดวงตาของฉู่สวินทอประกายเจิดจ้าขึ้น

แม้จะยังไม่เคยใช้ แต่เพียงแค่อ่านคำอธิบาย ก็ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก!

สามารถใช้ในยามต่อสู้กับศัตรูได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

คาดว่ามิต้องให้ข้าลงมือ ศัตรูก็คงจะขวัญหนีดีฝ่อไปแล้วกระมัง

ด้วยอารมณ์ที่เบิกบาน ฉู่สวินหลับตาลงและเริ่มบำเพ็ญเพียรต่อไป

ยังไม่พอ ยังห่างไกลจากคำว่าพออยู่มากนัก

ต้องรีบก้าวขึ้นเป็นผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานให้ได้ จึงจะมีความสามารถในการป้องกันตัวในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้บ้าง

ก๊อก ๆ ๆ

ทว่าในขณะนั้นเอง

ก็มีเสียงเคาะประตูดังแว่วมา

มีคนมา

ฉู่สวินขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

ราตรีล่วงลึก หมู่ดาวพร่างพรายเต็มท้องนภา

ในยามนี้ จะมีผู้ใดมาหาตนเองกันเล่า

“ผู้อาวุโสฉู่ ข้าคือชิงเหยา มีเรื่องอยากจะขอพบเจ้าค่ะ”

เสียงอันไพเราะดังแว่วมาอย่างนุ่มนวล

“เป็นผู้บำเพ็ญหญิงคนนั้น”

ฉู่สวินชะงักไป

เพียงแต่ดึกดื่นปานนี้ มาหาเขาด้วยเหตุใดกัน

หรือว่า…

“เข้ามาเถิด”

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของฉู่สวินก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม กลับคืนสู่ท่วงท่าของผู้สูงส่ง

“เจ้าค่ะ”

เอี๊ยด

ประตูสวนเปิดออก

ร่างเงาหนึ่งมาถึงนอกห้อง ภายใต้แสงเงาอันพร่ามัว ปรากฏให้เห็นเรือนร่างอันอรชรอ้อนแอ้น

ผิวพรรณที่ขาวราวหิมะ ภายใต้อาภรณ์ที่บางเบา ยิ่งขับให้เปล่งประกายแวววาวดุจผลึกแก้ว

นางคือซูชิงเหยา

“ผู้อาวุโส ข้าจะเข้าไปต่อได้หรือไม่เจ้าคะ”

ประตูปิดสนิท ซูชิงเหยาก็ไม่กล้าผลักเข้าไปโดยตรง

“มีธุระอันใดก็ว่ามา”

น้ำเสียงของฉู่สวินเย็นชา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูชิงเหยาก็กัดริมฝีปากเบา ๆ ในดวงตาฉายแววเขินอายออกมาวูบหนึ่ง

“เอ่อ ราตรียาวนาน แสงจันทร์ดุจน้ำค้างแข็ง ชิงเหยาคิดว่าผู้อาวุโสอาจจะรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง จึงอยากจะมาช่วยคลายความเหงาให้แก่ผู้อาวุโสเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ ใบหน้าทั้งใบของซูชิงเหยาก็แดงก่ำ

ในช่วงชีวิตอันสั้นของนาง ยังไม่เคยเอ่ยวาจาที่สองแง่สองง่ามเช่นนี้มาก่อน

ไม่ต่างอันใดกับการเสนอตัวขึ้นเตียง

แต่เพื่อตระกูล

และเพื่ออนาคตของตนเอง

นางจำต้องมา

ภายในห้อง ในดวงตาของฉู่สวินปรากฏแววเข้าใจขึ้นมา

เป็นเช่นนี้จริง ๆ ด้วย

ตระกูลบำเพ็ญเซียนเช่นนี้ เพื่อที่จะผูกสัมพันธ์กับยอดฝีมือ การส่งสตรีที่งดงามที่สุดในตระกูลออกมา ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างยิ่ง

เมื่อคิดถึงตรงนี้

ในหัวของฉู่สวินก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพเรือนร่างอันงดงามของซูชิงเหยาขึ้นมา

แม้จะยังเยาว์วัย

แต่กลับเติบโตอย่างสมบูรณ์เต็มที่แล้ว

ส่วนที่ควรจะผอมก็ผอม

ส่วนที่ควรจะใหญ่ก็ใหญ่

แทบจะไม่มีที่ติ

โดยเฉพาะเรียวขาหยกคู่นั้น หากได้พันรอบเอว—

แค่ก ๆ

ฉู่สวินส่ายหน้าเล็กน้อย เพื่อให้ตนเองสงบลง

เขาไม่รู้ว่าตัวเอกในนิยายเหล่านั้น ทำได้อย่างไรเมื่อมีหญิงงามมาอยู่ข้างกาย ถึงได้นั่งนิ่งไม่หวั่นไหว ทำทีเป็นคนเคร่งขรึมได้

อย่างไรเสียเขาก็ทำไม่ได้

ในความคิดของเขา นอกจากจะมีเหตุผลที่จำเป็นแล้ว บุรุษปกติคนใดเล่าจะปฏิเสธ

ทว่าฉู่สวินก็มิได้ถูกความคิดฟุ้งซ่านครอบงำ ยังคงรักษาความเยือกเย็นและวิจารณญาณไว้อย่างเพียงพอ

ปกติแล้วเขาอาศัยเอฟเฟกต์ตบะ จึงทำให้ผู้อื่นคิดว่าเขาอยู่ระดับก่อเกิดแก่นแท้

แต่หากอยู่ในสถานการณ์ที่แนบชิดกันเล่า

ในยามที่เจ้าอยู่ในตัวข้า ข้าอยู่ในตัวเจ้า และถ่ายทอดเมล็ดพันธุ์บุรุษเพศอย่างดุเดือดเล่า

จะถูกอีกฝ่ายล่วงรู้ถึงระดับที่แท้จริงหรือไม่

ฉู่สวินได้ถามระบบแล้ว

คำตอบที่ได้รับ กล่าวโดยสรุปก็คือ

มีความหมายเช่นนี้

นั่นก็คือ โปรดเชื่อมั่นในเอฟเฟกต์พิเศษอย่างสมบูรณ์

โดยเฉพาะเอฟเฟกต์ตบะ

จะไม่มีทางถูกผู้อื่นล่วงรู้หรือมองทะลุได้ด้วยวิธีการใด ๆ ทั้งสิ้น!

เว้นเสียแต่ว่าจะได้ต่อสู้กันจริง ๆ

หลังจากที่ได้ประมือกันแล้ว ถึงจะรู้สึกถึงความผิดปกติ

ตัวอย่างเช่น หมื่นกระบี่ที่ทรงพลังตกลงมา เอ๊ะ

เหตุใดตนเองถึงไม่ได้รับบาดเจ็บ

ดังนั้นปรมาจารย์เอฟเฟกต์พิเศษที่แท้จริง

ย่อมต้องใช้วิธีการเอาชนะศัตรูโดยไม่ต้องสู้รบ

กระบี่มิต้องเปื้อนโลหิต

หลังจากที่ในใจรู้สึกมั่นคงแล้ว ฉู่สวินย่อมไม่ลังเลอีกต่อไป

ก็ยังคงเป็นคำพูดเดิม

ในฐานะบุรุษปกติ หากไม่มีเหตุผลที่จำเป็น จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่กินของที่ส่งมาถึงประตู

อีกทั้ง กินแล้วก็ไม่มีผลเสียอันใด!

“เข้ามาเถิด”

ฉู่สวินกล่าวอย่างเฉยเมย

“เจ้าค่ะ”

บนใบหน้าที่งดงามอย่างยิ่งของซูชิงเหยา ปรากฏความยินดีขึ้นมา

จากนั้นก็ค่อย ๆ ผลักประตูห้องอย่างระมัดระวัง

ภายใต้ราตรีจันทร์กระจ่าง

ซูชิงเหยานั้นงดงามจนเกินบรรยาย

เท้าหยกที่ขาวราวหิมะคู่นั้น เหยียบย่างบนแสงจันทร์ที่สาดส่องเต็มพื้น ช่างดึงดูดจิตวิญญาณของผู้คนเสียจริง

“ขอผู้อาวุโสโปรดเมตตาด้วยเจ้าค่ะ”

แก้มของซูชิงเหยาแดงระเรื่อ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันไร้ขีดจำกัด

—

หลายวันต่อมา

ในที่สุดเรือของเกาะมายาอเวจีและเกาะวายุครามก็มาถึง

พวกเขาเคลื่อนเรืออย่างเชื่องช้า ดูเหมือนจะให้โอกาสตระกูลซูได้จากไป

สงครามย่อมมีคนตาย

และผู้ที่ตายก็คือคนในตระกูลของตนเอง

ดังนั้นหากสามารถยึดครองได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ ย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

“น่าเสียดาย ตระกูลซูดูเหมือนจะเตรียมพร้อมต่อต้านจนถึงที่สุดแล้ว”

มองไปยังเกาะชมจันทร์ที่อยู่ห่างออกไปสามร้อยเมตร เฉินคงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ใช่แล้ว แต่เมื่อคิดดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติ พวกเขาสร้างรากฐานมาสองร้อยปี เกาะแห่งนี้ไม่ต่างอันใดกับดินแดนบรรพชนของพวกเขา”

มู่เหย่โบกพัดพับเบา ๆ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มีความหมายลึกซึ้ง ยากที่จะตัดใจ”

“เพียงแต่ในเมื่อเลือกที่จะไม่ไป เช่นนั้นก็จงให้ที่แห่งนี้กลายเป็นสุสานของตระกูลซูเสียเถิด!”

“ฮ่าฮ่า ข้าก็คิดเช่นนั้น!”

เฉินคงหัวเราะเสียงดัง จากนั้นก็ตะโกนว่า “ตีกลองศึก!”

ทันทีที่สิ้นเสียง!

บนเรือกว่าสี่สิบลำ พลันมีเสียงกลองที่หนักแน่นและต่อเนื่องดังขึ้น!

นี่คือกลองศึก!

เมื่อใดที่มันดังขึ้น ก็หมายความว่าสงครามกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!