บทที่ 240 - ชี้แนะการบำเพ็ญเพียร

บทที่ 240 - ชี้แนะการบำเพ็ญเพียร

อาทิตย์อุทัย

ผ่านไปสามวันแล้วนับตั้งแต่ช่วยพ่อกลับมา

สามวันนี้ ฉินโจวไม่ได้ไปไหน อยู่บ้านเป็นเพื่อนพ่อแม่ น้องสาว และเสวี่ยฉีตลอด

และก็ถือโอกาสใช้เวลาสามวันนี้ ฉินโจวลงมือชี้แนะและสอนการบำเพ็ญเพียรให้ทุกคนด้วยตัวเอง โดยใช้ยาตานที่เคยไหว้วานให้เถียนปู้อี้ช่วยหลอมในโลกจูเซียน และผลโพธิ์โลหิตที่นำกลับมาจากโลกฟงอวิ๋น ทั้งสองอย่างเสริมกัน ทำให้พลังฝีมือของทุกคนพัฒนาขึ้น

เริ่มจากคนที่พัฒนามากที่สุด ย่อมเป็นลู่เสวี่ยฉี

ในบรรดาทุกคน เดิมทีเธอก็มีระดับพลังสูงสุดอยู่แล้ว วิชาไทเก๊กพิสุทธิ์ฝึกถึงขั้นหยกวิสุทธิ์ชั้นที่สิบสอง หลังจากเปลี่ยนมาฝึกคัมภีร์วิถีเต๋า ระดับพลังก็ยิ่งก้าวกระโดด บรรลุขอบเขตวิถีเต๋า ขั้นที่ 4 โดยตรง เทียบเท่ากับขั้นเหนือวิสุทธิ์ระยะกลาง

แน่นอน นี่ดูจากแค่คลื่นพลังเวท ถ้าพูดถึงระดับของวิชา หรือคุณภาพของพลังเวทที่ฝึกออกมา ย่อมเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้เลย

จากนั้น หลังจากกินยาตานและผลโพธิ์โลหิตเข้าไป ระดับพลังของลู่เสวี่ยฉีก็พุ่งทะยาน บรรลุขอบเขตวิถีเต๋า ขั้นที่ 5 ด้วยระดับพลังของเธอตอนนี้ ไม่ว่าจะในโลกมนุษย์ หรือโลกผีดิบ แทบจะเดินยืดได้สบายๆ

รองลงมา คนที่พัฒนาค่อนข้างมาก คือสองพี่น้องหลินเยว่เยว่และหลินตั่วตั่ว

สองพี่น้องนี้เดิมทีก็ฝึกถึงขั้นหยกวิสุทธิ์ชั้นที่ 4 ภายใต้การชี้แนะของลู่เสวี่ยฉี ตอนนี้เปลี่ยนมาฝึกคัมภีร์วิถีเต๋า ก็บรรลุขอบเขตวิถีเต๋า ขั้นที่ 2 ทันที พลังฝีมือเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

ยาตานและผลโพธิ์โลหิตหลังจากนั้น เนื่องจากทั้งสองยังมีระดับพลังตื้นเขิน ไม่สามารถดูดซับฤทธิ์ยาได้อย่างสมบูรณ์ การพัฒนาจึงไม่มากนัก แต่ก็บรรลุขอบเขตวิถีเต๋า ขั้นที่ 3

ความเร็วในการฝึกฝนระดับนี้ จะบอกว่าไม่เร็ก็คงไม่ได้ แม้แต่ฉินโจวยังอิจฉา

แต่กายวิภาคของสองพี่น้องนี้พิเศษมาก ราวกับเกิดมาเพื่อการบำเพ็ญเพียรโดยเฉพาะ ของแบบนี้ อิจฉาไปก็เท่านั้น

เรื่องนี้ ฉินโจวเคยถามระบบ ระบบอธิบายว่า กายวิภาคแบบนี้ ต่อให้ฉินโจวใช้แต้มชะตาอัปเกรดกายวิภาคตัวเองให้เป็นกายวิภาคที่แกร่งที่สุดของเผ่ามนุษย์ ก็ยังเทียบไม่ติด แน่นอน ที่พูดถึงนี่หมายถึงแค่ความเร็วในการฝึกฝนที่กายวิภาคนี้มอบให้เท่านั้น

แต่แค่เท่านี้ ก็พอทำให้ฉินโจวตกตะลึงแล้ว ตามที่ระบบอธิบาย งั้นก็หมายความว่า สองพี่น้องนี้ไม่ใช่มนุษย์? หรือว่า... ไม่ใช่กายวิภาคของเผ่ามนุษย์?

อย่างไรก็ตาม ระบบก็ให้คำตอบฉินโจวไม่ได้ ทิ้งไว้แค่ให้ฉินโจวไปค้นหาเอาเอง แล้วก็เงียบหายไปอีกครั้ง

บ่นระบบไปพลาง ฉินโจวก็เคยตรวจสอบหลายครั้ง แต่ก็ไม่พบความพิเศษของกายวิภาคสองพี่น้อง สุดท้าย ฉินโจวก็ขี้เกียจจะสนใจแล้ว ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร สองพี่น้องฝึกเร็วหน่อย เติบโตเร็วหน่อย เขาจะได้ห่วงน้อยลงหน่อย

สุดท้าย ก็เหลือพ่อแม่และน้องสาวฉินจูจูสามคน

พรสวรรค์ในการฝึกฝนของทั้งสามคนอยู่ในระดับทั่วไป ไม่มีพรสวรรค์ฟ้าประทานแบบสองพี่น้องหลิน แถมพ่อแม่ก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว เลยวัยที่ดีที่สุดในการฝึกฝนมาแล้ว บวกกับเพิ่งเริ่มสัมผัสการฝึกฝน ความเร็วย่อมไม่มีทางเร็วได้

แม้จะเสริมด้วยยาตานและผลโพธิ์โลหิตบางส่วน ก็ฝึกถึงแค่ระดับสูงสุดของขอบเขตวิถีเต๋า ขั้นที่ 1 เท่านั้น ยังห่างจากขั้นที่ 2 อยู่อีกพอสมควร

แต่ฉินโจวก็ไม่ได้กังวลอะไรมาก เพราะขอแค่ฝึกฝนได้ ก็มีโอกาสพัฒนา แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น ถึงที่สุดแล้ววันหน้าเขาข้ามไปโลกอื่นค่อยหาทางเอา น่าจะมีวิธีเพิ่มพรสวรรค์ให้พวกเขาได้

...

ถึงตรงนี้ ฉินโจวถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

ตอนนี้ นอกจากพี่ชายฉินป๋อที่เป็นทหารอยู่ชายแดนทิเบต ปัญหาการฝึกฝนของคนในครอบครัวก็แก้ได้หมดแล้ว

ส่วนพี่ใหญ่ฉินป๋อ ฉินโจวก็เคยเสนอจะไปรับเขากลับมา ระหว่างนั้นยังโทรไปหา แต่พอเล่าทุกอย่างให้ฟัง เขากลับปฏิเสธ

พี่ใหญ่บอกว่าเดิมทีเขาก็ห่วงปัญหาที่บ้าน แต่ตอนนี้ในเมื่อฉินโจวมีวาสนาขนาดนี้ เขาก็ไม่ต้องห่วงแล้ว หลายปีที่อยู่ชายแดน เขาหลงรักชีวิตในกองทัพ ไม่อยากย้ายที่

และ ความสัมพันธ์ระหว่างฉินโจวกับประเทศชาติตอนนี้ยังไงก็กระอักกระอ่วน ในเมื่อฉินโจวไม่มีความคิดจะเป็นศัตรูกับประเทศ งั้นเขาอยู่กองทัพต่อไป ก็ช่วยลดความระแวงของพวกเขาได้

ดังนั้น เขาไม่อยากกลับมา

เรื่องนี้ ฉินโจวก็จนใจ แต่ที่ทำให้เขาอึ้งที่สุดคือ พ่อดันสนับสนุนทางเลือกของพี่ฉินป๋อ

ความคิดเหมือนฉินป๋อ พ่อฉินหล่างก็คิดว่า เกิดเป็นคนฮัวเซี่ย ยังไงก็ต้องทำอะไรเพื่อฮัวเซี่ยบ้าง ตอนนั้นที่พี่ฉินป๋อไปเป็นทหาร ก็แทบจะเป็นพ่อที่ผลักดันอยู่เบื้องหลัง แถมตอนที่ฉินโจวไม่ไปเป็นทหาร เขาก็บ่นอุบอิบมาตลอด

ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อเข้มงวดกับเขาและพี่ชายมาก ต่างกับการประคบประหงมของแม่ราวกับขั้วตรงข้าม แม้แต่ชื่อเล่นก็ไม่เคยเรียก เรียกชื่อจริงตลอด

พี่ชายยืนกราน บวกกับพ่อสนับสนุนเต็มที่ ฉินโจวก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่เคารพการตัดสินใจของพี่ชาย

แค่หาเวลาโทรหาหลงฮ่าว เอ่ยถึงเรื่องนี้หน่อย แม้จะแค่บอกว่าพี่ใหญ่ยืนกรานจะเป็นทหารอยู่ชายแดน แต่น่าจะเข้าใจความหมายของเขา เห็นแก่หน้าเขา ชีวิตในกองทัพของพี่ใหญ่วันหน้าน่าจะดีกว่าเมื่อก่อนเยอะ

มาถึงตรงนี้ เรื่องครอบครัวก็จัดการเสร็จสิ้น ต่อไป ก็วางใจเริ่มแผนการสร้างขุมกำลังของตัวเองได้แล้ว

ตอนนี้ ขุมกำลังผู้ฝึกตนในฮัวเซี่ย ตระกูลจ้าวถูกกวาดล้าง แปดขุมกำลังยุทธ์โบราณเหลือแค่เจ็ด ฉินโจวเตรียมจะเลือกวันลงมือ ใช้พลังสายฟ้าแลบ กวาดล้างอย่างรวดเร็ว

เพราะตอนนี้ผ่านไปสามวันแล้วนับจากตระกูลจ้าวถูกกวาดล้าง ต่อให้ความรู้สึกช้าแค่ไหน เจ็ดตระกูลใหญ่ที่เหลือย่อมได้รับข่าวแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการเตรียมตัว

ตอนถล่มตระกูลจ้าวก็ปล่อยจ้าว จื่อเหยียนหนีไปได้คนหนึ่ง ฉินโจวไม่อยากให้มีปัญหางอกเงยอีก

ดังนั้น ปฏิบัติการครั้งนี้ ให้พ่อแม่พวกเขาอยู่บ้าน มีลู่เสวี่ยฉีคอยคุ้มกัน ฉินโจวก็วางใจได้

ส่วนมังกรเทพ ฉินโจวเตรียมจะพาไปด้วยตัวเอง บางที ทำงานคนเดียว ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็อาจมีจุดที่ดูแลไม่ทั่วถึง พาไปด้วย ก็กันไว้ดีกว่าแก้

แน่นอน พูดถึงมังกรเทพ ก็ต้องพูดถึงเรื่องนี้ สามวันนี้ ฉินโจวเล่าเรื่องที่ตัวเองข้ามไปอีกสองโลกให้พ่อแม่ฟัง เรื่องฐานะของมังกรเทพ พวกเขาย่อมรู้แล้ว

นอกจากความตกตะลึง พวกเขาก็สงสัยใคร่รู้มาก โดยเฉพาะฉินจูจูกับสองพี่น้องหลิน มังกรเทพแทบไม่เคยหลุดจากกรงเล็บมารของพวกเธอเลย ว่างเมื่อไหร่ ก็จับมังกรเทพมาพลิกซ้ายพลิกขวาดูเพศ สามสาวยังปรึกษากันตั้งชื่อแปลกๆ ให้มังกรเทพว่า "หลงอี้"

สำหรับมังกรเทพ อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่า "หลงอี้"

สำหรับชะตากรรมของหลงอี้ในช่วงไม่กี่วันนี้ ฉินโจวก็พูดไม่ออก ดูท่า มันคงจะเปลี่ยนจากสัตว์เทพไปทางสัตว์เลี้ยงมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!

แน่นอน เทียบกับฉินโจวที่พูดไม่ออก ในใจหลงอี้ก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน มันเป็นถึงสัตว์เทพ แม้ตอนนี้ตัวจะเล็กลง แต่ก็เป็นสัตว์เทพนะ!

กลับถูกพวกผู้หญิงจับพลิกไปพลิกมาดูเพศ ถ้าสุดท้ายตัวเองไม่ทนไม่ไหวถามคำถามของพวกนางกับเจ้านาย แล้วบอกเพศไปเอง ไม่รู้จะถูกปั่นหัวไปถึงเมื่อไหร่

แต่ก็อาละวาดไม่ได้ เพราะมันรู้ดีว่า คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่เจ้านายใส่ใจมาก ถ้าเผลอทำพวกนางเจ็บ ตัวเองคงใกล้ตายเต็มที

ดังนั้น สำหรับหลงอี้ สามวันนี้ เรียกได้ว่าเป็นฝันร้ายของมันเลยทีเดียว

จนกระทั่งวันที่สี่ มันถึงถอนหายใจเฮือกใหญ่...

เพราะว่า เจ้านายเตรียมจะออกเดินทางเริ่มแผนการแล้ว!

หลงอี้ตื่นเต้นจนบินวนรอบห้องนั่งเล่นหลายรอบ...

ในที่สุดก็หนีพ้นกรงเล็บมารแล้วโว้ย!!!

...

[จบแล้ว]