185-186

3/8

Ep.185

ระหว่างที่เส้นแสงสีเหลืองกำลังใกล้เข้ามา แรงกดดันอันลึกล้ำก็ค่อยๆแผ่ขยายออกไป

“แรงกดดันนี่มัน ..!” รู้สึกได้ถึงบรรยากาศหนักอึ้งจากรอบด้าน อันหยุนหลานอดสีหน้าแปรเปลี่ยนไม่ได้ “ต่อให้เป็นสัตว์กลายพันธุ์เลเวล 5 ก็ไม่มีทางปล่อยแรงกดดันแบบนี้ได้ อย่าบอกนะว่ามันคือสัตว์กลายพันธุ์ระดับลอร์ด?”

คิดได้แบบนี้ อันหยุนหลานบ่นอุบกับตัวเอง “ทำไมฉันถึงโชคร้ายนัก รอดจากหลี่หวู่ชางมาได้ก็ต้องมาเจอศัตรูระดับลอร์ดอีก!”

มองไปยังสีหน้าของอันหยุนหลาน ฉู่เซวียนเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว กระทั่งอี้อี้ก็ยังถามเธอด้วยความสงสัย “พี่สาวอัน เป็นอะไรไป?”

อันหยุนหลานที่เวลานี้เหมือนกำลังจะร้องไห้ตอบว่า “นั่นมันสัตว์กลายพันธุ์ระดับลอร์ดเชียวนะ! ทำไมทั้งสองคนถึงดูไม่ตกใจเลย??”

“ก็แค่สัตว์กลายพันธุ์ระดับลอร์ดไม่ใช่หรอ? ทำไมต้องกังวลขนาดนั้น?” อี้อี้เบ้ปาก แสดงท่าทีดูแคลนผู้มาเยือน

ได้ยินแบบนั้น ตอนแรกอันหยุนหลานต้องการเถียงเด็กสาวกลับไป อย่างไรก็ตาม หลังจากย้อนนึกไปถึงภาพการสังหารหลี่หวู่ชางในวินาทีเดียว เธอก็กลืนคำเหล่านั้นกลับลงคอ

ตามความคิดของอันหยุนหลาน มีความเป็นไปได้สูงที่อี้อี้จะมีพลังรบอยู่ในระดับเทพสงคราม

ฉู่เซวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าแรงกดดันนี้ดูคุ้นๆอยู่บ้าง ถ้าจำไม่ผิด ฉันน่าจะรู้จักสัตว์กลายพันธุ์ตัวนี้”

แรงกดดันที่ตรงเข้ามา มันเหมือนกันอย่างกะฝาแฝดกับแรงกดดันที่หลังอานปลดปล่อยออกมา

“นายรู้จักสัตว์กลายพันธุ์ระดับลอร์ดด้วย?” ดวงตาของอันหยุนหลานแทบถลน

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฉู่เซวียนต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเหล่าซอมบี้ หรือสร้างปาฏิหาริย์ในฐานเทียนหัว อันหยุนหลานก็พอทราบอยู่แล้วว่าหากเธออยู่กับฉู่เซวียนต่อไป ไม่ช้าก็เร็วจะต้องพบเจอเรื่องไม่คาดฝันอีก

อย่างไรก็ตาม การรู้จักกับสัตว์กลายพันธุ์ระดับลอร์ดนี่มัน ...

อี้อี้เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เอ่ยว่า “พี่ชายไม่ได้มีดีแค่นี้หรอกนะ เขาไม่ได้รู้จักแค่สัตว์กลายพันธุ์เท่านั้น แต่ยัง ...”

เมื่อเห็นอี้อี้กำลังจะเล่าทุกอย่างที่เขาทำในเมืองตงเฉิง ฉู่เซวียนรีบเอามือไปอุดปากของเด็กสาวทันที

ฉู่เซวียนเมินเฉยสายตาไม่พอใจของอี้อี้ เขาหัวเราะฮ่าฮ่าแล้วพูดว่า “อะแฮ่ม เดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง”

อันหยุนหลานพอได้ฟังก็เกิดความกังวลใจอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าฉู่เซวียนไม่อยากพูด เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเฝ้ารออย่างอดทน ให้ผู้มาเยือนใกล้เข้ามา

เช่นเดียวกับอันหยุนหลานที่กำลังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ เสียงครืนนน จากระยะไกลค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ  อีกทั้งยังได้ยินเสียงเบาๆแว่วเข้ามา และเสียงนี้มันฟังดูเหมือนว่าจะเป็น--

--เสียงหมาหอน...

เสียงโครมครามในป่าทึบในที่สุดก็เข้ามาใกล้พวกฉู่เซวียน และคล้ายสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพวกเขา ในที่สุดการเคลื่อนไหวนี้ก็ค่อยๆเบาลง พร้อมกับเสียงพูดที่ดังขึ้น

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าหนู ดูซิว่าเราราชาเอาอะไรมาให้เจ้า”

แม้ร่างยังมาไม่ถึง แต่เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นแล้ว

อันหยุนหลานพอได้ยินเสียงนี้ เธอหันขวับไปทาง ฉู่เซวียนด้วยความประหลาดใจ อดถามไม่ได้ว่า “นี่มัน ..?”

เห็นได้ชัดว่าที่ใกล้เข้ามาคือสัตว์กลายพันธุ์ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นเสียงของมนุษย์ ปรากฏการณ์แปลกๆนี้ทำให้อันหยุนหลานงงงวยมาก

“ฮี่ ฮี่ นั่นคือหลังอาน” อี้อี้พูดด้วยรอยยิ้ม

หลังอาน?

ได้ยินชื่อนี้ มุมปากของอันหยุนหลานกระตุก เธอนึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าในโลกจะมีใครกันหนอที่กล้าให้คนอื่นเรียกตัวเองแบบนี้

4/8

Ep.186

หลังจากนั้น้ไม่นาน วัชพืชสูงหลายเมตรที่อยู่เบื้องหลังก็เกิดการสั่นไหวอย่างแรง ต่อมา ร่างเงาที่คล้ายเส้นแสงสีเหลืองพุ่งเข้ามาพวกฉู่เซวียนอย่างรวดเร็ว

เห็นภาพนี้ ม่านตาของอันหยุนหลานหดลีบลงอย่างกะทันหัน ร้องโวยวายด้วยความตื่นตระหนกว่า “สัตว์กลายพันธุ์!”

ร่างสีเหลืองหยุดลงเบื้องหน้าฉู่เซวียน มองไปไม่ต่างจากสุนัขตัวใหญ่ทั่วๆไป ไม่ต้องอธิบายมากไปกว่านี้ มันคือหลังอานที่กลับมาแล้วนั่นเอง

และบนหลังของมัน ยังแบกชิ้นส่วนบางอย่างสีดำที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่เอาไว้อีกด้วย

ได้ยินเสียงเรียก หลังอานมองไปทางอันหยุนหลานแล้วเอ่ยถาม “ว่าไง เรียกเราราชาทำไม?”

ได้ยินเสียงของหลังอาน สีหน้าตื่นตกใจของอันหยุนหลานยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก  “หมา ... หมาพูดได้!”

อันหยุนหลานชี้ไปทางหลังอานด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ทั้งร่างสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม

เดิมตอนได้ยินเสียงพูดของมนุษย์และการเคลื่อนไหวที่ชะลอลง อันหยุนหลานยังเกิดความสับสนเล็กน้อยว่าที่มาเยือนใช่สัตว์กลายพันธุ์จริงๆหรือไม่ ไฉนถึงได้มีเสียงพูดของมนุษย์ดังขึ้นด้วย?

แต่ตอนนี้ ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว ที่แท้เสียงมนุษย์ก็มาจากสัตว์กลายพันธุ์ที่เหมือนกับสุนัขขนเหลืองตรงหน้าเธอนี่เอง!

สัตว์กลายพันธุ์พูดได้ อันหยุนหลานพึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก --เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ว่าสัตว์กลายพันธุ์ระดับลอร์ดจะพูดได้!

เวลานี้ อันหยุนหลานรู้สึกว่าความรู้ความเข้าใจทั้งหมดของเธอพังทลายลง

ได้ยินแบบนั้น หลังอานพ่นลมหายใจด้วยความไม่พอใจ เอ่ยว่า “พูดได้มันผิดตรงไหน? แล้วอีกอย่างนะสาวน้อย เราไม่ใช่หมาธรรมดา แต่เป็นหมาป่าไซบีเรียสายเลือดแท้!”

เดิมอันหยุนหลานหวาดกลัวอยู่บ้าง เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาเธอ ไม่ว่าจะมองยังไงหลังอานก็คือสัตว์กลายพันธุ์ระดับลอร์ด ต่อให้มีตัวเธอเพิ่มขึ้นอีกเป็นสิบคน ก็เกรงว่าจะไม่สามารถกำจัดมันได้

แต่หลังจากได้ยินคำพูดของหลังอาน อันหยุนหลานเผลอหลุดหัวเราะออกมา “ฟุฟฟ”

เห็นได้ชัดว่ามันคือสัตว์กลายพันธุ์ที่เหมือนกับสุนัขขนเหลืองตัวใหญ่ แต่กลับบอกว่าตัวเองเป็นหมาป่า

มองไปยังท่าทีขบขันของอันหยุนหลาน ซึ่งต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงกับตอนที่กำลังสั่นเทาเมื่อครู่ ฉู่เซวียนเอ่ยปากออกมา

“อะแฮ่ม อันหยุนหลาน ฉันขอแนะนำให้รู้จักนะ เจ้าหมอนี่คือเพื่อนของฉัน ชื่อว่าหลังอาน”

หลังจากหัวเราะอีกหลายครั้ง อันหยุนหลานก็ฉุกคิดได้ถึงเรื่องความแข็งแกร่งของหลังอาน เธอไอสองสามครั้ง ปรับอารมณ์ก่อนหยุดยิ้ม เอ่ยอย่างเป็นทางการว่า “ยินดีที่ได้รู้จักท่านสัตว์กลายพันธุ์ ฉันชื่ออันหยุนหลาน”

ยังไงก็ตาม หลังอานไม่ได้สนใจเรื่องมารยาท เอ่ยเสียงเรียบว่า “พูดกันตามปกติเถอะ เรียกเราว่าหลังอานเหมือนที่เจ้าเด็กนั่นตั้งให้ก็ได้”

“เจ้าเด็กนั่น?” อันหยุนหลานเหลือบมองไปทาง ฉู่เซวียนอย่างไม่มั่นใจ หลังจากเห็นอีกขยิบตาให้ ในที่สุดอันหยุนหลานก็เดาอะไรบางอย่างออก กล่าวด้วยรอยยิ้มแย้มว่า “หลังอาน เป็นชื่อที่สอดคล้องกับความองอาจของท่านจริงๆ!”

ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของหลังอานเผยถึงความพึงพอใจที่ค่อนข้างคล้ายกับมนุษย์ออกมา มันพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “ถูกต้อง! มีเพียงเราราชาเท่านั้นที่เหมาะสมกับชื่ออันสูงส่งนี้ ฉู่เซวียน พรสวรรค์ในการตั้งชื่อของเจ้าไม่เลวจริงๆ”

“ยกยอกันเกินไปแล้ว ยกยอกันเกินไป” ฉู่เซวียนกล่าวด้วยท่าทีสุภาพ กล่าวอย่างมีมารยาท

ในทางกลับกัน อันหยุนหลานมองฉู่เซวียนอย่างลึกล้ำ อดยิ้มเล็กน้อยไม่ได้

ตอนนี้เธอรู้แล้ว ว่าฉู่เซวียนเองก็มีด้านมืดเช่นกัน รสชาติอันแปลกใหม่นี้ของเขา ยิ่งเพิ่มความหลงใหลแก่เธอเข้าไปใหญ่

‘ฉันจะต้องทำให้นายตกเป็นของฉันให้ได้’

อันหยุนหลานตาลุกวาว ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจเธอ