125-126

1/8

Ep.125

ย้อนกลับมาสักเล็กน้อย

ในที่สุดเฉียวหลวนและอีกสามคนก็มาถึงเมืองตงเฉิง

เมื่อเทียบกับฉู่เซวียนแล้ว การเดินทางของพวกเขาเชื่องช้ากว่ามาก

ระหว่างทาง แม้ทุกคนจะเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเต็มที่ แต่ก็ยังช้าอยู่ดี

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆฉันถึงรู้สึกว่าใจมันไม่สงบ? เหมือนมีอะไรบางอย่างที่อันตรายมากๆอยู่ในเมืองตงเฉิง”

มองไปยังทิศทางเมืองเบื้องหน้า อันหยุนหลานขมวดคิ้ว กล่าวอย่างไม่มั่นใจ

ได้ยินแบบนั้น คนที่เหลือก็เริ่มเกิดความไม่สบายใจขึ้นมาเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เฉียวหลวนเป็นผู้ตัดสินใจ “ตอนนี้สหายฉู่คงอยู่ในเมืองตงเฉิงแล้ว พวกเราเข้าไปกันเถอะ บางทีอาจช่วยเขาได้”

ว่าจบ เขาก็ก้าวนำเข้าไปยังเมืองตงเฉิงเป็นคนแรก

คนที่เหลือเห็นแบบนั้นก็รีบตามไป

เมื่อเข้ามาในเมือง หลายคนเกิดความสงสัย ว่าทำไมถึงไม่เจอซอมบี้เลยแม้แต่ตัวเดียว

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงกึกก้องพลันดังมาจากใจกลางเมือง

สัมผัสได้ถึงความผันผวนของคลื่นพลังงานอันรุนแรงที่แพร่กระจายมาถึงที่นี่ ทั้งสี่เหลียวมองกัน สีหน้าของแต่ละคนแสดงถึงความตื่นตกใจ

“พวกนายรู้สึกไหม ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนมาทางนี้?” ระหว่างนั้นเอง เฉียวหลวนกล่าวขึ้นมา

จริงอย่างที่เขาว่าไว้ เพราะทันทีที่พูดจบ  พื้นดินก็เริ่มเกิดการสั่นสะเทือนอย่างช้าๆ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่มีจำนวนมหาศาลกำลังตรงเข้ามา

ฮือออ ฮืออออ

แทบจะในทันทีหลังจากนั้น ในทิศทางจากใจกลางเมือง เสียงคำรามนับไม่ถ้วนดังขึ้น ทุกคนมองตามเสียง และพบว่าซอมบี้นับล้านตัวกำลังวิ่งมายังทิศทางที่พวกเขายืนอยู่!

“ไอ้เวรเอ๊ย มันเกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่กันเนี่ย ...” สมาชิกในทีมพอเห็นภาพนี้ ทั้งหมดตื่นตกใจในคราเดียว อดอุทานขึ้นมาไม่ได้

แม้ซอมบี้ส่วนใหญ่ที่กำลังตรงเข้ามาจะเป็นแค่เลเวล 1 เท่านั้น แต่ด้วยจำนวนมหาศาลของมัน ต่อให้เป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งในระดับเทพสงครามก็ยังต้องยอมถอยให้ชั่วคราว

แล้วอีกอย่าง ในกลุ่มนั้นยังมีซอมบี้กลายพันธุ์เลเวล 2 กับ 3  หรือกระทั่งซอมบี้เลเวล 4 อยู่เช่นกัน!

เป็นอีกครั้งที่เฉียวหลวนได้สติก่อนใครเพื่อน เขากล่าวเสียงขรึมกับทุกคน “ตั้งสติไว้ พวกเราไม่น่าจะใช่เป้าหมายของพวกซอมบี้ คิดว่าคงเป็นเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใจกลางเมืองมากกว่าที่ทำให้พวกมันตื่นตระหนก พวกเราไปซ่อนที่ตึกข้างๆกันก่อน”

ได้ยินแบบนั้น ทั้งหมดรีบเข้าไปตึกข้างทางทันที

มองลงไปยังซอมบี้นับไม่ถ้วนที่วิ่งผ่านสายตา สีหน้าของหลายคนซีดลงเล็กน้อย

หากต้องเผชิญหน้ากับกองทัพซอมบี้ฝูงนี้ จุดจบของพวกเขาคงไม่พ้นถูกกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก!

แต่โชคยังดี ที่พวกซอมบี้เหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของทั้งสี่ในอาคาร พวกมันพากันวิ่งหนีไกลออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

“เฉียดฉิวจริงๆ”

เห็นพวกซอมบี้จากไป ทั้งสี่เดินออกจากอาคาร กล่าวด้วยอาการใจสั่น

“เกิดการเคลื่อนไหวใหญ่โตขนาดนี้ สหายฉู่จะยังอยู่ในเมืองตงเฉิงจริงๆน่ะหรอ?”หยางเจิ้นเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจ

เฉียวหลวนส่ายหัว พูดว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ยังไงพวกเราก็มาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ลองไปข้างหน้าอีกหน่อยเถอะ”

ได้ยินแบบนั้น คนที่เหลือมองหน้ากัน แม้ยามนี้ใจกลางเมืองจะเต็มไปด้วยพลังงานผันผวน แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตัดสินใจมุ่งหน้าไป

“โอ้สวรรค์ มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?”

“กลิ่นอายนี้ ... น่าจะเป็นการดำรงอยู่ระดับลอร์ด!”

“บนท้องฟ้านั่น ใช่สหายฉู่รึเปล่า?”

หลังจากเข้ามากลางเมือง หลายคนก็ตกใจกับสภาพของที่นี่ พากันร้องอุทานขึ้นมา

บัดนี้ทุกสิ่งเบื้องหน้ามีเพียงซากปรักหักพัง แขนขานับไม่ถ้วนกระจัดกระจายเต็มพื้น

แต่ที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุด คงเป็นการต่อสู้ระหว่างแมลงและซอมบี้ระดับสูงจากเบื้องบน และฉู่เซวียนคือหนึ่งในนั้น เขากำลังต่อสู้อยู่กับตัวต่อทองคำกลางอากาศ!

2/8

Ep.126

อย่างไรก็ตาม โชคดีก็คือพลังรบของคนในทีมยังถือว่าอยู่ในระดับต่ำ ดังนั้นเมื่ออยู่ในระยะห่างที่ไกลมากๆ เลยไม่ถึงขั้นดึงดูดความสนใจของซอมบี้และเผ่าเซิร์กระดับสูง

เหม่อมองไปยังร่างที่เสมือนดั่งเทพปีศาจของฉู่เซวียน  หลายคนเกิดอาการสติหลุดลอยไปชั่วขณะหนึ่ง

หยางเจิ้นกลืนน้ำลาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย “แมลงทองคำที่กำลังสู้กับสหายฉู่ มันมีพลังรบในระดับลอร์ดใช่ไหม?”

“ใช่ ฉันเคยเห็นพลตรีเสิ่นลงมือมาก่อน กลิ่นอายที่เขาปล่อยออกมา ในตอนนั้นไม่ต่างจากแมลงตัวนี้มากนัก”

“สหายฉู่สามารถสู้กับระดับลอร์ดได้แล้ว? งั้นเขาก็มีพลังรบในระดับเทพสงครามแล้วสิ?”

“น่ากลัวว่าเขาจะไม่ใช่เทพสงครามน่ะสิ แต่เป็นลอร์ดมากกว่า พวกนายสังเกตไหม กลิ่นอายที่สหายฉู่ปล่อยออกมาจากร่างกาย มันเหมือนกับพวกซอมบี้เลย”

ในตอนนั้นเอง เจิ้งสุ่ยขมวดคิ้ว กล่าวอย่างไม่มั่นใจ “ฉันเคยได้ยินมา ว่าพวกซอมบี้ระดับสูงจะมีสติปัญญาไม่ด้อยไปกว่ามนุษย์ ...”

เนื่องจากก่อนหน้านี้ ฉู่เซวียนต้องแสดงตัวตนของเขาต่อเหล่าซอมบี้ในเมืองตงเฉิง ดังนั้นระบบปกปิดกลิ่นอายซอมบี้จึงถูกปิดใช้งานชั่วคราว

คนอื่นๆพอได้ยินคำนี้ ต่างหันมามองหน้ากัน เกิดความคิดอันหลากหลายขึ้นในใจ

แต่ในตอนนั้นเอง เฉียวหลวนสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “มันไม่สำคัญหรอกว่าสหายฉู่จะเป็นผู้ใช้พลังหรือซอมบี้ ยังไงซะเขาคือผู้มีพระคุณของพวกเรา ฉันหวังว่าพวกนายจะคิดให้ดี”

“วางใจเถอะหัวหน้าเฉียว สหายฉู่คือผู้ช่วยชีวิตพวกเรา ฉันหยางเจิ้นตระหนักดีว่าบุญคุณต้องทดแทน ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไป” หยางเจิ้นตบหน้าอกเขา เอ่ยปากยืนยัน

อันหยุนหลานกับ ฃเจิ้งสุ่ยพอได้ยินแบบนั้น ทั้งสองพยักหน้า เอ่ยปากว่า “พวกเราจะช่วยเก็บความลับนี้ไว้”

ได้ยินคำตอบของทุกคน รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเฉียวหลวน เขาแหงนมองไปยัง ฉู่เซวียนที่ยืนอยู่บนท้องฟ้าไกล ในจิตใจลอบเอ่ยว่า “สหายฉู่ นี่คือทั้งหมดที่ฉันพอจะช่วยนายได้ ...”

ซึ่งพวกเขาคงไม่รู้เลย ว่าในอนาคตอันห่างไกล ยามที่ความแข็งแกร่งของพวกเขาเพิ่มสูงไปไกลกว่า ณ ปัจจุบันนี้ เมื่อย้อนกลับมาระลึกถึงการตัดสินใจที่เกิดขึ้นในวันนี้  ทุกคนคงถอนหายใจโล่งอก ว่าสิ่งที่พวกเขาเลือกนั้นถูกต้องแล้ว

วินาทีถัดมา พวกเฉียวหลวนได้เห็นภาพที่ไม่มีวันลืม

พายุคมมีดทองคำปกคลุมทั่วแผ่นฟ้า

กระบวนท่าผ่ามิติถูกปลดปล่อยออกไป ทำลายล้างพวกมันในคราเดียว

ท่าผ่ามิติตัดร่างลอร์ดตัวต่อในฉับพลัน

ลอร์ดแมลงกลืนวิญญาณที่ซ่อนตัวอยู่ปรากฏขึ้น ลอบโจมตีฉู่เซวียนจนบาดเจ็บสาหัส

และทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นภายในไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น!

เห็นฉู่เซวียนได้รับบาดเจ็บ หลายคนกำหมัดแน่น เล็บจิกแทงเข้าไปในฝ่ามือ

“สหายฉู่แพ้แล้ว ... ” เฉียวหลวนเอ่ยงึมงำ คล้ายยังไม่อยากเชื่อ

ในฐานเทียนหัว ฉู่เซวียนที่เขาเคยเห็นมักเป็นผู้กุมชัยชนะได้เสมอมา ไม่ว่าจะพบเจอกับอะไร เขาสามารถฟันฝ่าอุปสรรคเหล่านั้นโดยไม่มีติดขัด

แต่ตอนนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ลดลงอย่างรวดเร็วของฉู่เซวียน เฉียวหลวนได้แต่ถอนหายใจ

ท้ายที่สุดแล้ว พลังรบในปัจจุบันของฉู่เซวียนอยู่แค่เลเวล 5 เท่านั้น ​แค่สามารถต่อกรกับศัตรูระดับลอร์ดได้ก็นับว่าน่าตกใจมากพอแล้ว

บางที หากมีเวลาให้ฉู่เซวียนได้ฝึกฝนมากกว่านี้ เกรงว่าลอร์ดพวกนั้นคงไม่ใช่คู่มือเขา

“พวกเราไปเถอะ” เฉียวหลวนหันหลังกลับ พูดกับทุกคน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ

ศัตรูระดับลอร์ดสองตน ในความเห็นเขา เท้าของฉู่เซวียนได้ก้าวข้ามประตูแห่งความตายไปเรียบร้อยแล้ว และเฉียวหลวนไม่ต้องการเห็นฉู่เซวียนตายต่อหน้าต่อตาเขา

คนอื่นๆพอได้ยิน ก็ลุกขึ้นตามไป

ระหว่างทางมีเพียงความเงียบ บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด

“หัวหน้าเฉียว พวกเราจะไปภูเขาหมางซานกันอยู่ไหม?”

ระหว่างทาง ในที่สุดเจิ้งสุ่ยก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากทำลายความเงียบ

เฉียวหลวนส่ายหัว เอ่ยว่า “ไม่ไปแล้ว พวกเราจะกลับฐาน ต้องบอกกองทัพว่ามันเกิดอะไรขึ้นในเมืองตงเฉิง พวกแมลงกับซอมบี้ทำสงครามกัน ไม่สำคัญว่าฝ่ายไหนจะชนะ เพราะยังไงนี่ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับฐานเทียนหัว ฉันกลัวว่าจะเกิดหายนะขึ้นในไม่ช้า ...”