บทที่ 173: แผนการฟื้นคืนอารยธรรม!

บทที่ 173: แผนการฟื้นคืนอารยธรรม!

อาวุธที่ใหญ่ที่สุดในมือของเซี่ยเฟิงไม่ใช่ดาวสงครามนิวตรอน แต่เป็น ป้อมปราการระดับดาวเคราะห์ ที่ล้อมรอบ ดาวแห่งความโกลาหล เอาไว้

และมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นอย่างเอกเทศเสียทีเดียว

แต่เป็นการดัดแปลงมาจากดาวเคราะห์พิเศษดวงหนึ่ง

มีรัศมี 6,500 กิโลเมตร ขนาดใกล้เคียงกับดาวโลกสีน้ำเงินก่อนที่เขาจะข้ามมิติมา

ในมุมมองของเซี่ยเฟิง หลังจากครอบครองเทคโนโลยีห้วงมิติแล้ว ขนาดไม่ได้เป็นกุญแจสำคัญในการตัดสินประสิทธิภาพการรบอีกต่อไป

การประยุกต์ใช้กฎเกณฑ์แห่งห้วงมิติทำให้ทฤษฎีที่ว่า "ยานรบยิ่งใหญ่ยิ่งดี" กลายเป็นเรื่องล้าสมัย

ในอดีต ขนาดที่ใหญ่กว่าหมายถึงการบรรทุกเสบียงได้มากกว่า

ยิ่งบรรทุกอาวุธโจมตีได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น ในระดับหนึ่ง ขนาดจึงเป็นตัวกำหนดประสิทธิภาพการรบโดยรวมได้จริงๆ

แต่ด้วยการใช้เทคโนโลยีห้วงมิติ

เพียงมองจากภายนอก ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตัดสินว่าภายในยานรบมีพื้นที่กว้างขวางเพียงใด

อาจจะกว้างขึ้น 10 เท่า หรืออาจจะ 100 เท่า!!

ในกรณีนี้ การมีขนาดใหญ่เกินไปกลับจะกลายเป็นจุดอ่อน

พื้นที่ผิวที่เพิ่มขึ้น หมายถึงพื้นที่ที่ต้องป้องกันก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ตามทฤษฎีสงครามอวกาศ ทุกๆ การเพิ่มขึ้นของพื้นที่ป้องกันหนึ่งเท่าตัว ความยากในการป้องกันจะเพิ่มขึ้นถึง 150%!!

นี่คือการแลกเปลี่ยนที่ไม่คุ้มค่าอย่างไม่ต้องสงสัย

ดังนั้น เมื่อเซี่ยเฟิงสร้างยานรบอวกาศในตอนนี้ จึงเน้นพัฒนาไปในทิศทางของ การย่อส่วน

เช่นเดียวกับระบบป้องกันของดาราจักรแม่

เน้นใช้เทคโนโลยีพลังงานเป็นหลัก แทบไม่ใช้วัสดุของแข็ง

ทว่า จักรวรรดิดวงดาว กลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม

พวกเขาใช้เทคโนโลยีคล้ายกับ ทรงกลมไดสัน เพื่อห่อหุ้มระบบดาวฤกษ์ทั้งหมดไว้อย่างสมบูรณ์

ผ่านช่องว่างระหว่างโครงสร้างค้ำยัน เซี่ยเฟิงสามารถมองเห็นภายในได้อย่างชัดเจน

ภายในระบบดาวฤกษ์ มีโครงสร้างโลหะนับไม่ถ้วน

พวกมันเกี่ยวพันกันอย่างซับซ้อน โดยมีดาวเคราะห์น้อย ป้อมปราการ และดาวฤกษ์เชื่อมต่อกันที่จุดตัด!!

เมื่อพิจารณาจากโครงสร้าง นี่น่าจะเป็นทรงกลมไดสันอีกเวอร์ชันหนึ่ง

'เป็นระบบป้องกันที่แปลกประหลาดจริงๆ'

เซี่ยเฟิงยืนอยู่รอบนอกของระบบดาวฤกษ์และสังเกตอย่างระมัดระวังอยู่ครู่หนึ่ง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การที่อีกฝ่ายทำให้ดาวแม่ของตนมีสภาพเช่นนี้ นอกจากความชอบส่วนตัวแล้ว น่าจะมีเจตนาอื่นแอบแฝง

ตัวอย่างเช่น มันอาจเป็นระบบป้องกันที่สำคัญที่สุด

เพียงแต่ตอนนี้มันยังไม่ทำงาน เซี่ยเฟิงจึงมองไม่เห็นอานุภาพของมัน

เขาหยิบชิ้นส่วนอุกกาบาตออกมาจากห้วงมิติส่วนตัว

แล้วลองขว้างออกไปข้างหน้าเพื่อหยั่งเชิง

ตูม~

สมองของเซี่ยเฟิงจินตนาการเสียงเหล็กไหลอุกกาบาตพุ่งชนกับโครงสร้างโลหะเหล่านั้น

ผลลัพธ์คือ.... ไม่เกิดอะไรขึ้น

ไม่มีหุ่นยนต์ป้องกันอัตโนมัติออกมาตรวจสอบ และไม่มีอาวุธป้องกันส่งสัญญาณเตือนภัย

ให้ความรู้สึกเหมือนที่นี่กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว!!

"นานเกินไปจนพังไปแล้วงั้นรึ??"

เซี่ยเฟิงหรี่ตาลง

เขามักจะรู้สึกเสมอว่าเรื่องราวมันจะไม่จบง่ายดายเช่นนั้น

หลายสิบล้านปีเป็นเวลาที่ยาวนาน ยาวนานพอที่เผ่าพันธุ์ที่มีวิวัฒนาการค่อนข้างเร็วจะก้าวหน้าจากยุคหินไปสู่ยุคนิวเคลียร์

เหลือเฟือด้วยซ้ำ!!

แต่ทว่า หากยืนอยู่บนสเกลของจักรวาล

หลายสิบล้านปีก็เป็นเพียงแค่การดีดนิ้ว!!

ผ่านไปในชั่วพริบตา

ในฐานะอารยธรรมระดับสูงสุดของจักรวาลนี้ จักรวรรดิดวงดาวในแง่หนึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับจักรวาล

หากไม่ใช่เพราะพวกเนโครแมนเซอร์ที่มีปัญหาทางสมอง อย่าว่าแต่หลายสิบล้านปีเลย ต่อให้ผ่านไปเป็นพันล้านปี พวกเขาก็ยังคงดำรงอยู่ได้!!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในฐานะระบบป้องกันของดาราจักรแม่แห่งจักรวรรดิดวงดาว มันย่อมไม่มีทางเสียหายเพียงเพราะเวลาแค่นี้แน่นอน

อย่างน้อยก็ไม่น่าจะพังเสียหายโดยสมบูรณ์!!

มีเพียงสองความเป็นไปได้สำหรับสถานการณ์นี้

หนึ่งคือ มหาสงครามในอดีตได้ทำลายระบบป้องกันที่นี่ไปแล้ว

ท้ายที่สุด ที่นี่คือจุดที่อาวุธลับของเนโครแมนเซอร์ระเบิดออกเป็นครั้งแรก

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้าง

บางทีนอกจากอาวุธลับแล้ว พวกเนโครแมนเซอร์อาจใช้อาวุธลับอื่นๆ อีก

ส่วนความเป็นไปได้ที่สอง นั้นเรียบง่ายกว่ามาก

กับดัก!!

ก่อนการล่มสลายอย่างสมบูรณ์ของจักรวรรดิดวงดาว พวกเขาใช้ดาราจักรแม่เป็นเหยื่อล่อเพื่อวางกับดัก

จงอย่าประเมินความชั่วร้ายของมนุษย์ต่ำเกินไป!!

เซี่ยเฟิงซาบซึ้งกับประโยคนี้เป็นอย่างดี

ในฐานะเผ่าพันธุ์ที่สามารถสละชีพพวกเดียวกันเองได้

บาปในใจมนุษย์นั้นดำมืดยิ่งกว่าหุบเหวอเวจี!!

"ช่างเถอะ ยังไงก็มองไม่เห็นอะไรอยู่ดี เข้าไปดูก่อนแล้วกัน"

เซี่ยเฟิงผู้กล้าบ้าบิ่นตัดสินใจก้าวไปทีละก้าว

1 ชั่วโมงต่อมา

เซี่ยเฟิงก็มาถึงดาวแม่ที่แท้จริงของจักรวรรดิดวงดาว

ตายสนิท!!

ดาวเคราะห์ทั้งดวงดูราวกับเพิ่งผ่านหายนะบางอย่าง และกลิ่นอายแห่งความเน่าเฟะตลบอบอวลไปทั่ว

ผืนดิน แม่น้ำ มหาสมุทร เต็มไปด้วยคราบสีดำที่เกิดจากการเน่าเปื่อยของพืชพรรณ

กลิ่นเหม็นรุนแรงที่พวกมันปล่อยออกมา ปกคลุมทั่วทั้งดาวเคราะห์ราวกับหมอกควัน

หากไม่ใช่เพราะปัจจัยวิญญาณกลายพันธุ์ที่เข้มข้นในอากาศ

ปีศาจเท่านั้นที่จะรู้ว่าไวรัสประหลาดกี่สายพันธุ์จะถูกเพาะพันธุ์ขึ้นที่นี่!!

ปัจจัยวิญญาณกลายพันธุ์ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาเท่านั้น

สสารพิเศษนี้มีความสามารถในการทำลายวิญญาณ

รุนแรงยิ่งกว่าไวรัสที่น่ากลัวที่สุด!!

ภายใต้ฤทธิ์ของมัน อย่าว่าแต่สิ่งมีชีวิตที่มีโครงสร้างซับซ้อนเลย

แม้แต่สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวพื้นฐานที่สุดก็ไม่รอด!!

เซี่ยเฟิงใช้พลังวิญญาณสร้างเกราะป้องกันรอบตัว

กันกลิ่นเหม็นน่าสะอิดสะเอียนเหล่านั้นออกไป

จากนั้นจึงขมวดคิ้วและเริ่มค้นหาไปรอบๆ ดาวเคราะห์

ในฐานะอารยธรรมประเภททั่วไป จักรวรรดิดวงดาวจะต้องมี สมองกลกลาง 

สิ่งที่เขาต้องการ จะต้องมีข้อมูลสำรองอยู่ที่นั่นแน่!!

ในขณะที่เซี่ยเฟิงกำลังเดินสำรวจไปรอบๆ

หารู้ไม่ว่า ลึกลงไปใต้ดินของเมืองแห่งหนึ่งบนดาวเคราะห์

เครื่องจักรขนาดมหึมาที่กินพื้นที่กว่า 20,000 ตารางเมตร จู่ๆ ก็เริ่มทำงาน

จะเรียกว่าเครื่องจักรก็อาจไม่ถูกต้องนัก

ร่างกายทั้งหมดของมันประกอบขึ้นจาก ผลึกแก้วสีทองซีด

ภายในมีเส้นสายสีเข้มจำนวนนับไม่ถ้วน

ดูเหมือนกับเส้นประสาท!!

หลังจากสั่นสะเทือนเล็กน้อย

เสียงสังเคราะห์แบบมนุษย์ก็ดังขึ้นภายในผลึก

".. ติ๊ด! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์เดียวกัน.... เริ่มวิเคราะห์รูปแบบพฤติกรรม...."

"ยืนยันว่าเป็นมนุษย์!"

"แจ้งเตือน! ความแข็งแกร่งทางวิญญาณของเป้าหมายผิดปกติ!"

"สงสัยว่าเป็นปัจเจกชนของ เนโครแมนเซอร์! อันตราย!"

"ข้อสรุปความขัดแย้ง... เริ่มรายงานไปยังหน่วยระดับที่หนึ่ง... ไม่มีการตอบสนอง! หน่วยรอง... ไม่มีการตอบสนอง!"

"ยืนยันว่าตัวตนหลักของอารยธรรมได้ล่มสลายแล้ว!!"

"เริ่ม แผนการฟื้นคืนอารยธรรม!!"

"หน่วยปฏิบัติการเคลื่อนที่ถูกส่งออกไปแล้ว!!"

พร้อมกับสัญญาณที่ถูกส่งออกไป

ดาวเคราะห์ที่เงียบสงบมาหลายร้อยปี กำลังเริ่มฟื้นตื่นขึ้น!!