ตอนที่ 25 ฉันอยากเป็นมังกรตัวโต

[วันที่ 17]

อยากเป็นมังกรตัวใหญ่เร็วๆ

ฉันยังฝันถึงการเป็นมังกรตัวใหญ่

ฉันไม่ต้องการถูกขัดขวางจากสัตว์ประหลาดพวกนี้และอยากสำรวจโลกนี้อย่างเต็มที่

ฉันต้องการบรรลุเป้าหมายของฉัน ซึ่งก็คือการหาจุดประสงค์อื่นที่ไม่ใช่การเอาตัวรอด

ความฝันที่ฉันต้องการคืออยากมีแรงบันดาลใจ ฉันยังรู้สึกอย่างนั้นหลังจากตื่นนอนขณะนั่งสมาธิและทรมานร่างกายของตัวเองตลอดเวลา

ฉันคิดว่าการทำเช่นนี้ตลอดเวลาทำให้ใจของฉันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ฉันกลายเป็นคนแปลกไปแล้วจริงๆ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ฉันฝันถึงคือความฝันที่อยากจะหาแรงบันดาลใจ

อยากเป็นมังกรตัวใหญ่

ภูเขาเป็นเหมือนมดที่อยู่ด้านล่างฉัน

ฉันสามารถบินได้อย่างอิสระบนท้องฟ้า ทะยานขึ้นไปบนเมฆ

ฉันเหลือบมองทุกอย่างด้วยความเย่อหยิ่งและความสงบ

ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันเป็นอมตะและมีพลัง

ฉันสามารถมองสิ่งมีชีวิตทุกชนิด และทำทุกอย่างที่อยากทำ

ฉันรู้สึกราวกับว่าสิ่งที่ฉันได้รับคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

ความฝันนี้… มันเป็นแค่ความเพ้อฝันของฉันเองอย่างงั้นหรอ?

หึ ตอนนี้ฉันค่อนข้างจริงจังกับมันมาก

ฉันบ่มเพาะอย่างต่อเนื่องโดยใช้เคล็ดดูดซับน้ำแข็ง และฉันก็ทำได้ดีมาก!

อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันยังเหมือนเดิม!

นั่นอาจเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบเล็กน้อยก่อนที่ความวิกลจริตจะเข้าครอบงำจิตใจของฉันอีกครั้ง

อย่างที่บอก ฉันบ่มเพาะแม้แต่ตอนนอนหลับ!

การทรมานนี้… ฉันชินกับมันแล้ว

จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้สนุกกับมัน แต่… ฉันคิดว่าฉันต้องทำ

ฉันแค่ทำมันต่อไปเพื่อเตรียมตัว

อาหารสำรองของฉันคือ… หมาป่าที่เหลืออยู่หนึ่งตัว หมาป่าตัวอีกตัวถูกฉันกินไปแล้ว

ฉันรู้ว่าฉันมีทักษะที่ชื่อว่ากายอมตะและอีกทักษะหนึ่งที่ถูกผนึกชื่อพระเจ้า แต่ฉันจะสามารถบรรลุความเป็นอมตะในโลกนี้ได้ไหมนะ?

บางทีสำหรับการเดินทางที่ไร้สาระนี้ ฉันก็ควรจะมีเป้าหมายที่ไร้สาระจริงๆ

เอาล่ะมาบรรลุความเป็นอมตะของจริงกันเถอะ

นอกจากนั้น ฉันอยากกลับไปที่โลกมากจริงๆ อยากกลับไปหาครอบครัวของฉัน

พี่ชายคนโตของฉันเป็นนักเพาะกาย… พี่สาวของฉันที่อ่อนโยนและใจดี พ่อแม่ของฉัน…

ฮึ

ไม่ ฉันต้องใจเย็นๆ

ฉันต้องควบคุมอารมณ์ตัวเอง

ผ่อนคลาย

ขณะที่ฉันบ่มเพาะ ฉันรู้สึกว่ามานาไหลเวียนไปทั่วร่างกายของฉันมากกว่าเดิม

แกนมานาของฉันสว่างขึ้นเล็กน้อย

ตอนนี้ฉันกลายเป็นระดับ1 ขั้นกลางแล้ว การบ่มเพาะจึงช้าลง

อย่างไรก็ตาม! ฉันต้องพัฒนาเทคนิคของฉัน ใช่ไหม?

และจะทำยังไงล่ะ? พูดง่ายๆ คือ ฉันต้องเติม "เชื้อเพลิง" มากขึ้น

เชื้อเพลิงอะไร? มานา!

ฉันสูญเสียและฟื้นฟูมานาอย่างต่อเนื่อง

ฉันใส่มานาในร่างกายและแกนมานาของฉันเอง ทำให้มันไหลเหมือนแม่น้ำสายใหญ่และหนาแน่นที่มีแก่นแท้ของธาตุสีฟ้า

เมื่อฉันทำสิ่งนี้อย่างต่อเนื่อง ไม่กี่นาที ฉันก็สูญเสียมานาไปแล้ว 70 แต้ม แต่ฉันก็สร้างมันขึ้นมาใหม่อย่างต่อเนื่อง!

วัฏจักรนี้เรียกว่า "วัฏจักรมานา" ฉันใช้มานาไปเป็นจำนวนมากและค่อยๆ นำมันกลับมาผ่านการฟื้นฟูตามปกติ

ด้วยวิธีนี้ฉันแทบจะใช้มานาสำรองของฉันจนหมดตลอดเวลาและบังคับเอามานาจากแกนมานา ดังนั้นจึงสามารถสร้างมานาใหม่ได้มากขึ้น เร็วขึ้น และมีคุณภาพมากขึ้น

การฝึกแกนมานาก็เหมือนการฝึกกล้ามเนื้อ คุณทำให้เอ็นของตัวเองฉีกขาดเพื่อสร้างเอ็นใหม่และแข็งแกร่งขึ้น!

บัดซบ  ที่พี่ชายสอนมันดีจริงๆ ฉันควรจะเรียนรู้จากเขามากกว่านี้

เขาเป็นคนดี ตอนนั้นฉันงี่เง่าไปเอง ฉันมักจะคิดว่าเขาเป็นแค่คนงี่เง่า

แต่เขาเป็นพี่ชายของฉัน สายเลือดของฉัน เขาแค่พยายามช่วยฉัน เขาเป็นห่วงฉัน...

ให้ตายสิ ตอนนี้ฉันคิดถึงเอเดรียนจริงๆ

ให้ตายเถอะ นี่… ฉันกลับมารู้สึกแบบนี้ตอนที่ฉันจากที่นั่นมา!

เฮ้อออ

แต่ฉันเก็บคำพูดและคำสอนของพี่ชายไว้ในใจ และเริ่มออกกำลังกาย

โอ้ ใช่ มังกรยังสามารถพัฒนากล้ามเนื้อได้ คุณรู้ไหม?

ฉันยังคงซิทอัพและวิดพื้น แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าจะเรียกพวกมันแบบนี้ได้ไหม

ควบคู่ไปกับการวิ่งไปรอบ ๆ จนกว่าจะหายใจไม่ออก

ทั้งหมดนั้นทำพร้อมกับในบ่มเพาะเหมือนคนบ้า

สถานะของฉันเพิ่มขึ้นทีละน้อย แต่วิธีนี้ก็ได้ผล

ในโลกนี้ คุณไม่จะเป็นต้องมีระดับเพิ่มขึ้น คุณแค่ต้องฝึกร่างกายและแกนมานาเพื่อรับพลังเวทมนตร์และความแข็งแกร่ง!

ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้นคือเมื่อฉันฝึกร่างกาย ฉันก็มีพลังขึ้นด้วย

บางทีนี่อาจเป็นเทคนิคต่อสู้แบบหนึ่ง

แต่ฉันแค่วิ่งไปรอบๆ และเคลื่อนไหวทุกรูปแบบเพื่อฝึกฝนตัวเอง

ฉันกำลังทำเรื่องแบ่งเบาบรรเทาร่างกายจริงๆหรือ? ไม่ได้จริงๆฉันสงสัย

ถือเป็นศิลปะการต่อสู้ได้ด้วยหรอ?

ฉันจำไม่ได้ว่าเคยอ่านนิยายเกี่ยวกับการบ่มเพาะที่ใช้มานา มันมักจะเป็นเรื่องอื่นๆ เช่นพลังปราณเสมอ

อย่างไรก็ตาม ฉันฝึกร่างกายอย่างไร้ความปราณี เพราะฉันทำให้จิตใจของฉันยุ่งอยู่กับการประมวลผลต่างๆ ตลอดเวลา

ร่างกายของมังกรนั้นวิเศษมาก แม้ว่าฉันจะไม่มีนิ้วโป้งและไม่สามารถจับสิ่งของได้ แต่ฉันสามารถทำหลายๆอย่างได้พร้อม ๆ กันและเหนื่อยช้ามาก!

ดังนั้นฉันจึงเริ่มฝึกพลังจิตโดยเริ่มคิดโจทย์คณิตศาสตร์ทุกรูปแบบ

ฉันเริ่มคำนวณสิ่งต่างๆแบบสุ่ม บังคับให้จิตใจจดจำทุกอย่าง

ได้ผลลัพธ์อย่างช้าๆ แต่มั่นคง

วันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว และในที่สุดกลางคืนก็มาถึง

แต่ฉันยังคงฝืนฝึกต่อไปเรื่อยๆ

ฉันไม่ยอมแพ้

ฉันต้องเตรียมตัว… เตรียมตัวให้พร้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้

ต่ออันตรายที่คาดเดาไม่ได้ของธรรมชาติ ฉันไม่สามารถหย่อนยานได้แม้แต่วินาทีเดียว!

ฉันสร้างอาวุธไม่ได้ แต่ฉันฝึกร่างกายและจิตใจของตัวเองได้!

และเมื่อฉันทำสิ่งนี้ ฉันก็เริ่มร่ายเวทมนตร์อย่างช้าๆ

ใบมีดน้ำแข็งเริ่มลอยอยู่รอบตัวฉัน… ตอนนี้ฉันสามารถควบคุมลมให้เคลื่อนที่ได้ตามที่ฉันต้องการได้แล้ว มันคล้ายกับพลังจิต

ธาตุลมถูกควบคุม

ฉันจะเอาตัวรอดและค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโลกนี้ให้มากขึ้น