บทที่ 12 - คุนเผิงผู้แตกพ่ายสองครา

บทที่ 12 - คุนเผิงผู้แตกพ่ายสองครา

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

‘ครืน!’

คุนเผิงสะบัดหางในชั่วพริบตา ร่างคุนคือร่างที่ทรงพลังที่สุดของมัน เพียงหางสะบัดก็สามารถกวนทะเลเหนือให้ปั่นป่วนได้ บวกกับความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวของมัน

เมื่อทั้งสองอย่างรวมกัน! พลังของมันย่อมไม่ด้อยไปกว่าเจ้าเต่าเฒ่านี้แน่นอน และความเข้าใจในกฎเกณฑ์ของมันก็ย่อมเหนือกว่าเจ้าเต่าเฒ่านี้อย่างไม่ต้องสงสัย!

นี่มันเพิ่งจะผ่านไปนานเท่าใดกัน เจ้าเต่าเฒ่าจะแข็งแกร่งขึ้นมากขนาดนี้ได้อย่างไร!

ครั้งนี้มันตั้งใจลอบโจมตี บวกกับความแข็งแกร่งที่แท้จริงของมันก็เหนือกว่าเต่าตัวนี้ อีกทั้งเจ้าเต่าตัวนี้ยังประมาทถึงขั้นใช้กายมรรคาสวรรค์ มาปะทะกับกายมรรคาของมันโดยตรง

หากมันใช้ร่างเต่ายักษ์ของมัน บางทีข้าอาจจะต้องถอยหนีไปสามส่วน แต่ตอนนี้

ความได้เปรียบอยู่ที่ข้า!

คุนเผิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในใจ

หางและหมัดปะทะกันในชั่วพริบตา

เสียงกึกก้องดังขึ้นทั่วทั้งสวรรค์และปฐพี กฎเกณฑ์วารีที่คล้ายคลึงกันสองสายเริ่มปะทะกัน อักขระมรรคาเต๋านับไม่ถ้วนส่องแสงเจิดจ้า ณ จุดที่ปะทะกัน

แรงปะทะอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนฟ้าดิน พลังแห่งการทำลายล้างที่เกิดจากการปะทะกันของกฎเกณฑ์แผ่กระจายออกไปทั่วทิศ สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนในทะเลเหนือต่างพากันหลบหนี เพราะกลัวว่าพลังส่วนเกินอันน่าสะพรึงกลัวนี้จะกลืนกินชีวิตของพวกมัน

เบื้องหน้าของราชามังกรทะเลเหนือปรากฏพลังเซียนหลายสาย ซึ่งเป็นกฎเกณฑ์วารีเช่นกัน ช่วยสกัดกั้นพลังส่วนเกินจากการปะทะเอาไว้ ก่อนจะเห็นเงาร่างหนึ่งกระเด็นลอยออกไปไกล

คือคุนเผิง!

“เป็นไปได้อย่างไร!”

คุนเผิงอุทานอย่างตื่นตระหนก เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ การปะทะกันในด้านกฎเกณฑ์ของข้า เหตุใดจึงด้อยกว่าเจ้าเต่าตัวนี้

นั่นหมายความว่า ความเข้าใจในกฎเกณฑ์วารีของเจ้าเต่าเฒ่านี้เหนือกว่ามันไปแล้ว! เป็นไปได้อย่างไร!

แถมยังมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขตนี่อีก ไหนจะกลิ่นอายที่ไม่มีทีท่าว่าจะลดลงแม้แต่น้อย เจ้าหมอนี่ผ่านทัณฑ์สวรรค์มาได้อย่างไรโดยไม่เป็นอะไรเลย

บัดซบ!

วินาทีต่อมา แสงสีทองสายหนึ่งระเบิดออก เสิ่นเฟยปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าคุนเผิงในทันที เตรียมซัดหมัดเข้าใส่หัวปลาของมัน คุนเผิงบิดร่างคุน กลายร่างเป็นพญาปักษายักษ์ที่บดบังฟ้าดิน ใช้ปีกทั้งสองข้างปัดป้อง

บนปีกที่บดบังฟ้าดินนั้นมีแสงสีทองไหลเวียน ขนนกแต่ละเส้นผสานเข้ากับมรรคาเต๋าอันไร้ขอบเขต กลายเป็นม่านแสงชั้นแล้วชั้นเล่าราวกับเป็นอมตะ!

พลังอันยิ่งใหญ่ไพศาลและน่าสะพรึงกลัวทั้งหมดถูกรวบรวมไว้บนหมัด นิ้วทั้งห้าส่องประกายศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วน ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน สวรรค์และปฐพีแตกสลาย ราวกับหมัดที่ฟ้าดินเป็นผู้สร้างขึ้น ซัดเข้าใส่ปีกนั้น

ครืน! พลังส่วนเกินอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นอีกครั้ง ปราณฟ้าดินโดยรอบแตกสลายและฟื้นฟูอย่างไม่รู้จบ

พลังของเต่ายักษ์บรรพกาลสามเศียรทะลวงม่านแสงบนปีกในทันที พลังอันไร้ขอบเขตกระแทกเข้ากับปีกของคุนเผิง

ความว่างเปล่าโดยรอบสั่นสะเทือน เพียงเศษเสี้ยวของพลังที่เล็ดลอดออกไปก็ทำให้เกิดคลื่นยักษ์นับไม่ถ้วน พลังปราณโลหิตที่พุ่งสูงเสียดฟ้าปกคลุมทั่วทั้งทะเลเหนือ สิ่งมีชีวิตทั้งมวลต่างตื่นตระหนก นี่คือตัวตนแบบใดกันแน่

เหตุใดพลังปราณโลหิตจึงน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ราชามังกรทะเลเหนือมองดูกองทัพปราณโลหิตที่ราวกับมหาสมุทร ดวงตามังกรคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง ในความทรงจำที่สืบทอดกันมาของเขา แม้แต่สัตว์อสูรที่ดุร้ายที่สุดก็ไม่น่าจะมีพลังปราณโลหิตเช่นนี้ได้

คุนเผิงเองก็เช่นกัน

ในบรรดาสามขุมพลังแห่งจิต-ปราณ-วิญญาณ ‘ปราณ’ คือสิ่งที่เพิ่มพูนและใช้งานได้ง่ายที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มพละกำลัง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังเวทและจิตดั้งเดิม วิธีการใช้พลังเช่นนี้นับว่าด้อยที่สุด

แต่ปัญหาก็คือ นั่นมันในกรณีที่ปริมาณเท่ากัน

เหตุใดกายมรรคาสวรรค์จึงสามารถรองรับพลังปราณโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้ โดยที่ร่างกายไม่แตกสลาย!

พลังปราณโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวมหาศาลนี้ กดทับลงมาราวกับภูผายักษ์ในชั่วพริบตา จำกัดการเคลื่อนไหวของมัน ในจิตดั้งเดิมของคุนเผิงมีความคิดมากมายผุดขึ้นมา แต่ในขณะนั้น หมัดต่อไปของเสิ่นเฟยก็มาถึงแล้ว

‘ฟุ่บ!’

คุนเผิงอ้าปากพ่น แสงหมอกม่วงเสวียนหยวนสายหนึ่งพุ่งออกมา ปรากฏเป็นพระราชวังขนาดเล็ก นี่คือสมบัติวิเศษคู่กำเนิดของมัน

รังคุนเผิง หรืออีกชื่อหนึ่งคือ วังคุนเผิง! สมบัติวิเศษสวรรค์ชั้นเลิศ ตัววังเป็นสีขาวปลอด สลักเสลาด้วยกฎเกณฑ์วารีและกฎเกณฑ์ลมนับไม่ถ้วน กฎเกณฑ์ทั้งสองชนิดถักทอเข้าด้วยกัน ปลดปล่อยอานุภาพของสมบัติวิเศษสวรรค์ชั้นเลิศ!

‘หึ่ง หึ่ง!’

ตัววังสั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้นจนน่าสะพรึงกลัวในชั่วพริบตา วังที่บดบังฟ้าดินพลันกลายเป็นขนาดเก้าหมื่นจั้ง ขวางอยู่เบื้องหน้าคุนเผิง

หมัดพุ่งเข้ากระแทกรังคุนเผิงในทันที

‘เปรี้ยง!!’

หมัดกระแทกเข้ากับม่านแสงที่แผ่ออกมาจากรังคุนเผิง เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องไม่รู้จบ อานุภาพทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ไปทั่วสี่ทิศแปดทาง บดขยี้ปราณฟ้าดินโดยรอบจนแตกสลาย น้ำทะเลสั่นสะเทือน ก่อเกิดเป็นคลื่นยักษ์ไร้ขอบเขต!

‘แคร็ก!’

พร้อมกับเสียงแตกละเอียดที่คมชัดดังขึ้น ม่านแสงด้านนอกของรังคุนเผิงพลันแตกสลายในทันที

วังทั้งหลังสั่นคลอนโยกเยก

‘ครืน!’

รังคุนเผิงกระเด็นกลับไปหาคุนเผิงในทันที คุนเผิงสัมผัสได้ถึงรอยประทับจิตดั้งเดิมของตนเองที่อยู่ภายในรังคุนเผิง กำลังสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งภายใต้หมัดของเจ้าเต่าตัวนี้

คุนเผิงเห็นอีกฝ่ายกลายร่างเป็นแสงสีทองพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หมัดหนึ่งกำลังขยายใหญ่ขึ้นต่อหน้าต่อตา

วินาทีต่อมา วังคุนเผิงก็เข้ามาขวางหน้ามันอีกครั้ง

แต่เสิ่นเฟยกลับอ้าปากพ่น ลำแสงสายหนึ่งระเบิดออกมา ลำแสงนั้นแฝงไว้ด้วยมรรคาเต๋าอันไร้ขอบเขต มิติโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง

พุ่งเข้าปะทะกับรังคุนเผิงอย่างรุนแรง

สกัดกั้นรังคุนเผิงที่พยายามจะเคลื่อนที่เอาไว้

‘แย่แล้ว! เจ้าเต่าเฒ่านี้ก็มีสมบัติวิเศษสวรรค์ด้วย!’

คุนเผิงสยายปีกหมายจะจากไป แต่เสิ่นเฟยที่ปลดปล่อยแสงทองท่องพสุธาออกมานั้น มีความเร็วในระยะสั้นที่ไม่ด้อยไปกว่ามันเลย

คุนเผิงทำได้เพียงอุทานอย่างตื่นตระหนก! ร่างของมันถูกหมัดของเสิ่นเฟยซัดเข้าเต็มเปาในชั่วพริบตา!

มันรู้สึกได้เพียงพลังอันน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขต ทะลวงผ่านร่างของมันไปทั่วทุกอณู พลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ แม้แต่จิตดั้งเดิมของมันก็ยังสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

ผลมรรคต้าหลัวของมันส่องแสงสว่างวาบ เป็นกฎเกณฑ์ลมและวารีสองสายที่ช่วยต้านทานความเสียหายต่อจิตดั้งเดิม

พลังของเต่ายักษ์บรรพกาลถึงสามเศียร ก่อนหน้านี้พลังเพียงเศียรเดียวยังซัดร่างมรรคาของคุนเผิงจนเป็นหลุมลึก ไม่ต้องพูดถึงสามเศียรเลย

ยิ่งไปกว่านั้น พลังป้องกันของร่างปักษาของมัน ยังด้อยกว่าร่างคุนอยู่ไกลโข

ทันทีที่หมัดของเสิ่นเฟยกระแทกลง ร่างเนื้อของคุนเผิงก็ระเบิดแตกกระจายในทันที ปราณโลหิตและแก่นแท้ดั้งเดิมสาดกระเซ็นไปทั่วฟ้าดิน

วินาทีต่อมา

ผลมรรคต้าหลัวส่องสว่าง คุนเผิงปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่กลิ่นอายของมันอ่อนแอลงไปมาก

“บัดซบ!”

คุนเผิงเผยแววตาเคียดแค้น สยายปีกทั้งสองข้างเตรียมหลบหนี

ในบัดดล

ตราประทับขนาดใหญ่ที่แฝงพลังแห่งการสะกดข่มทุกสิ่งพลันปรากฏขึ้นเหนือหัวของคุนเผิง ปลดปล่อยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขต กดทับลงไปยังคุนเผิง

ทำให้ความเร็วของคุนเผิงช้าลงไปชั่วอึดใจ!

และชั่วอึดใจนี้เอง

ก็เพียงพอให้หมัดของเสิ่นเฟยมาถึงและซัดลงบนร่างของมันอีกครั้ง

‘ครืน!’

พลังอันยิ่งใหญ่ไพศาล ที่เพียงพอจะเขย่าทะเลเหนือและสั่นสะเทือนความว่างเปล่า ซัดเข้าใส่ร่างของคุนเผิงอีกครั้ง

เปรี้ยง! ร่างเนื้อของคุนเผิงระเบิดแตกกระจายอีกครั้ง เหลือทิ้งไว้เพียงผลมรรคต้าหลัวที่ส่องแสงวิบวับอยู่กลางอากาศ มันไม่กล้าแม้แต่จะรวบรวมร่างเนื้อขึ้นมาใหม่

แต่กลับใช้รังคุนเผิงห่อหุ้มผลมรรคต้าหลัวของตนเอง แล้วหลบหนีไปอย่างบ้าคลั่ง!

เสิ่นเฟยโบกมือครั้งใหญ่ โลหิตและแก่นแท้ดั้งเดิมของคุนเผิงที่แตกกระจาย ทั้งหมดถูกรวบรวมมาไว้ในมือเขา กลายเป็นร่างคุนเผิงขนาดเล็ก ก่อนที่เขาจะอ้าปากกลืนกินมันเข้าไป

จากนั้นจึงหันไปมองผู้ที่ลงมือเมื่อครู่ หรือควรจะเรียกว่ามังกร พลางเลิกคิ้วขึ้น “ราชามังกรทะเลเหนือ?”

“คารวะสหายมรรคาเต่า!”

“เรียกข้าว่ากุยหยวนก็พอ!” นี่คือนามมรรคาของเสิ่นเฟย กุย (歸) พ้องเสียงกับคำว่าเต่า (龜) อีกทั้งยังมีความหมายว่าการหลอมรวมเป็นหนึ่ง ส่วนหยวน (元) ก็มีความหมายว่าการกลับสู่หนึ่งเดียวเช่นกัน

ถือเป็นนามมรรคาที่เขาจะใช้สัญจรไปในยุคบรรพกาลนับจากนี้

“สหายมรรคากุยหยวน พวกเราไม่มีนามมรรคาที่เป็นเอกเทศ หากได้รับตำแหน่งราชามังกรทะเลเหนือ ก็จะถูกเรียกขานเหมือนกันว่า กว่างเจ๋อ”

“คารวะสหายมรรคากว่างเจ๋อ ครานี้ต้องขอบคุณสหายมรรคาที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ!”

เสิ่นเฟยคาดไม่ถึงว่ากว่างเจ๋อที่เฝ้าดูอยู่ตลอด จะลงมือในจังหวะสำคัญ

คุนเผิงถูกเขาระเบิดร่างไปถึงสองครั้ง ครานี้มันสูญเสียปราณโลหิตและแก่นแท้ดั้งเดิมไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ส่วนเรื่องการสังหาร?

ต้าหลัวไม่ได้ฆ่าง่ายๆ ขนาดนั้น

หากพลังไม่เหนือกว่าอย่างท่วมท้น การจะสังหารต้าหลัวด้วยกันเองนั้นเป็นเรื่องที่ยากอย่างยิ่ง

ครานี้ทำให้คุนเผิงขาดทุนย่อยยับ ก็นับเป็นเรื่องที่ดีอย่างยิ่งแล้ว

[จบแล้ว]