บทที่ 1 - พรสวรรค์มาเยือนเมื่อข้าเป็นเต่า

บทที่ 1 - พรสวรรค์มาเยือนเมื่อข้าเป็นเต่า

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

โลกยุคบรรพกาลนั้นกว้างใหญ่ไพศาลไร้ที่สิ้นสุด

นับตั้งแต่ผานกู่เบิกฟ้าดิน ผ่านพ้นยุคอสูรบรรพกาล การแย่งชิงของสามเผ่าพันธุ์ ศึกมรรคมาร จนถึงหงจวินบรรลุเป็นนักบุญ

นับแต่นั้นทั่วหล้าต่างก็นับถือวิถีเซียนเป็นใหญ่

ณ ขณะนี้ เหนือทะเลเหนือ เกาะแห่งหนึ่งกำลังเคลื่อนที่อย่างต่อเนื่อง ไม่นานนัก หัวเต่ายักษ์มหึมาก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมา เสิ่นเฟยมองไปยังท้องฟ้า ในดวงตาเต่าขนาดยักษ์ฉายแววคับแค้นใจ เอ่ยว่า "ข้าบรรลุเต๋าไม่ได้จริงๆ หรือ"

เขาทอดถอนใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะดำดิ่งกลับลงไปใต้ทะเลอีกครั้ง

ทะลุมิติมาที่ไหนไม่มา

ดันทะลุมิติมาเป็นเต่ายักษ์บรรพกาลเสียนี่

เป็นเต่ายักษ์บรรพกาลตัวที่ถูกคนตัดขาทั้งสี่ไปใช้ค้ำสวรรค์นั่นแหละ หลังจากนั้นเมื่อเข้าสู่สังสารวัฏ ก็ถูกทงเทียนเจี้ยวจู่ผู้ตัดขาของตนรับเป็นศิษย์ กลายเป็นหนึ่งในสี่ศิษย์เอกนามว่าเทพมารดรเต่าวิญญาณ

ฟังดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ไร้ขีดจำกัด กระทั่งได้เป็นถึงต้าหลัวจินเซียน

แต่หลังจากนั้น ในมหาสงครามสถาปนาเทพ ก็ถูกนักบุญเจียอิ่นตบจนกลับคืนร่างเดิม เดิมทีตั้งใจจะพากลับไปยังแดนประจิมเพื่อสร้างความแข็งแกร่ง แต่กลับถูกยุงโลหิตอเวจีสูบกินเลือดเนื้อจนหมดสิ้น สุดท้ายเหลือเพียงกระดองเต่า

แม้แต่บนรายชื่อสถาปนาเทพก็ไม่มีชื่อ เพราะนางไม่ได้ตายในสงครามสถาปนาเทพ

เดิมทีเสิ่นเฟยแค่อ่านนิยายเกี่ยวกับยุคบรรพกาลอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็ทะลุมิติมาที่นี่ เขาเพิ่งจะตระหนักรู้ถึงตัวตนของตัวเองเมื่อไม่นานมานี้ สุดท้ายเมื่อประมวลลักษณะเด่นของตนเอง

ก็พบว่าตนคือเต่ายักษ์บรรพกาล

เต่ายักษ์บรรพกาลนั้นเดิมทีควรจะได้รับพรจากสวรรค์อย่างล้นเหลือ ถือเป็นเผ่าพันธุ์ประหลาดแห่งยุคบรรพกาล หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในบรรพบุรุษเต่าเลยทีเดียว

ผ่านพ้นมหาสงครามมาหลายยุคสมัย ใช้เวลายาวนานเพียงนี้ ดูดซับพลังปราณฟ้าดินอย่างต่อเนื่อง

บัดนี้ร่างกายของเขามหึมา พลังก็น่าสะพรึงกลัว อาจกล่าวได้ว่าเพียงแค่เขาขยับตัวเบาๆ ก็สามารถทำให้ทะเลเหนือนี้ปั่นป่วนได้

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่สามารถจำแลงกายได้

สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดจากฟ้าดินเช่นพวกเขา บ่อยครั้งมักจะมีความทรงจำสืบทอด

ในความทรงจำสืบทอดนั้นมีภาพบางส่วนตอนที่ผานกู่เบิกฟ้าดิน บางทีอาจเห็นเพียงขาคู่หนึ่ง บางทีอาจเห็นเพียงแขนคู่หนึ่ง ดังนั้นสิ่งมีชีวิตแต่กำเนิดส่วนใหญ่เมื่อจำแลงกาย จึงมักจะไม่สมบูรณ์

ยิ่งจำแลงกายได้สมบูรณ์เท่าไหร่ จริงๆ แล้วรากฐานกำเนิดก็ยิ่งแข็งแกร่งเท่านั้น เพราะมีความทรงจำสืบทอดที่มากกว่า

ดังนั้นในยุคบรรพกาล ก่อนที่เผ่าพันธุ์มนุษย์จะปรากฏตัว ทุกคนต่างก็จำแลงกายตามความนึกคิดของตนเอง

แต่เสิ่นเฟยรู้ดีว่า ร่างเต๋าที่สมบูรณ์ที่สุดก็คือร่างมนุษย์ ทว่าเมื่อเขาพยายามจะจำแลงกาย กลับมีพลังบางอย่างคอยขัดขวางเขาอยู่เสมอ

และยิ่งร่างกายของเขาใหญ่โตขึ้น ความยากลำบากในการจำแลงกายก็จะยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

เขาจำได้ว่านิยายหลายเรื่องเคยบอกไว้ เต่ายักษ์นั้นแบกรับชะตาแห่งสวรรค์ แต่กลับไม่สามารถจำแลงกายได้ ทำได้เพียงขยายร่างกายของตนให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถูกตัดขาทั้งสี่ ร่างสลายเข้าสู่สังสารวัฏ

"ชะตาสวรรค์..."

เสิ่นเฟยแค่นเสียงเย็นชาในใจ

【ติ๊ง ยินดีด้วยที่คุณตระหนักรู้ถึงตัวตน เจตจำนงแห่งโลกจากชาติก่อนของคุณรู้สึกว่าคุณช่างน่าสงสารเหลือเกิน จึงตัดสินใจมอบสวัสดิการเล็กน้อยให้คุณ คุณได้รับความสามารถ พรสวรรค์ฟ้าประทาน】

"หืม พลังโกงเพิ่งจะมาถึงตอนนี้เนี่ยนะ พรสวรรค์ฟ้าประทาน"

เสิ่นเฟยส่ายคอไปมา ตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไรเล่า

เขายังไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

ต่อให้มีพรสวรรค์ฟ้าประทาน มันก็ต้องมีพื้นฐานบ้างสิ สมมติว่าสามารถเข้าใจคณิตศาสตร์ระดับสูงได้จากคณิตศาสตร์ประถม อย่างน้อยก็ต้องมีความรู้คณิตศาสตร์ประถมก่อน แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีอะไรเลย

แม้แต่การบำเพ็ญเพียรก็เป็นเพียงการดูดซับพลังปราณฟ้าดินเพื่อขยายร่างกายตามสัญชาตญาณเท่านั้น

มันแตกต่างจากการกลั่นพลังห้าธาตุในทรวงอก หรือการรวมพลังสามบุปผาเหนือเศียรที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง

ไม่มีความรู้สะสม จะไปตรัสรู้อะไรได้ ดูท่าคงต้องหาวิธี ดูว่าจะได้เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรมาบ้างหรือไม่

แต่ตอนนี้อย่างน้อยก็มีความหวังแล้ว อารมณ์ที่หดหู่สุดขีดของเสิ่นเฟยพลันเบิกบานขึ้นมาบ้าง ขอเพียงแค่หาความรู้การบำเพ็ญเพียรขั้นพื้นฐานที่สุดมาได้สักหน่อย เขาก็จะสามารถเริ่มบำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริงได้

【ติ๊ง กลุ่มสนทนาหมื่นภพขอเชิญคุณเข้าร่วมกลุ่มสนทนา (เข้าร่วม/ปฏิเสธ)】

เพิ่งจะว่ายน้ำไปได้ไม่ไกล

ในหัวของเสิ่นเฟยก็มีข้อความปรากฏขึ้นมา อารมณ์ของเขาเริ่มจะแปลกประหลาด นี่ก็พลังโกงอีกเหรอ

ให้ตายเถอะ พวกนายจะมาสักคนหนึ่งเร็วกว่านี้หน่อยก็ได้ เขาอาจจะหาวิธีจำแลงกายได้ตั้งนานแล้ว

ไม่มาก็ไม่มา พอมาก็มาพร้อมกันสองอย่างเลย

เดี๋ยวนะ...

เสิ่นเฟยฉุกคิดขึ้นมาได้ ถ้าหากกลุ่มนี้เป็นของจริง งั้นเขาก็สามารถหาความรู้ต่างๆ จากเพื่อนในกลุ่มได้น่ะสิ อาศัยพรสวรรค์ฟ้าประทานในการพลิกแพลงเคล็ดวิชา การจำแลงกายก็คงง่ายดายแล้ว

"เข้าร่วม"

ตรงหน้าของเขพลันปรากฏหน้าจอสว่างสีฟ้าเรืองรองขึ้นมา บนหน้าจอนั้นดูคล้ายกับหน้าตาโปรแกรมแชทที่เขาเคยใช้ในชาติก่อนไม่มีผิด

บนหน้าต่างนั้นก็มีข้อความเด้งขึ้นมาติดต่อกันหลายข้อความ

【ติ๊ง เต่ายักษ์บรรพกาล ได้เข้าร่วมกลุ่มสนทนาแล้ว】

【หงส์เพลิงคือเทพธิดาของข้าตลอดกาล: บรรพกาล บรรพกาลคืออะไร เต่ายักษ์... หรือว่าคนใหม่เป็นเต่า】

【นักพรตบนเขาบู๊ตึ๊ง: ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน นึกว่าจะมีแต่คนเข้ามาได้เสียอีก ไม่นึกว่าเต่าจะเข้ามาได้ด้วย】

【แม่ครัวน้อยแห่งเกาะดอกท้อ: คิกคิกคิก ไม่นึกเลยว่าคราวนี้คนที่เข้ามาจะไม่ใช่คน เต่าเหรอ เมื่อก่อนข้าเคยทำซุปเต่านะ...】

【ข้าคือสไปเดอร์แมน: ขอแค่เข้ามาก็คือเพื่อนกลุ่มเราแล้ว อย่าเพิ่งเริ่มก็ข่มขู่คนอื่น... เอ่อ ข่มขู่เต่าสิ】

【แม่ครัวน้อยแห่งเกาะดอกท้อ: ข้าก็แค่ล้อเล่นน่า】

【เผาเลย เผาให้ข้า: วะฮ่าฮ่า มีคนใหม่เข้ามาร่วมอีกแล้ว ครอบครัวใหญ่ของเราเพิ่มสมาชิกอีกคน ข้าเองก็กำลังจะออกเดินทางต่อแล้ว เสียดายจัง พ่อยังไม่อนุญาตให้ข้าไปลุยที่แคว้นวาโนะคุนิเลย】

เสิ่นเฟยจ้องมองสามข้อความที่ปรากฏขึ้นมาติดต่อกัน

หงส์เพลิงคือเทพธิดาของข้าตลอดกาล

นี่ดูไม่ออกเลยว่าเป็นใคร แทบทุกโลกจะต้องมีคนชื่อหงส์เพลิง แล้วคนที่ใช้ชื่อนี้มักจะหน้าตาไม่เลว พวกคลั่งรักเยอะก็เป็นเรื่องปกติ

ส่วนนักพรตบนเขาบู๊ตึ๊ง คนที่ใช้ชื่อแบบนี้ได้ น่าจะเป็นจางซานฟงขาประจำกลุ่มแชทในตำนานนั่นแหละ

ดวงตาเต่าของเสิ่นเฟยฉายแววหลักแหลม จางซานฟงช่างเป็นอาจารย์แห่งหมื่นภพโดยแท้ ในมือนักพรตจางต้องมีเคล็ดวิชาแน่นอน ไม่รู้ว่าจะหาทางเอามาได้ยังไง

สไปเดอร์แมนไม่ต้องพูดถึง ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ แค่ไม่รู้ว่าเป็นปีเตอร์คนไหน ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์มีตั้งหลายคน เกิดเป็นปีเตอร์ในโลกของเกว็นสไปเดอร์ที่ต้องกลายเป็นกิ้งก่าคนนั้นคงจบไม่สวยแน่

แม่ครัวน้อยแห่งเกาะดอกท้อ ก็น่าจะเป็นอึ้งย้ง ลักษณะเด่นชัดซะขนาดนี้

ส่วนไอ้ 【เผาเลย เผาให้ข้า】 นี่ ดูจากคำพูดแล้ว ยังไงก็ต้องเป็นเอสหมัดอัคคีจากวันพีซแน่ๆ คนที่ใช้พลังผลไม้สายธรรมชาติได้สิ้นเปลืองที่สุด

พูดอีกอย่างก็คือ คนที่พอจะมีเคล็ดวิชาให้เขาได้ก็น่าจะมีแค่จางซานฟงกับอึ้งย้ง

"เดี๋ยวก่อน ยังมีอีกคน"

เสิ่นเฟยเหลือบมองรายชื่อสมาชิกกลุ่ม ตอนนี้นับเขารวมไปด้วยก็มีทั้งหมดเจ็ดคน หมายความว่ายังมีอีกหนึ่งคนที่ยังไม่โผล่ออกมา เสิ่นเฟยเหลือบตามองชื่อสมาชิกกลุ่ม

【จิตวิญญาณผู้พิทักษ์แห่งหมู่บ้านสือ】

หืม

จิตวิญญาณผู้พิทักษ์แห่งหมู่บ้านสือ

ตอนแรกนึกว่ากลุ่มแชทนี้คงไม่มีใครเก่งกาจเท่าไหร่ คนที่เก่งที่สุดน่าจะเป็นเอสหรือนักพรตจาง ที่ไหนได้ ในบ่อปลานี้ยังมีจระเข้ตัวยักษ์ซ่อนอยู่ด้วย

นี่มันเทพหลิวชัดๆ

เสิ่นเฟยอยากได้เคล็ดวิชามากมายในมือของเทพหลิวใจจะขาด แต่ขนาดเขาเข้ากลุ่มมาแล้วก็ยังไม่ตอบสนอง ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

ช่างเถอะ มีพรสวรรค์ฟ้าประทานอยู่กับตัว อาศัยเคล็ดวิชาของนักพรตจางก็น่าจะพลิกแพลงจนได้เคล็ดวิชาที่บำเพ็ญเพียรได้ล่ะนะ

【เต่ายักษ์บรรพกาล: พวกท่านเรียกข้าว่าเสิ่นเฟยก็ได้】

【เผาเลย เผาให้ข้า: เสิ่นเฟย คนตะวันออกนี่ นักพรตจาง คนบ้านเดียวกับท่าน งั้นท่านช่วยแนะนำเขาหน่อยแล้วกัน】

【นักพรตบนเขาบู๊ตึ๊ง: ได้ๆๆ คนใหม่ ข้าชื่อจางซานฟง ที่นี่คือกลุ่มสนทนาหมื่นภพ พวกเราทุกคนมาจากโลกที่แตกต่างกัน

ตอนนี้ฟังก์ชันกลุ่มเพิ่งเปิดใช้งานสามอย่าง คือฟังก์ชันแต้มสะสม ฟังก์ชันซองแดง และฟังก์ชันอัปโหลด

แต้มสะสมใช้สำหรับเสริมแกร่งและแลกเปลี่ยนของที่เพื่อนในกลุ่มอัปโหลดไว้ ส่วนซองแดงก็คือเอาไว้ส่งซองแดงให้เพื่อนในกลุ่มหรือส่งให้คนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะได้】

เสิ่นเฟยเลิกคิ้ว "เสริมแกร่ง" ไม่นึกว่าจะมีฟังก์ชันแบบนี้ด้วย ที่หน้าต่างแชท เขาเห็นปุ่ม 【เสริมแกร่ง】 ทันที

บนหน้าต่างปรากฏข้อมูลส่วนตัวของเสิ่นเฟย

【ไอดี: เต่ายักษ์บรรพกาล】

【โลก: ยุคบรรพกาล】

【ระดับพลัง: หกดาวแห่งปวงภพ (สิ่งมีชีวิตแต่กำเนิด)】

【แต้มสะสมที่ต้องใช้ในการเสริมแกร่ง: 100000000】

เสิ่นเฟยเห็นแล้วก็ลำบากใจ ปัญหาคือเขาไม่มีแต้มสะสมน่ะสิ

【เต่ายักษ์บรรพกกาล: ไม่มีแต้มจะเสริมแกร่ง ว่าแต่พวกท่านมีเคล็ดวิชาบ้างไหม】

【หงส์เพลิงคือเทพธิดาของข้าตลอดกาล: คนใหม่บอกระดับพลังของท่านก่อน ตอนนี้คนที่แกร่งที่สุดคือนักพรตจางกับเอส ระดับหนึ่งดาวแห่งปวงภพ ส่วนข้า เสี้ยวเทียน ปีเตอร์ อึ้งย้ง พวกเรายังเป็นศูนย์ดาว

ส่วนจิตวิญญาณผู้พิทักษ์แห่งหมู่บ้านสือน่ะ ตั้งแต่เข้ากลุ่มมาจนถึงตอนนี้ยังไม่เคยพูดเลยสักคำ ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน】

【เต่ายักษ์บรรพกาล: ระดับพลังคือหกดาวแห่งปวงภพ ว่าแต่พวกท่านมีเคล็ดวิชาบ้างไหม】

【หงส์เพลิงคือเทพธิดาของข้าตลอดกาล: ？？？】

【นักพรตบนเขาบู๊ตึ๊ง: ？？？】

【ข้าคือสไปเดอร์แมน: ？？？】

【เผาเลย เผาให้ข้า: ？？？】

[จบแล้ว]